Θα προσπαθήσω να μεταφερθώ στο...
www.balkanmarxist.blogspot.com
Δευτέρα, 23 Ιούνιος 2008
Τρίτη, 4 Μάρτιος 2008
Ξεκινάει απεργία στις σκουπιδιάρες της Μαδρίτης
Σύμφωνα με αυτό το δημοσίευμα, η απεργία ξεκινάει και σπάει το σύμφωνο κοινωνικής ειρήνης. Κατά τα άλλα, την Κυριακή είναι οι εκλογές.
Αιφνιδιαστική απεργία στην Τράπεζα της Ελλάδας
Η σημερινή απεργία στην Τράπεζα της Ελλάδας σηματοδοτεί μεγάλες εξελίξεις στο μέτωπο του Ασφαλιστικού και δείχνει το δρόμο για όλους. Οι εργαζόμενοι έπιασαν κυριολεκτικά στον ύπνο όλους μαζί την κυβέρνηση, τη Διοίκηση και τον κύριο Γκαργκάνα. Αιφνιδιαστικά σήμερα σταμάτησαν τη δουλειά, μπλόκαραν τα βασικά δίκτυα επικοινωνίας με Τράπεζες και Χρηματιστήριο και κατέλαβαν το κτίριο. Το Χρηματιστήριο Αθηνών σταμάτησε να λειτουργεί για 4 ώρες (και όταν επανήλθε άρχισε να πέφτει). Λένε ότι ή το ασφαλιστικό τους ταμείο δεν θα υπαχθεί στο ΙΚΑ ή θα συνεχίσουν τέτοιες άγριες απεργίες όπως σήμερα.
Η απεργία θυμίζει την αντίστοιχη του 1991 όταν οι απεργοί στην ΤτΕ είχαν αποκλείσει τα χρηματοφυλάκια στο υπόγειο της τράπεζας και δεν άφηναν να βγουν τα χρήματα και να γίνουν πληρωμές. Τώρα που οι συναλλαγές είναι πλήρως ηλεκτρονικές μπλόκαραν τους υπολογιστές.
Αυτά, την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ μετά από δεκαπέντε χρόνια έκλεισαν τη λειτουργία δύο μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, της Μεγαλοπολης και της Πτολεμαϊδας. Οι ομάδες περιφρούρησης στο Ρουφ και στη Μυλλέρου είχαν τεράστια επιτυχία.
Είναι ένα σημαντικό μήνυμα ότι η στρατηγική της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ είναι μπροστά σε αδιέξοδο. Η κήρυξη μιας απεργίας... όταν θα κατατεθεί το νομοσχέδιο είναι πολύ πίσω από τη διάθεση σε μια σειρά εργατικούς χώρους.
Οι εργαζόμενοι στην ΤτΕ, τη ΔΕΗ, τους Δήμους και τα Λιμάνια δείχνουν ότι το απεργιακό κύμα μπορεί να κλιμακωθεί μεσα στο Μάρτη, με απεργία διαρκείας μέχρι να τα πάρουν όλα πίσω.
Το φοιτητικό κίνημα έχει να παίξει ρόλο για να ενισχύσει αυτήν την κατεύθυνση.
Η απεργία θυμίζει την αντίστοιχη του 1991 όταν οι απεργοί στην ΤτΕ είχαν αποκλείσει τα χρηματοφυλάκια στο υπόγειο της τράπεζας και δεν άφηναν να βγουν τα χρήματα και να γίνουν πληρωμές. Τώρα που οι συναλλαγές είναι πλήρως ηλεκτρονικές μπλόκαραν τους υπολογιστές.
Αυτά, την ίδια ώρα που οι εργαζόμενοι στη ΔΕΗ μετά από δεκαπέντε χρόνια έκλεισαν τη λειτουργία δύο μονάδων παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας, της Μεγαλοπολης και της Πτολεμαϊδας. Οι ομάδες περιφρούρησης στο Ρουφ και στη Μυλλέρου είχαν τεράστια επιτυχία.
Είναι ένα σημαντικό μήνυμα ότι η στρατηγική της ΓΣΕΕ/ΑΔΕΔΥ είναι μπροστά σε αδιέξοδο. Η κήρυξη μιας απεργίας... όταν θα κατατεθεί το νομοσχέδιο είναι πολύ πίσω από τη διάθεση σε μια σειρά εργατικούς χώρους.
Οι εργαζόμενοι στην ΤτΕ, τη ΔΕΗ, τους Δήμους και τα Λιμάνια δείχνουν ότι το απεργιακό κύμα μπορεί να κλιμακωθεί μεσα στο Μάρτη, με απεργία διαρκείας μέχρι να τα πάρουν όλα πίσω.
Το φοιτητικό κίνημα έχει να παίξει ρόλο για να ενισχύσει αυτήν την κατεύθυνση.
Πέμπτη, 25 Οκτώβριος 2007
Χρειάζεται να πούμε ΟΧΙ και στο "νέο" Ευρωσύνταγμα
Να ξαναφέρουν το “Ευρωσύνταγμα” από το παράθυρο συμφώνησαν το σαββατοκύριακο οι 27 της Ευρωπαϊκής Ενωσης Στη Σύνοδο της Λισαβόνας, οι ηγέτες της ΕΕ αποφάσισαν να εγκρίνουν το σχέδιο για μια “μεταρρυθμιστική συνθήκη” της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Αυτή τη φορά δεν θα υπάρχει ο τίτλος του “Συντάγματος”, δεν γίνεται προσπάθεια να ενοποιηθούν όλες οι συνθήκες σε μία, ούτε οι ντιρεκτίβες της ΕΕ αποκαλούνται “νόμοι”. Ολα παρουσιάζονται ως συγκεκριμένες μεταρρυθμίσεις στις βασικές συνθήκες: της Ρώμης και του Μάαστριχτ. Πίσω από όλο αυτό το φτιασίδωμα υπάρχει η απλή αλήθεια που διατύπωσε ο αρχιτέκτοντας του Ευρωσυντάγματος, Βαλερί Ζισκάρ ντ' Εστέν: “Μ’ αυτόν τον τρόπο οι ευρωπαϊκές κυβερνήσεις κάνουν μερικές διακοσμητικές αλλαγές στο Ευρωσύνταγμα για να γίνει πιο ευκολοχώνευτο.”Το 2005, ο σχεδιασμός τους κάηκε πολύ γρήγορα, χάρη στα δημοψηφίσματα στη Γαλλία και την Ολλανδία. Στις 29 Μάη, 54,7% των Γάλλων είπαν Οχι και την 1η του Ιούνη 61,5% των Ολλανδών είπαν επίσης Οχι. Οι χώρες στις οποίες προγραμματίζονταν δημοψηφίσματα πάγωσαν τη διαδικασία: Τσεχία, Δανία, Πολωνία, Πορτογαλία και Βρετανία, ενώ ο πανικός που κυριάρχησε στην ηγεσία της ΕΕ οδήγησε τελικά στην απόσυρση του προσχεδίου. Αποφάσισαν τελικά να το επαναφέρουν με τη μορφή των μεταρρυθμίσεων, έτσι ώστε να αποφύγουν να περάσει από δημοψηφίσματα και οποιαδήποτε άλλη δημοκρατική διαδικασία. Επειδή χρειάζεται υποχρεωτικά η συνθήκη να επικυρωθεί και από τις 27 χώρες, για να μπορέσει να εγκριθεί, μία και μόνη αποτυχία σε ένα νέο δημοψήφισμα θα τους διέλυε τα σχέδια. Με τις σημερινές “διορθώσεις”, μόνο η Ιρλανδία είναι υποχρεωμένη από το Σύνταγμά της να προχωρήσει σε δημοψήφισμα.
Ακόμη και έτσι συνεχίζουν να φοβούνται. Η απόφαση της Λισαβόνας είναι ότι αφού συμφώνησαν με άτυπο τρόπο, το Δεκέμβρη θα ξαναμαζευτούν για να βάλουν επίσημα τις υπογραφές τους και στις αρχές του 2009 θα πρέπει να έχουν βρει τρόπο όλοι να το εγκρίνουν, όπως βολεύει την κάθε χώρα. Θέλουν στις αρχές του 2009 να έχουν τελειώσει, για τον απλό λόγο ότι τον Ιούνιο του 2009 είναι οι Ευρωεκλογές και δεν θέλουν να γίνει ούτε καν θέμα προεκλογικής πολιτικής συζήτησης.
Ουσιαστικά, η νέα Συνθήκη δεν έχει πολλές διαφορές από το Ευρωσύνταγμα. Είναι μια συνθήκη που προσπαθεί να οργανώσει σε όλες τις χώρες της Ευρώπης μια εντονότερη στροφή προς το νεοφιλελευθερισμό. Μια σειρά τροποποιήσεις στα άρθρα των συνθηκών επαναλαμβάνουν μονότονα την ανάγκη “δημιουργίας ενός ανταγωνισμού ελεύθερου και χωρίς παραμορφώσεις” και του σεβασμού για την “ελεύθερη αγορά”. Καμιά παραμόρφωση σημαίνει με απλά λόγια ιδιωτικοποίηση των πάντων, καμιά κρατική ανάμειξη στις παροχή δημόσιων υπηρεσιών, στην κάλυψη αναγκών, στην προστασία των εργαζόμενων και των ανέργων, στην ασφάλιση. Ενα μικρό περιθώριο που αφήνει η Συνθήκη για “κοινωνικά χρήσιμες υπηρεσίες” είναι μόνο στα χαρτιά αφού έχει προηγουμένως ορίσει ότι κάθε οικονομική δραστηριότητα πρέπει να είναι πλήρως απελευθερωμένη και βέβαια ούτε η υγεία, ούτε η παιδεία, ούτε οι μεταφορές θεωρούνται “μη οικονομικές δραστηριότητες”.
Η ΕΕ αποκτάει μεγαλύτερη εξουσία να παρεμβαίνει μέσα σε κάθε κράτος μέλος και να επιβάλλει ιδιωτικοποιήσεις, πρόστιμα και “απελευθέρωση” όπου θεωρεί ότι “διαστρεβλώνεται” ο ανταγωνισμός. Ο νεοφιλελευθερισμός και η κατεύθυνση που δίνει η Συνθήκη προς μακροχρόνια λιτότητα ξεπερνάει κάθε προηγούμενο, αφού αυτή τη φορά δεν μπαίνει στόχος η μείωση των ελλειμμάτων αλλά οι “πλεονασματικοί προϋπολογισμοί”, δηλαδή η ακόμη μεγαλύτερη μείωση των κοινωνικών δαπανών σε ολόκληρη την Ευρώπη.
Η Ευρωπαϊκή Κεντρική Τράπεζα αποκτά ακόμη μεγαλύτερη εξουσία και ουσιαστική αυτονομία όχι μόνο από τους εργαζόμενους της Ευρωπαϊκής Ενωσης αλλά ακόμη και από τις κυβερνήσεις. Οπως αναφέρεται χαρακτηριστικά: “Η Τράπεζα “είναι ανεξάρτητη κατά την άσκηση των εξουσιών της και τη διαχείριση των οικονομικών της. Τα θεσμικά και λοιπά όργανα και οι οργανισμοί της Ένωσης καθώς και οι κυβερνήσεις των κρατών μελών σέβονται την ανεξαρτησία αυτή.”
Υπάρχει μια εξαίρεση στη λιτότητα των ηγετών της ΕΕ, ένας τομέας για τον οποίο προτείνουν δαπάνες, κι αυτός είναι οι εξοπλισμοί. “Τα κράτη μέλη δεσμεύονται να βελτιώσουν προοδευτικά τις στρατιωτικές τους δυνατότητες.” Ούτε για την ανεργία δεσμεύονται, ούτε για τη φτώχεια, ούτε για το περιβάλλον με τέτοια γαλαντομία. Κι αυτό εξηγείται όταν φτάσει κανείς στις παραγράφους για την ασφάλεια και την άμυνα. Δίνεται ακόμη μεγαλύτερη ευχέρεια στην ΕΕ να οργανώνει και να συμμετέχει σε πολέμους σε οποιοδήποτε σημείο του κόσμου με “μη στρατιωτικά και στρατιωτικά μέσα. Η Ένωση μπορεί να κάνει χρήση των μέσων αυτών σε αποστολές εκτός της Ένωσης προκειμένου να διασφαλίζει τη διατήρηση της ειρήνης, την πρόληψη των συγκρούσεων και την ενίσχυση της διεθνούς ασφάλειας, σύμφωνα με τις αρχές του Καταστατικού Χάρτη των Ηνωμένων Εθνών.”
Η “πρόληψη των συγκρούσεων” είναι με άλλα λόγια το δόγμα του Μπους περί “προληπτικού πολέμου”. Η σύνδεση γίνεται πολύ πιο ξεκάθαρη παρακάτω: “Ολες οι αποστολές αυτές μπορούν να συμβάλλουν στην καταπολέμηση της τρομοκρατίας, μεταξύ άλλων με τη στήριξη τρίτων χωρών για την καταπολέμηση της τρομοκρατίας στο έδαφός τους.” Βέβαια διευκρινίζεται ότι προς το παρόν ο στρατιωτικός βραχίονας της Ευρωπαϊκής Ενωσης δε σκοπεύει να φτάσει πιο μακριά από τους Αμερικάνους. Το ΝΑΤΟ παραμένει το μεγάλο πλαίσιο: “Οι δεσμεύσεις και η συνεργασία στον τομέα αυτόν εξακολουθούν να είναι σύμφωνες προς τις δεσμεύσεις που έχουν αναληφθεί στο πλαίσιο της Οργάνωσης της Συνθήκης του Βορείου Ατλαντικού, η οποία παραμένει, όσον αφορά τα κράτη που είναι μέλη της, το θεμέλιο της συλλογικής τους άμυνας και το όργανο της εφαρμογής της.”
Κάνοντας ένα ακόμη βήμα προς την ιδεολογία τύπου Μπους, η συνθήκη της Λισαβόνας επανέφερε στο προοίμιο της Συνθήκης την αναφορά στη “θρησκευτική κληρονομιά της Ευρώπης”, η οποία είχε αφαιρεθεί από το Ευρωσύνταγμα. Μάλιστα το προοίμιο ισχυρίζεται πως χάρη στην πολιτιστική, την ανθρωπιστική και τη θρησκευτική κληρονομιά της Ευρώπης αναπτύχθηκαν οι παγκόσμιες αξίες των ανθρωπίνων δικαιωμάτων, της δημοκρατίας κλπ. Δεν είναι δηλαδή μόνο η ισλαμοφοβία που πετάει έξω το Ισλάμ από την κληρονομιά της Ευρώπης, αλλά και ο ευρωκεντρικός ρατσισμός που θέλει την Ευρώπη λίκνο κάθε αξίας.
Συνολικά, οι αλλεπάλληλες διαβουλεύσεις τύπου Λισαβόνας, συνεχίζουν να δείχνουν όχι τη δύναμη αλλά την αδυναμία των ηγετών της Ευρωπαϊκής Ενωσης. Εχουν σχετικά ξεκαθαρισμενους κοινούς στόχους. Θέλουν να απελευθερώσουν την αγορά, να ξεφορτωθούν δημόσιες δαπάνες, να χτυπήσουν τα δικαιώματα μας και να είναι πιο ελεύθεροι να παίξουν στο παιχνίδι του παγκόσμιου ανταγωνισμού, οικονομικά και στρατιωτικά. Ομως όλο και περισσότερο έρχονται αντιμέτωποι με το πρόβλημα ότι πολιτικά δεν μπορούν να μας πείσουν. Βλέπουν τη δημοκρατία όλο και περισσότερο σαν εμπόδιο στα σχέδιά τους.
Σε πολιτικό επίπεδο, το βιώσαν σε όλη του την έκταση με την ήττα στα δημοψηφίσματα το 2005. Ακόμη και αν τώρα βρουν τρόπο να περάσουν με πλάγιο τρόπο τη Συνθήκη τους, δεν τους λύνει το πρόβλημα ότι θα πρέπει να την εφαρμόσουν ενάντια στην πλειοψηφία που δεν θέλει. Οι μεταρρυθμίσεις που προτείνει η ΕΕ πρέπει να γίνουν πράξη μέσα σε κάθε μία χώρα κι αυτό σημαίνει συγκρούσεις τις οποίες πρέπει να οργανώσουν οι κυβερνήσεις. Κυβερνήσεις όμως που δε φαινονται δυνατές και διατεθειμένες να το κάνουν.
Ο “παντοδύναμος” Σαρκοζί παίρνει μια γεύση αυτές τις μέρες από τη δύναμη των συνδικάτων που αντιστέκονται στην επίθεση στις συντάξεις. Η αδυναμία του Καραμανλή να συντονίσει τις επιθέσεις του, ακόμη και ένα μήνα μετά τις εκλογές είναι ένα δείγμα των αντίστοιχων αδιεξόδων που έχει η άρχουσα τάξη σε όλη την Ευρώπη. Εξάλλου για την ελληνική κυβέρνηση, η “λύση” δίνεται με την έγκριση της Συνθήκης μέσα από τη Βουλή όπως είχε γίνει και με την έγκριση του Ευρωσυντάγματος. Ούτε λόγος για δημοψήφισμα. Οπως είχε δηλώσει παλιότερα και η Ντόρα Μπακογιάννη, δεν υπάρχει λόγος να μπλέξουμε στο “λαϊκισμό του Ναι και του Οχι”. Τη γραμμή της Μπακογιάννη, την ακολουθούν τώρα όλοι οι Ευρωπαίοι. Η Ευρώπη του ρατσισμού, του πολέμου και της λιτότητας για να ξεφύγει από το “λαϊκισμό” του Οχι, διάλεξε τον αυταρχισμό του Ναι. Δεν έχουμε κανένα λόγο να τους αφήσουμε να νομίζουν ότι βρήκαν τη λύση.
Το νέο βιβλίο του Ιλάν Παπέ: Η αλήθεια για την Παλαιστίνη
Το βιβλίο “Η ιστορία της σύγχρονης Παλαιστίνης”, όπως γράφει ο συγγραφέας του, Ιλάν Παπέ, στην εισαγωγή: “είναι γραμμένο από κάποιον που υιοθετεί τη συμπάθεια έναντι του αποικιοκρατούμενου και όχι του αποικιοκράτη, που συμπάσχει με τους κατακτημένους και όχι με τους κατακτητές, και παίρνει το μέρος των εργατών και όχι των αφεντικών.” Ο Ιλάν Παπέ είναι ισραηλινός ιστορικός που μέχρι το 2007 δίδασκε στο πανεπιστήμιο της Χάιφα. Αναγκάστηκε να φύγει από το Ισραήλ και να διδάσκει πλέον στη Βρετανία, κάτω από την πίεση που δεχόταν για τη φιλοπαλαιστινιακή του στάση. Αναφέρεται συνήθως ως ένας από τους “νέους Ιστορικούς”, όπως αποκαλούν τη γενιά αυτή των ισραηλινών ιστορικών που αξιοποίησαν τη δημοσιοποίηση ως τότε απόρρητων αρχείων από τη δεκαετία το 1980 και μετά και άρχισαν να αρθρώνουν επιστημονικό λόγο που απομακρυνόταν από το σιωνισμό. Ομως ο Ιλάν Παπέ είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Είναι γνήσιος αντισιωνιστής που υποστήριξε την καμπάνια βρετανών πανεπιστημιακών για μποϊκοτάζ σε βάρος των ισραηλινών πανεπιστήμιων και πάνω από όλα είναι από τους λίγους υπερασπιστές του δικαιώματος των παλαιστίνιων προσφύγων να επιστρέψουν στα κλεμμένα εδάφη του 1948.Το βιβλίο που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Κέδρος είναι λοιπόν σημαντικό για δύο λόγους. Πρώτον γιατί αποτελεί την πιο πλήρη ιστορία της Παλαιστίνης που κυκλοφορεί στα ελληνικά. Δεύτερον γιατί είναι μια θεμελίωση της στάσης του Παπέ που έχει μεγάλη αξία ακριβώς γιατί είναι Ισραηλινός. Τα γραπτά του Παπέ έχουν πολύ μεγάλη διαφορά από αυτούς που συνήθως αποκαλούνται “ειρηνιστές Ισραηλινοί”. Δεν ψάχνει να βρει την αλήθεια “κάπου στη μέση”, ούτε ισχυρίζεται ότι θα αφήσει τους εθνικισμούς στην άκρη. Αντίθετα προσπαθεί να ξαναστήσει την ιστορία στα πόδια της μέσα από τα γεγονότα, ερμηνεύοντας ταυτόχρονα και τα γεγονότα και τους εθνικισμούς.
Αυτή η επισήμανση έχει σημασία, γιατί προβάλλεται ως ειρηνιστική στάση αυτή που προτείνει να “αφήσουμε την ιστορία πίσω και να μη μας καθορίζει για το παρόν” και να “βρουμε μια βιώσιμη λύση τώρα”. Η άποψη αυτή καταλήγει να σβήνει όλα τα εγκλήματα του Ισραήλ και να απαιτεί από τους Παλαιστίνιους να συμβιβαστούν. Ο Παπέ κινείται σε διαφορετικό δρόμο και αναδεικνύει δύο παράγοντες που συνήθως λείπουν από την αφήγηση. Ο πρώτος είναι ο σιωνισμός ως αποικιακό σχέδιο. Η ιδεολογία ότι οι Εβραίοι έπρεπε πάση θυσία να αποκτήσουν ένα δικό τους εθνικό κράτος, ξέφυγε από το να είναι ένας “εθνικισμός” και έγινε “αποικιακό σχέδιο” όταν προσδιορίστηκε συγκεκριμένα ότι το κράτος αυτό έπρεπε να ιδρυθεί στην Παλαιστίνη, μια χώρα που ήδη κατοικούνταν.
Κάνοντας αυτή την αναδρομή, ο Παπέ αναδεικνύει σημαντικά στιγμιότυπα. Για παράδειγμα φέρνει στο φως το ρόλο που έπαιζε η Histadrut, η σιωνιστική εργατική συνομοσπονδία, διαλύοντας τις πραγματικές προσπάθειες εργατικής αλληλεγγύης. Στόχος των εβραίων συνδικαλιζόμενων σύμφωνα με την Histadrut: “Δεν είναι να συναδελφωθούν μέσω της αμοιβαίας βοήθειας με τους Αραβες εργάτες, αλλά να βοηθήσουν στη θωράκιση του σιωνιστικού σχεδίου για τη χώρα”.
Το δεύτερο σημείο που αναδεικνύει ο Παπέ είναι η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ και ο πόλεμος του 1948. Η ίδρυση του κράτους του Ισραήλ κατά τον Παπέ ήταν αδιαχώριστη από την εθνοκάθαρση σε βάρος των Παλαιστίνιων: “Από τους 850.000 Παλαιστίνιους που ζούσαν στα εδάφη τα οποία ορίστηκαν από τον ΟΗΕ ως επικράτεια του εβραϊκού κράτους μόνο 160.000 παρέμειναν μέσα ή κοντά στη γη και στις εστίες τους. Αυτοί που παρέμειναν έγιναν η παλαιστινιακή μειονότητα του Ισραήλ. Οι υπόλοιποι εκδιώχθηκαν ή έφυγαν υπό την απειλή της εκδίωξης και λίγες χιλιάδες σφαγιάστηκαν”.
Ο Παπέ εξηγεί ότι αυτός ο σχεδιασμός δεν ήταν ένα “ατύχημα” της λάθος εφαρμογής των συμφωνιών του ΟΗΕ αλλά η κατεύθυνση στην οποία στόχευαν οι σιωνιστές τουλάχιστον από τα τέλη της δεκαετίας του '30. Ηταν το σύνθημα: “Γη, περισσότερη γη!” που σήμαινε αναγκαστικά λιγότεροι Παλαιστίνιοι.
Ομως ο Παπέ τονίζει ότι σημαντικότερο δεν είναι το πραγματικό έγκλημα που συνέβη το 1948, αλλά η αντιμετώπιση του εγκλήματος, η επιλογή από τον ΟΗΕ και όλες τις μεγάλες δυνάμεις να συγχωρέσουν αυτό το έγκλημα. Ο Παπέ αντίθετα θεωρεί ότι αν δεν έχεις μια ξεκάθαρη αντιμετώπιση του μεγάλου εγκλήματος δεν μπορείς να καταλάβεις ούτε τον πόλεμο του 1967, ούτε την αποτυχία του Οσλο το 1993, ούτε τα σημερινά γεγονότα.
Ο Παπέ είναι από τους πιο οξυδερκείς επικριτές της λεγόμενης λύσης των δύο κρατών: “Η τραγωδία της Παλαιστίνης είναι ότι το επόμενο σχέδιο ειρήνης, όποτε εμφανιστεί θα βασίζεται πάλι στην εσφαλμένη υπόθεση ότι ειρήνη σημαίνει απόσυρση των ισραηλινών στα σύνορα του 1967 και ίδρυση ενός παλαιστινιακού κράτους δίπλα τους”. Αντίθετα λέει: “Η αναγνώριση της ίδιας της πράξης της αποστέρησης, με την αποδοχή κατ' αρχήν του δικαιώματος επιστροφής των Παλαιστίνιων προσφύγων θα μπορούσε να είναι μια κρίσιμη ενέργεια που ανοίγει την πύλη προς μια διέξοδο από τη σύγκρουση”.
Τετάρτη, 10 Οκτώβριος 2007
Το αντιπολεμικό κίνημα ξανά στους δρόμους
Το βίντεο είναι από τη διαδήλωση της Δευτέρας, που οργανώθηκε από τη Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο στο Λονδίνο. Χιλιάδες διαδηλώτες απαίτησαν από τον Γκόρντον Μπράουν την άμεση επιστροφή των στρατευμάτων από το Ιράκ. Η αστυνομία είχε απαγορεύσει τη διαδήλωση αλλά οι οργανωτές αψήψησαν την απαγόρευση.
Το Σάββατο 27 Οκτώβρη οργανώνονται μεγάλες αντιπολεμικές κινητοποιήσεις σε διάφορα σημεία του κόσμου. Πρώτα και κύρια μέσα στις ΗΠΑ, το δίκτυο United For Peace and Justice οργανώνει διαδηλώσεις σε 11 πόλεις από τον έναν ωκεανό ως τον άλλο: Νέα Υόρκη, Σικάγο, Σαν Φρανσίσκο, Φιλαδέλφεια, Σιάτλ, Νέα Ορλεάνη, Ορλάντο, Βοστόνη, Σολτ Λέικ Σίτι, Τζόνσμπορο. Η κινητοποίηση στις 27 Οκτώβρη έρχεται μετά από την πολύ επιτυχημένη διαδήλωση που οργάνωσε το δίκτυο ANSWER στην Ουάσινγκτον μπροστά στο Λευκό Οίκο, στην οποία πήραν μέρος 100 χιλιάδες διαδηλωτές.
Την ίδια μέρα βγαίνει συντονισμένα στο δρόμο και το αντιπολεμικό κίνημα του Καναδά. Η Καναδική Συμμαχία για την Ειρήνη βάζει στο επίκεντρο τη συμμετοχή του Καναδά στην κατοχή του Αφγανιστάν. Μέχρι στιγμή έχουν σκοτωθεί 71 Καναδοί στρατιώτες και στρατιωτικές, κυρίως σε μάχες στην Κανταχάρ, την οποία έχουν αναλάβει. Η καναδέζικη κυβέρνηση έχει αναγκαστεί να βάλει χρονοδιάγραμμα ότι θα φέρει πίσω τα στρατεύματα το 2009. Το αντιπολεμικό κίνημα απαιτεί την άμεση επιστροφή. Οπως περιγράφει το κάλεσμα για τις διαδηλώσεις της 27 Οκτώβρη: “Τι έχει επιτευχθεί στο Αφγανιστάν; Οι Καναδοί ξαναέχασαν την περιοχή Παντζάουϊ της Κανταχάρ αφού πολέμησαν σε τέσσερις μάχες και ξαναδιώχθηκαν από αυτή τη γη ξανά και ξανά. Μετά από περισσότερους από 18 μήνες μαχών στο Νότο, που έχουν σκοτώσει εκατοντάδες αμάχες και δεκάδες καναδούς στρατιώτες, η μάχη συνεχίζεται για το ίδιο κομμάτι γης που είχε “εξασφαλιστεί” πριν από ένα χρόνο. Πόσοι ακόμη πρέπει να σκοτωθούν και από τις δύο πλευρές για να συνεχίσουμε να παίρνουμε και να ξαναπαίρνουμε ένα κομμάτι γης; Ο επικεφαλής του βρετανικού στρατού δήλωσε ότι ο πόλεμος στο Αφγανιστάν μπορεί να συνεχιστεί για μία ακόμη γενιά. Χιλιάδες άμαχοι και στρατιώτες θα πεθάνουν και η αντίσταση απέναντι στη ΝΑΤΟϊκή κατοχή θα δυναμώσει. Είναι καιρός να σταματήσουμε αυτόν τον πόλεμο.” Οι διαδηλώσεις θα γίνουν ταυτόχρονα σε έξι καναδικές πόλεις. Στις 27 Οκτώβρη και στη Σεούλ της Νότιας Κορέας το αντιπολεμικό κίνημα θα απαιτήσει να γυρίσουν πίσω τα κορεατικά στρατεύματα και από το Αφγανιστάν και από το Ιράκ.
Ο γύρος κινητοποιήσεων στις 27 Οκτώβρη δείχνει με χαρακτηριστικό τρόπο ότι το αντιπολεμικό κίνημα δεν ανήκει στο παρελθόν, παρόλο που ξανά και ξανά ανακοινώθηκε ο θάνατός του. Αντίθετα, όλο και περισσότερες κυβερνήσεις σήμερα βρίσκονται στριμωγμένες για το τι σκοπεύουν να κάνουν στο Ιράκ και το Αφγανιστάν. Ιδιαίτερα το Αφγανιστάν, το οποίο πολλές κυβερνήσεις επέλεξαν ως “εύκολη λύση”, θέλοντας να γλιτώσουν από την κόλαση του Ιράκ, σήμερα “εκδικείται”. Εξι χρόνια μετά την έναρξη της κατοχής, το γεγονός ότι η κατάσταση είναι πιο ανεξέλεγκτη από ποτέ, δεν επιτρέπει σε κανέναν να πουλήσει ελπίδες ότι “τα πράγματα μπορούν να πάνε καλύτερα”. Η διαδήλωση που έγινε στη Γερμανία στις 15 Σεπτέμβρη ενάντια στην κυβέρνηση του μεγάλου συνασπισμού που συνεχίζει να έχει βασικό ρόλο στην κατοχή του Αφγανιστάν δείχνει ότι το Αφγανιστάν παραμένει κεντρικό ζήτημα.
Στη Βιτσέντζα της Ιταλίας, στις 14, 15 και 16 Δεκέμβρη οργανώνεται μια επίσης σημαντική κινητοποίηση που δείχνει ότι το αντιπολεμικό κίνημα αγκαλιάζει πλέον όλες τις πτυχές του “πολέμου κατά της τρομοκρατίας”. Το κίνημα στην Ιταλία δεν θέλει να επιτρέψει στις ΗΠΑ να μεγαλώσουν τη στρατιωτική τους βάση στη Βιτσέντζα και αν εγκαταστήσει εκεί ολόκληρη την 173η Αερομεταφερόμενη Ταξιαρχία. Η μικρή πόλη Βιτσέντζα είχε βουλιάξει από 150 χιλιάδες διαδηλωτές στις 17 Φλεβάρη, ενάντια στην επιλογή της “κεντροαριστερής” κυβέρνησης Πρόντι να υποστηρίξει την επέκταση της βάσης. Στα μέσα του Δεκέμβρη αναμένεται δυναμική συνέχεια. Η Συμμαχία Σταματήστε τον Πόλεμο στην Ελλάδα προετοιμάζει κινητοποιήσεις συντονισμού με τη Βιτσέντζα το τριήμερο 14-16 Δεκέμβρη. Χρειάζεται να παλέψουμε ενάντια στην ελληνική εμπλοκή στο Αφγανιστάν και συνολικά στον πόλεμο του Μπους. Η συμμετοχή εκατοντάδων ελλήνων στρατιωτών στην κατοχή του Αφγανιστάν συνεχίζει να αντιμετωπίζεται σαν βρόμικο μυστικό από την κυβέρνηση του Καραμανλή. Προς το παρόν η ελληνική δύναμη, παραμένοντας στην πρωτεύουσα Καμπούλ έχει γλιτώσει τις απώλειες. Αυτό όμως δε σημαίνει ότι δεν παίζει ρόλο στην τρομαχτική κατάσταση που έχει προκαλέσει η κατοχή στο Αφγανιστάν. Ο Καραμανλής και η Μπακογιάννη παίζουν το ίδιο παιχνίδι που παίζουν οι κυβερνήσεις της Ιταλίας, της Γερμανίας, του Καναδά, της Γερμανίας, της Ισπανίας και διάφοροι άλλοι “πρόθυμοι”. Συνεχίζει να στέλνει παρτίδες με όπλα, πυρομαχικά και τανκς για να ενισχύει την κατοχή. Τα μηνύματα από το διεθνές αντιπολεμικό κίνημα είναι ότι συνεχίζουμε και μπορούμε να οδηγήσουμε όλες τις πολεμοκάπηλες κυβερνήσεις
Πέμπτη, 20 Σεπτέμβριος 2007
Οι προοπτικές της Οικονομίας: Μετά τις φούσκες η κρίση
Είναι σίγουρο ότι η νέα κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας θα επικαλεστεί την κατάσταση της οικονομίας όταν αποφασίσει να προχωρήσει στην πρώτη της επίθεση, ίσως και εν όψει της κατάθεσης του προϋπολογισμού. Ολες οι προεκλογικές μεγαλοστομίες για την οικονομική ανάπτυξη, αντικειμενικά θα βρουν μπροστά τους το πραγματικό τείχος της κρίσης.
Η κρίση που ξέσπασε το καλοκαίρι στις διεθνείς χρηματαγορές μπορεί να βγήκε από το προσκήνιο, λόγω και της προεκλογικής περιόδου. Ομως η κρίση δεν ήταν μια περαστική αναταραχή του καλοκαιριού. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τις οικονομικές εφημερίδες για να δει πώς πίσω από την φαινομενική ηρεμία, το άγχος για το αν θα αντέξουν οι τράπεζες συνεχίζει να καθορίζει κάθε συζήτηση για την οικονομία διεθνώς. Ο πρώην πρόεδρος της κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, Αλαν Γκρίνσπαν, ο άνθρωπος στον οποίο πιστώνουν το ξεπέρασμα της κρίσης μετά το 2001, δήλωσε την Κυριακή 16 Σεπτέμβρη στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ότι υπάρχει “φούσκα” στην αγορά ακινήτων. Οπως παρατηρεί η ίδια η εφημερίδα, είναι πρώτη φορά που η λέξη “φούσκα” ακούγεται από τόσο επίσημα χείλη. Ο Γκρίνσπαν πριν από μερικές βδομάδες είχε κάνει μια ακόμη “τολμηρή” δήλωση, προειδοποιώντας ότι η κρίση που ξέσπασε τον Αύγουστο δεν ήταν στιγμιαία αλλά επιπέδου που συγκρίνεται με τον πανικό στα χρηματιστήρια το 1987 και σαν την κατάρρευση των ομολόγων το 1998.
Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και οι προβλέψεις του Γκρίνσπαν είναι συγκρατημένες. Η κατάσταση της οικονομίας είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ό,τι πριν από 9 ή 20 χρόνια.
Η κρίση που ξέσπασε τον Αύγουστο, ξέσπασε με αφορμή τον κλάδο των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, και ιδιαίτερα τα λεγόμενα δάνεια υψηλού ρίσκου “subprime”. Τα δάνεια “subprime” είναι στεγαστικά δάνεια που δόθηκαν σε κόσμο που προβλέπεται να είναι κακοπληρωτής. Ανθρωποι με χαμηλό μισθό ή ήδη υπερχρεωμένοι πήραν στεγαστικά δάνεια και μάλιστα με μεγαλύτερο από το μέσο επιτόκιο. Αυτά τα τεράστια δάνεια οι τράπεζες τα συγκέντρωναν και τα μεταπωλούσαν σε μεγάλα ομόλογα και άλλους διεθνείς τζογαδόρους. Η αγορά subprime μετατράπηκε σε μια τεράστια δεξαμενή χρήματος και παραγωγής μεγάλου κέρδους όχι μόνο για “ελεύθερους σκοπευτές” αλλά και για όλες σχεδόν τις μεγάλες τράπεζες από τον υπόλοιπο πλανήτη. Το μίνιμουμ ποσό για να επενδύσει κανείς ήταν 5 εκατομμύρια δολάρια. Ο ένας δανειζόταν από τον άλλον για να επενδύσει στα subprime.
Η “τρέλα” αυτή δούλευε όσο τα επιτόκια των αμερικάνικων τραπεζών συνέχιζαν να παραμένουν χαμηλά κι έτσι όλο και περισσότερος κόσμος έμπαινε στην κούρσα του δανεισμού. Αλλος παράγοντας που κρατούσε τη φωτιά αναμμένη ήταν η φούσκα των ακινήτων. Οσο περισσότερο ανέβαιναν οι τιμές των ακινήτων τόσο τα οφειλόμενα δάνεια του χτες αποκτούσαν μεγαλύτερη αξία στο σήμερα. Στην ακραία της μορφή, αυτή η λογική έφερνε αυτούς που δεν μπορούσαν να ξεχρεώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, να πουλάνε τα σπίτια τους σε μεγαλύτερη πλέον τιμή και έτσι οι τράπεζες έβγαζαν κέρδος ακόμα και από την αδυναμία αποπληρωμής. Από τις αρχές του 2007 ο κύκλος αυτός φαινόταν να κλείνει, καθώς ταυτόχρονα υπήρχε πτώση στις τιμές των ακινήτων σε συνδυασμό με μια επιβράδυνση στην αμερικάνικη οικονομία. Ετσι έφτασε ο Αύγουστος του 2007 για να φρακάρει τελείως η αγορά subprime. Οι δανεισμένοι δεν μπορούσαν να ξοφλήσουν στους δανειστές. Το πρόβλημα μεταφέρθηκε σε μεγάλες τράπεζες που δήλωσαν “κώλυμα ρευστότητας”, φτάνοντας στο χείλος της χρεοκοπίας.
Οταν ξέσπασε ο πανικός, για λίγες μέρες κανείς δεν ήξερε αν ο κατήφορος είχε τέρμα. Οταν οι τράπεζες δηλώνουν ότι δεν είναι σίγουρες για το διαθέσιμο χρήμα, ολόκληρη η αγορά αλλά και η βιομηχανία δεν μπορούσε να έχει σιγουριά. Μπροστά στο μεγάλο κίνδυνο άρχισαν παρεμβάσεις από όλες τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου. Υπήρξε πρωτοφανής συνδυασμένη παρέμβαση κεντρικής τράπεζας ΗΠΑ, Ευρωπαϊκής Ενωσης, Ιαπωνίας αλλά και άλλων κρατών. Η ευρωπαϊκή τράπεζα έκανε μεγαλύτερη παρέμβαση, τροφοδοτώντας τις τράπεζες με 190 δισεκατομμύρια δολάρια, βλέποντας δύο μεγάλες γερμανικές τράπεζες να κινδυνεύουν. Ακολούθησε η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, τροφοδοτώντας με τη σειρά της αμερικάνικες τράπεζες, ώστε να μη χρεοκοπήσουν.
Μετά από αυτό το “ξεπέρασμα” της κρίσης, παρέμεινε ανοιχτό το ερώτημα αν τέτοιου είδους παρεμβάσεις μπορούν να ξεπεράσουν το πρόβλημα. Ενώ το ουσιαστικό ζήτημα είναι τι σχέση έχουν αυτές οι κρίσεις στη χρηματαγορά με την πραγματική οικονομία. Η κυρίαρχη λογική μάς καθησυχάζει λέγοντας πως αυτές οι κρίσεις δεν είναι πολύ επικίνδυνες γιατί το υπόβαθρο της πραγματικής οικονομίας είναι γερό. Ομως η αλήθεια είναι διαφορετική.
Η κρίση του 2001 ξεπεράστηκε με την πολιτική των χαμηλών επιτοκίων. Χαμηλά επιτόκια σήμαινε εύκολος δανεισμός για το αμερικάνικο κράτος αλλά και για τους καταναλωτές, κυρίως της μεσαίας και ανώτερης τάξης. Η ύπαρξη ζεστού χρήματος αναθέρμανε την πραγματική οικονομία των ΗΠΑ που μπήκε σε κίνηση για να καλύψει τις νέες ανάγκες. Η οικονομία των ΗΠΑ δεν ήταν η μόνη που ωφελήθηκε. Τα κινέζικα εργοστάσια αύξησαν την παραγωγή τους για να τροφοδοτήσουν την αμερικάνικη αγορά και με τη σειρά τους βοήθησαν την αύξηση της παραγωγής εξαρτημάτων στα εργοστάσια της Ιαπωνίας και της Γερμανίας. Ενώ τα μεγάλα κέρδη που συσσωρεύονταν από τον κινέζικο καπιταλισμό επενδύονταν σε δολάρια στις ΗΠΑ. Πήγαιναν δηλαδή στις τράπεζες που μπορούσαν να συνεχίσουν τον κύκλο του δανεισμού.
Οπως σε κάθε κύκλο φτηνού χρήματος, για ένα διάστημα μπορούν να βρεθούν και να αξιοποιηθούν πραγματικές κερδοφόρες επενδύσεις. Οταν αυτές τελειώσουν όμως και το χρήμα συνεχίσει να ρέει, εφευρίσκονται επενδύσεις μεγάλου ρίσκου που λειτουργούν σαν “φούσκα”, όπως έγινε με τα στεγαστικά δάνεια. Το ζήτημα είναι ότι τέτοιες φούσκες, αργά ή γρήγορα σκάνε. Ετσι έσκασε το 2000-2001 η προηγούμενη φούσκα των εταιριών του δείκτη Nasdaq. Η κρίση τότε ξεπεράστηκε με τα φτηνά επιτόκια, όπως περιγράψαμε.
Τώρα η συζήτηση είναι αν αντίστοιχες μέθοδοι μπορούν να λειτουργήσουν. Ο ίδιος ο Γκρίνσπαν παραδέχεται ότι δεν γίνεται: “Σήμερα είμαστε σε μια περίοδο πολύ πιο δύσκολη από τότε που ήμουν εγώ πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας. Τότε δεν μας απασχολούσε πολύ η αύξηση του πληθωρισμού αλλά τώρα πρέπει να μας απασχολεί. Χρειάζεται να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί σε σχέση με τη μείωση των επιτοκίων ως αντιμετώπιση της κρίσης”. Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς αντιπαραθέτουν την άποψη Γκρίνσπαν με τον Μάρτιν Φελντστάιν, πρόεδρο του Εθνικού Γραφείου Οικονομικών Ερευνών, ο οποίος ζητάει ραγδαία μείωση επιτοκίων λέγοντας πως “η αύξηση του πληθωρισμού σε σχέση με τη μείωση της ανάπτυξης είναι αυτή τη στιγμή το καλύτερο ανάμεσα σε δύο κακά”.
Η διαμάχη ανάμεσα στις δύο γραμμές εκφράζει συμπυκνωμένα την αδυναμία τους. Από τη μια μεριά αν οι κεντρικές τράπεζες συνεχίσουν να ρίχνουν φτηνό χρήμα είτε με μείωση επιτοκίων είτε με τις βοηθητικές ενέσεις που κάνουν, η κρίση ξεπερνιέται αλλά η φούσκα δεν σπάει. Οι τράπεζες και οι “κερδοσκόποι” δελεάζονται να συνεχίσουν να κάνουν επενδύσεις “αέρα” και να ρισκάρουν. Από την άλλη όσοι προτείνουν να σταματήσει η ροή χρήματος λένε πως με αυτό τον τρόπο θα χρεοκοπήσουν οι ανοιχτοί κερδοσκόποι και θα ξεκαθαρίσει το τοπίο. Χρειάζονται τα ερείπια μιας μίνι κρίσης για να μπορέσει να ξαναρχίσει ένας κύκλος ανάπτυξης. Ο φόβος είναι ότι οι επενδύσεις στη φούσκα των στεγαστικών είναι τόσο δεμένες μεταξύ τους που δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πού θα σταματήσει το ντόμινο των τραπεζών που θα βαρέσουν “κανόνι”.
Η κρίση είναι πιο επικίνδυνη και από το 1987 και το 1998, πρώτον γιατί η τραπεζική και χρηματοπιστωτική κρίση είναι αυτή τη φορά μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Δεύτερον, γιατί η κινητήρια δύναμη της οικονομίας, η πραγματική αμερικάνικη οικονομία δεν έχει άλλα πολεμοφόδια για να αυξήσει την κερδοφορία της. Η εκμετάλλευση των αμερικάνων εργατών έχει φτάσει στο ανώτατο δυνατό όριο, ώστε να μπορέσει η πραγματική αμερικάνικη οικονομία να γίνει μαγνήτης επενδύσεων. Ο κινέζικος καπιταλισμός δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, μιας και στηρίζεται στις εξαγωγές προς τις ΗΠΑ. Οι μακροπρόθεσμες προβλέψεις είναι δύσκολες για όλους, το σίγουρο είναι ότι μπροστά μας έχουμε και άλλους πανικούς σαν του περασμένου Αυγούστου.
Η κρίση που ξέσπασε το καλοκαίρι στις διεθνείς χρηματαγορές μπορεί να βγήκε από το προσκήνιο, λόγω και της προεκλογικής περιόδου. Ομως η κρίση δεν ήταν μια περαστική αναταραχή του καλοκαιριού. Αρκεί να παρακολουθήσει κανείς τις οικονομικές εφημερίδες για να δει πώς πίσω από την φαινομενική ηρεμία, το άγχος για το αν θα αντέξουν οι τράπεζες συνεχίζει να καθορίζει κάθε συζήτηση για την οικονομία διεθνώς. Ο πρώην πρόεδρος της κεντρικής Τράπεζας των ΗΠΑ, Αλαν Γκρίνσπαν, ο άνθρωπος στον οποίο πιστώνουν το ξεπέρασμα της κρίσης μετά το 2001, δήλωσε την Κυριακή 16 Σεπτέμβρη στους Φαϊνάνσιαλ Τάιμς ότι υπάρχει “φούσκα” στην αγορά ακινήτων. Οπως παρατηρεί η ίδια η εφημερίδα, είναι πρώτη φορά που η λέξη “φούσκα” ακούγεται από τόσο επίσημα χείλη. Ο Γκρίνσπαν πριν από μερικές βδομάδες είχε κάνει μια ακόμη “τολμηρή” δήλωση, προειδοποιώντας ότι η κρίση που ξέσπασε τον Αύγουστο δεν ήταν στιγμιαία αλλά επιπέδου που συγκρίνεται με τον πανικό στα χρηματιστήρια το 1987 και σαν την κατάρρευση των ομολόγων το 1998.
Η αλήθεια είναι ότι ακόμη και οι προβλέψεις του Γκρίνσπαν είναι συγκρατημένες. Η κατάσταση της οικονομίας είναι πολύ πιο επικίνδυνη από ό,τι πριν από 9 ή 20 χρόνια.
Η κρίση που ξέσπασε τον Αύγουστο, ξέσπασε με αφορμή τον κλάδο των στεγαστικών δανείων στις ΗΠΑ, και ιδιαίτερα τα λεγόμενα δάνεια υψηλού ρίσκου “subprime”. Τα δάνεια “subprime” είναι στεγαστικά δάνεια που δόθηκαν σε κόσμο που προβλέπεται να είναι κακοπληρωτής. Ανθρωποι με χαμηλό μισθό ή ήδη υπερχρεωμένοι πήραν στεγαστικά δάνεια και μάλιστα με μεγαλύτερο από το μέσο επιτόκιο. Αυτά τα τεράστια δάνεια οι τράπεζες τα συγκέντρωναν και τα μεταπωλούσαν σε μεγάλα ομόλογα και άλλους διεθνείς τζογαδόρους. Η αγορά subprime μετατράπηκε σε μια τεράστια δεξαμενή χρήματος και παραγωγής μεγάλου κέρδους όχι μόνο για “ελεύθερους σκοπευτές” αλλά και για όλες σχεδόν τις μεγάλες τράπεζες από τον υπόλοιπο πλανήτη. Το μίνιμουμ ποσό για να επενδύσει κανείς ήταν 5 εκατομμύρια δολάρια. Ο ένας δανειζόταν από τον άλλον για να επενδύσει στα subprime.
Η “τρέλα” αυτή δούλευε όσο τα επιτόκια των αμερικάνικων τραπεζών συνέχιζαν να παραμένουν χαμηλά κι έτσι όλο και περισσότερος κόσμος έμπαινε στην κούρσα του δανεισμού. Αλλος παράγοντας που κρατούσε τη φωτιά αναμμένη ήταν η φούσκα των ακινήτων. Οσο περισσότερο ανέβαιναν οι τιμές των ακινήτων τόσο τα οφειλόμενα δάνεια του χτες αποκτούσαν μεγαλύτερη αξία στο σήμερα. Στην ακραία της μορφή, αυτή η λογική έφερνε αυτούς που δεν μπορούσαν να ξεχρεώσουν τα στεγαστικά τους δάνεια, να πουλάνε τα σπίτια τους σε μεγαλύτερη πλέον τιμή και έτσι οι τράπεζες έβγαζαν κέρδος ακόμα και από την αδυναμία αποπληρωμής. Από τις αρχές του 2007 ο κύκλος αυτός φαινόταν να κλείνει, καθώς ταυτόχρονα υπήρχε πτώση στις τιμές των ακινήτων σε συνδυασμό με μια επιβράδυνση στην αμερικάνικη οικονομία. Ετσι έφτασε ο Αύγουστος του 2007 για να φρακάρει τελείως η αγορά subprime. Οι δανεισμένοι δεν μπορούσαν να ξοφλήσουν στους δανειστές. Το πρόβλημα μεταφέρθηκε σε μεγάλες τράπεζες που δήλωσαν “κώλυμα ρευστότητας”, φτάνοντας στο χείλος της χρεοκοπίας.
Οταν ξέσπασε ο πανικός, για λίγες μέρες κανείς δεν ήξερε αν ο κατήφορος είχε τέρμα. Οταν οι τράπεζες δηλώνουν ότι δεν είναι σίγουρες για το διαθέσιμο χρήμα, ολόκληρη η αγορά αλλά και η βιομηχανία δεν μπορούσε να έχει σιγουριά. Μπροστά στο μεγάλο κίνδυνο άρχισαν παρεμβάσεις από όλες τις κεντρικές τράπεζες του κόσμου. Υπήρξε πρωτοφανής συνδυασμένη παρέμβαση κεντρικής τράπεζας ΗΠΑ, Ευρωπαϊκής Ενωσης, Ιαπωνίας αλλά και άλλων κρατών. Η ευρωπαϊκή τράπεζα έκανε μεγαλύτερη παρέμβαση, τροφοδοτώντας τις τράπεζες με 190 δισεκατομμύρια δολάρια, βλέποντας δύο μεγάλες γερμανικές τράπεζες να κινδυνεύουν. Ακολούθησε η κεντρική τράπεζα των ΗΠΑ, τροφοδοτώντας με τη σειρά της αμερικάνικες τράπεζες, ώστε να μη χρεοκοπήσουν.
Μετά από αυτό το “ξεπέρασμα” της κρίσης, παρέμεινε ανοιχτό το ερώτημα αν τέτοιου είδους παρεμβάσεις μπορούν να ξεπεράσουν το πρόβλημα. Ενώ το ουσιαστικό ζήτημα είναι τι σχέση έχουν αυτές οι κρίσεις στη χρηματαγορά με την πραγματική οικονομία. Η κυρίαρχη λογική μάς καθησυχάζει λέγοντας πως αυτές οι κρίσεις δεν είναι πολύ επικίνδυνες γιατί το υπόβαθρο της πραγματικής οικονομίας είναι γερό. Ομως η αλήθεια είναι διαφορετική.
Η κρίση του 2001 ξεπεράστηκε με την πολιτική των χαμηλών επιτοκίων. Χαμηλά επιτόκια σήμαινε εύκολος δανεισμός για το αμερικάνικο κράτος αλλά και για τους καταναλωτές, κυρίως της μεσαίας και ανώτερης τάξης. Η ύπαρξη ζεστού χρήματος αναθέρμανε την πραγματική οικονομία των ΗΠΑ που μπήκε σε κίνηση για να καλύψει τις νέες ανάγκες. Η οικονομία των ΗΠΑ δεν ήταν η μόνη που ωφελήθηκε. Τα κινέζικα εργοστάσια αύξησαν την παραγωγή τους για να τροφοδοτήσουν την αμερικάνικη αγορά και με τη σειρά τους βοήθησαν την αύξηση της παραγωγής εξαρτημάτων στα εργοστάσια της Ιαπωνίας και της Γερμανίας. Ενώ τα μεγάλα κέρδη που συσσωρεύονταν από τον κινέζικο καπιταλισμό επενδύονταν σε δολάρια στις ΗΠΑ. Πήγαιναν δηλαδή στις τράπεζες που μπορούσαν να συνεχίσουν τον κύκλο του δανεισμού.
Οπως σε κάθε κύκλο φτηνού χρήματος, για ένα διάστημα μπορούν να βρεθούν και να αξιοποιηθούν πραγματικές κερδοφόρες επενδύσεις. Οταν αυτές τελειώσουν όμως και το χρήμα συνεχίσει να ρέει, εφευρίσκονται επενδύσεις μεγάλου ρίσκου που λειτουργούν σαν “φούσκα”, όπως έγινε με τα στεγαστικά δάνεια. Το ζήτημα είναι ότι τέτοιες φούσκες, αργά ή γρήγορα σκάνε. Ετσι έσκασε το 2000-2001 η προηγούμενη φούσκα των εταιριών του δείκτη Nasdaq. Η κρίση τότε ξεπεράστηκε με τα φτηνά επιτόκια, όπως περιγράψαμε.
Τώρα η συζήτηση είναι αν αντίστοιχες μέθοδοι μπορούν να λειτουργήσουν. Ο ίδιος ο Γκρίνσπαν παραδέχεται ότι δεν γίνεται: “Σήμερα είμαστε σε μια περίοδο πολύ πιο δύσκολη από τότε που ήμουν εγώ πρόεδρος της Κεντρικής Τράπεζας. Τότε δεν μας απασχολούσε πολύ η αύξηση του πληθωρισμού αλλά τώρα πρέπει να μας απασχολεί. Χρειάζεται να είμαστε πολύ πιο προσεκτικοί σε σχέση με τη μείωση των επιτοκίων ως αντιμετώπιση της κρίσης”. Οι Φαϊνάνσιαλ Τάιμς αντιπαραθέτουν την άποψη Γκρίνσπαν με τον Μάρτιν Φελντστάιν, πρόεδρο του Εθνικού Γραφείου Οικονομικών Ερευνών, ο οποίος ζητάει ραγδαία μείωση επιτοκίων λέγοντας πως “η αύξηση του πληθωρισμού σε σχέση με τη μείωση της ανάπτυξης είναι αυτή τη στιγμή το καλύτερο ανάμεσα σε δύο κακά”.
Η διαμάχη ανάμεσα στις δύο γραμμές εκφράζει συμπυκνωμένα την αδυναμία τους. Από τη μια μεριά αν οι κεντρικές τράπεζες συνεχίσουν να ρίχνουν φτηνό χρήμα είτε με μείωση επιτοκίων είτε με τις βοηθητικές ενέσεις που κάνουν, η κρίση ξεπερνιέται αλλά η φούσκα δεν σπάει. Οι τράπεζες και οι “κερδοσκόποι” δελεάζονται να συνεχίσουν να κάνουν επενδύσεις “αέρα” και να ρισκάρουν. Από την άλλη όσοι προτείνουν να σταματήσει η ροή χρήματος λένε πως με αυτό τον τρόπο θα χρεοκοπήσουν οι ανοιχτοί κερδοσκόποι και θα ξεκαθαρίσει το τοπίο. Χρειάζονται τα ερείπια μιας μίνι κρίσης για να μπορέσει να ξαναρχίσει ένας κύκλος ανάπτυξης. Ο φόβος είναι ότι οι επενδύσεις στη φούσκα των στεγαστικών είναι τόσο δεμένες μεταξύ τους που δεν μπορεί να προβλέψει κανείς πού θα σταματήσει το ντόμινο των τραπεζών που θα βαρέσουν “κανόνι”.
Η κρίση είναι πιο επικίνδυνη και από το 1987 και το 1998, πρώτον γιατί η τραπεζική και χρηματοπιστωτική κρίση είναι αυτή τη φορά μέσα στις ίδιες τις ΗΠΑ. Δεύτερον, γιατί η κινητήρια δύναμη της οικονομίας, η πραγματική αμερικάνικη οικονομία δεν έχει άλλα πολεμοφόδια για να αυξήσει την κερδοφορία της. Η εκμετάλλευση των αμερικάνων εργατών έχει φτάσει στο ανώτατο δυνατό όριο, ώστε να μπορέσει η πραγματική αμερικάνικη οικονομία να γίνει μαγνήτης επενδύσεων. Ο κινέζικος καπιταλισμός δεν λειτουργεί ανεξάρτητα, μιας και στηρίζεται στις εξαγωγές προς τις ΗΠΑ. Οι μακροπρόθεσμες προβλέψεις είναι δύσκολες για όλους, το σίγουρο είναι ότι μπροστά μας έχουμε και άλλους πανικούς σαν του περασμένου Αυγούστου.
ΚΚΕ, ΣΥΝ: Θα ανταποκριθούν στην αριστερή στροφή;
Η άνοδος της κοινοβουλευτικής Αριστεράς είναι ένα από τα πιο ορατά αποτελέσματα των εκλογών της 16ης Σεπτέμβρη. Το ΚΚΕ και ο Συνασπισμός βγαίνουν κερδισμένοι και σε ψήφους και σε έδρες. Το ΚΚΕ ανέβηκε από το 5,9% στο 8,15%, ο Συνασπισμός από το 3,26% στο 5,04%. Συνολικά, αν αθροίσουμε και το ΔΗΚΚΙ, το οποίο επισήμως εντάχθηκε στον ΣΥΡΙΖΑ, από το 10,96% που συγκέντρωσε η Αριστερά το 2004, πήγε στο 13,19% την Κυριακή, κάτι που μεταφράζεται σε χιλιάδες καινούργιους ψήφους στην Αριστερά. Σε επίπεδο κοινοβουλευτικών εδρών, τα κέρδη είναι πιο εντυπωσιακά, λόγω και του εκλογικού νόμου. Οι 18 έδρες της Αριστεράς διπλασιάζονται και γίνονται 36. Τόσους πολλούς βουλευτές δεν κατάφερε να έχει η Αριστερά σε ολόκληρη τη Μεταπολίτευση.
Είναι φανερό ότι η άνοδος των ψήφων της Αριστεράς ήταν αποτέλεσμα μιας συνολικότερης αριστερής στροφής. Τα δύο κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο κολύμπησαν μέσα σε ένα ευρύ ρεύμα αντικαπιταλισμού και στην προεκλογική περίοδο κατάφεραν να προβάλουν τον εαυτό τους σαν τον τρόπο για να εκφραστεί στις κάλπες αυτό το ρεύμα. Ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ ανταγωνίστηκαν στις προεκλογικές τους εκστρατείες για το ποιος είναι ο πιο αριστερός. Ο καθένας διεκδικούσε για τον εαυτό του ότι ανάγκασε τον άλλον να μετακινηθεί αριστερά.
Ούτως η άλλως ήταν οι μεγάλες εμπειρίες του κινήματος που ανάγκασαν και τους δύο να κάνουν μια ανοιχτά αριστερή προεκλογική καμπάνια. Ο Συνασπισμός έκανε σημαία του το φοιτητικό κίνημα των τελευταίων δύο χρόνων, τη σύγκρουση με τους νόμους της κυβέρνησης και την καταστολή του Πολύδωρα. Το ΚΚΕ πρόβαλε τη δράση του στα συνδικάτα και υποσχόταν σταθερή παρουσία στους αγώνες και μετά τις εκλογές. Κατηγορούσε το Συνασπισμό ότι συζητάει σενάρια μετεκλογικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Ο Συνασπισμός αναγκάστηκε να δηλώνει ανοιχτά ότι δεν σκοπεύει να συμμετάσχει σε συγκυβέρνηση. Ο Αλέκος Αλαβάνος με τη σειρά του αποκάλεσε τη συμμετοχή στις συγκυβερνήσεις του '89 “λάθος” της Αριστεράς, κάτι που το ΚΚΕ δεν έχει ομολογήσει ακόμα.
Ομως είναι τεράστια η απόσταση ανάμεσα στους λόγους που ο κόσμος ψήφισε την Αριστερά και στον πραγματικό ρόλο που έπαιξε η Αριστερά σους αγώνες. Ολόκληρο το αριστερόστροφο σκηνικό των εκλογών είχε στις ρίζες του κινήματα για τα οποία ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ όχι μόνο δεν πρωτοστάτησαν αλλά και πολλές φορές μπήκαν εμπόδιο. Η κοινοβουλευτική Αριστερά ποτέ δεν πήρε πρωτοβουλίες που άνοιξαν δρόμο για το κίνημα, ποτέ δεν πήρε ρίσκα για να προκαλέσει ρήγματα στο πολιτικό σκηνικό. Τις περισσότερες φορές έτρεχε να μπει μπροστά, όταν ο κόσμος των κινημάτων είχε ήδη φέρει τα πάνω κάτω.
Οι φοιτητικές καταλήψεις είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το ΚΚΕ κατηγορούσε τις καταλήψεις ως πολύ προχωρημένη μορφή πάλης. Επρεπε ο πρώτος γύρος καταλήψεων να αναγκάσει τη Γιαννάκου να αποσύρει τον Νόμο Πλαίσιο, για να σταματήσει το ΚΚΕ να στέκεται εμπόδιο στο κίνημα. Οταν ξεκίνησε η νέα ακαδημαϊκή χρονιά, ούτε λόγος για τα δύο κόμματα να πάρουν πρωτοβουλία για νέο γύρο καταλήψεων, αν και η απεργία των δασκάλων ξαναέβαζε φωτιά στο χώρο της Παιδείας. Ο Συνασπισμός προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στους φοιτητές του και σε κομμάτι των πανεπιστημιακών, μελών του κόμματος, που υπέγραφαν υπέρ των “μεταρρυθμίσεων” της Γιαννάκου και των ιδιωτικών Πανεπιστημίων.
Ξανά, οι καταλήψεις μετατράπηκαν σε κίνημα, στις αρχές του 2007, περνώντας πάνω από την απαισιοδοξία των παρατάξεων της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ηταν στην απεργία των δασκάλων που το ΠΑΜΕ, αναγκάστηκε να πάρει μέρος σε ένα ενωτικό συλλαλητήριο, κόντρα στο σταθερό απομονωτισμό του ΚΚΕ. Δεν άλλαξε η άποψη του ΚΚΕ, αλλά κανείς δεν μπορούσε να λείπει από εκείνο το τεράστιο ποτάμι. Αντί η Αριστερά να μπαίνει μπροστά ριζοσπαστικοποιώντας τα κινήματα, ήταν τα κινήματα που τραβούσαν την Αριστερά έξω από την ηττοπάθειά της.
Ο Συνασπισμός διάλεξε σαν θέμα ενός από τα προεκλογικά του σποτάκια, τις απαγωγές των Πακιστανών. Το σποτ έδειχνε τον Αλαβάνο να συγκρούεται στη Βουλή με τις αθλιότητες του Πολύδωρα. Η επιλογή ήταν καλή γιατί οι απαγωγές των Πακιστανών είναι από μόνες τους αποκάλυψη για το τι σημαίνει η πολιτική της ΝΔ, και όλα τα πλοκάμια που τη συνδέουν με το ρατσισμό, την καταστολή των δικαιωμάτων και τον πόλεμο του Μπους. Ομως εκτός από τις αντιπαραθέσεις στη Βουλή, υπήρξε ένα ολόκληρο κίνημα που υπερασπίστηκε τους Πακιστανούς απαχθέντες και λίγο αργότερα τον πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ, που τον απειλούσαν με απέλαση. Ο Συνασπισμός όχι μόνο έλειπε από όλα αυτά, αλλά αντιμετώπισε με καχυποψία τον Τζαβέντ Ασλάμ, έχοντας ανοιχτά τα αφτιά του στη λάσπη της Δεξιάς ότι πρόκειται για ενδοπακιστανική διαμάχη και παράνομη διακίνηση μεταναστών.
Η αντιμετώπιση του ζητήματος των πυρκαγιών ήταν ακόμη πιο ενδεικτική για την Αριστερά που δεν τολμάει να αντισταθεί στις πιέσεις του συστήματος. Τα στελέχη του Συνασπισμού δεν έκαναν ούτε δηλώσεις στην τηλεόραση λόγω συμμετοχής στο “εθνικό πένθος”. Δεν τόλμησαν να οργανώσουν ούτε μια κινητοποίηση για να δοθεί απάντηση της Αριστεράς και ενάντια στην κυβέρνηση των εμπρηστών και στην τρομοϋστερία περί “ασύμμετρης απειλής”. Αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη διαδήλωση της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α τη Δευτέρα 27 Αυγούστου, το ΚΚΕ έθετε τα μέλη του στη διάθεση των κρατικών αρχών και ο Συνασπισμός προσπαθούσε να παρουσιάσει δράση κρυβόμενος πίσω από τις “βουβές διαδηλώσεις”. Αν η Αριστερά υποχωρεί μέσα σε τέτοιες καταστάσεις, μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα κάνει αν έρθουν τα δύσκολα.
Πάνω σε όλες αυτές τις εμπειρίες, χρειάζεται να συνυπολογίσουμε ότι τα δύο κόμματα της Αριστεράς διάλεξαν να επιστρατεύσουν και να κινητοποιήσουν στις εκλογές όλο τους το ανθρώπινο δυναμικό και όλες τους τις δυνατότητες, κάτι που δεν κάνουν ποτέ για καμιά πραγματική μάχη του κινήματος. Αν τη μισή δύναμη απ' όση σπαταλάνε στις εκλογές την έριχναν στις μάχες του εργατικού κινήματος ή στις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική για όλους. Ομως και για τα δύο κόμματα, η στρατηγική είναι ίδια. Προηγούνται οι κάλπες και η καταγραφή τους, ή όπως προτιμάνε να το αποκαλούν “η αλλαγή των συσχετισμών”.
Ομως, η αλλαγή των συσχετισμών ήρθε με τις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη. Αν ο διπλασιασμός των εδρών τους δεν είναι αλλαγή, τότε τι είναι; Γι' αυτό, η αντίφαση είναι ότι παρότι βγήκαν κερδισμένα από τις εκλογές, τα δύο κόμματα της Αριστεράς βρίσκονται πολιτικά σε πιο δύσκολη θέση. Κάνουν μετρημένες δηλώσεις όχι γιατί τους έπιασε κρίση μετριοφροσύνης αλλά γιατί δεν έχουν πραγματική απάντηση πώς σκοπεύουν να αξιοποιήσουν τις παραπάνω ψήφους που πήραν. Εχουν γνώση ότι οι ψήφοι που πήραν είναι “δανεικές”, από τον κόσμο που του εξουσιοδοτεί να μπουν μπροστά και να οργανώσουν την αντίσταση στο σύστημα, αλλά δεν έχουν τρόπο να ξεπληρώσουν το “δάνειο”. Επί της ουσίας, η Αριστερά που δεν αμφισβητεί τον καπιταλισμό, δεν έχει να προσφέρει όραμα για τα επόμενα βήματα ούτε του κινήματος, ούτε της κεντρικής πολιτικής αλλαγής.
Η Αριστερά που βάζει στην πρώτη θέση τους αγώνες, θα συνεχίσει να είναι η δύναμη που πρωτοστατεί και οργανώνει τις μάχες των κινημάτων, και μάλιστα με μεγαλύτερο αέρα, έχοντας απέναντι μια πιο αδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ και καταγραμμένη την αριστερή στροφή στις εκλογές. Η αντίφαση όμως, όσο και να την περιγράφουμε, δεν ξεπερνιέται αυτόματα. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα απέδειξαν ότι αποτελούν την πιο ορατή εκλογική λύση για τον κόσμο που θέλει να αντισταθεί. Σε κάθε μάχη οι επαναστάτες χρειάζεται να διαμορφώνουν τους όρους ώστε να μπαίνει σε κίνηση ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ενιαίο μέτωπο, αυτών που θέλουν να παλέψουν, ανεξάρτητα από την επιλογή που κάνουν στην κάλπη.
Ετσι μέχρι τώρα καταφέραμε να σπρώξουμε την Αριστερά πιο αριστερά, έτσι θα μπορέσουμε να κερδίσουμε ακόμη περισσότερους μαχητές στην πλευρά του αντικαπιταλισμού. Αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ο δρόμος της σύγκρουσης με το σύστημα είναι ο πιο αποτελεσματικός. Για να μην αφήσουμε τον κόσμο που επένδυσε τις ελπίδες του στην κοινοβουλευτική Αριστερά να απογοητευτεί, χρειάζεται να κάνουμε πολλά βήματα μπροστά για το χτίσιμο της επαναστατικής Αριστεράς.
Είναι φανερό ότι η άνοδος των ψήφων της Αριστεράς ήταν αποτέλεσμα μιας συνολικότερης αριστερής στροφής. Τα δύο κόμματα της κοινοβουλευτικής Αριστεράς ολόκληρη την προηγούμενη περίοδο κολύμπησαν μέσα σε ένα ευρύ ρεύμα αντικαπιταλισμού και στην προεκλογική περίοδο κατάφεραν να προβάλουν τον εαυτό τους σαν τον τρόπο για να εκφραστεί στις κάλπες αυτό το ρεύμα. Ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ ανταγωνίστηκαν στις προεκλογικές τους εκστρατείες για το ποιος είναι ο πιο αριστερός. Ο καθένας διεκδικούσε για τον εαυτό του ότι ανάγκασε τον άλλον να μετακινηθεί αριστερά.
Ούτως η άλλως ήταν οι μεγάλες εμπειρίες του κινήματος που ανάγκασαν και τους δύο να κάνουν μια ανοιχτά αριστερή προεκλογική καμπάνια. Ο Συνασπισμός έκανε σημαία του το φοιτητικό κίνημα των τελευταίων δύο χρόνων, τη σύγκρουση με τους νόμους της κυβέρνησης και την καταστολή του Πολύδωρα. Το ΚΚΕ πρόβαλε τη δράση του στα συνδικάτα και υποσχόταν σταθερή παρουσία στους αγώνες και μετά τις εκλογές. Κατηγορούσε το Συνασπισμό ότι συζητάει σενάρια μετεκλογικής συνεργασίας με το ΠΑΣΟΚ. Ο Συνασπισμός αναγκάστηκε να δηλώνει ανοιχτά ότι δεν σκοπεύει να συμμετάσχει σε συγκυβέρνηση. Ο Αλέκος Αλαβάνος με τη σειρά του αποκάλεσε τη συμμετοχή στις συγκυβερνήσεις του '89 “λάθος” της Αριστεράς, κάτι που το ΚΚΕ δεν έχει ομολογήσει ακόμα.
Ομως είναι τεράστια η απόσταση ανάμεσα στους λόγους που ο κόσμος ψήφισε την Αριστερά και στον πραγματικό ρόλο που έπαιξε η Αριστερά σους αγώνες. Ολόκληρο το αριστερόστροφο σκηνικό των εκλογών είχε στις ρίζες του κινήματα για τα οποία ο Συνασπισμός και το ΚΚΕ όχι μόνο δεν πρωτοστάτησαν αλλά και πολλές φορές μπήκαν εμπόδιο. Η κοινοβουλευτική Αριστερά ποτέ δεν πήρε πρωτοβουλίες που άνοιξαν δρόμο για το κίνημα, ποτέ δεν πήρε ρίσκα για να προκαλέσει ρήγματα στο πολιτικό σκηνικό. Τις περισσότερες φορές έτρεχε να μπει μπροστά, όταν ο κόσμος των κινημάτων είχε ήδη φέρει τα πάνω κάτω.
Οι φοιτητικές καταλήψεις είναι το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα. Το ΚΚΕ κατηγορούσε τις καταλήψεις ως πολύ προχωρημένη μορφή πάλης. Επρεπε ο πρώτος γύρος καταλήψεων να αναγκάσει τη Γιαννάκου να αποσύρει τον Νόμο Πλαίσιο, για να σταματήσει το ΚΚΕ να στέκεται εμπόδιο στο κίνημα. Οταν ξεκίνησε η νέα ακαδημαϊκή χρονιά, ούτε λόγος για τα δύο κόμματα να πάρουν πρωτοβουλία για νέο γύρο καταλήψεων, αν και η απεργία των δασκάλων ξαναέβαζε φωτιά στο χώρο της Παιδείας. Ο Συνασπισμός προσπαθούσε να ισορροπήσει ανάμεσα στους φοιτητές του και σε κομμάτι των πανεπιστημιακών, μελών του κόμματος, που υπέγραφαν υπέρ των “μεταρρυθμίσεων” της Γιαννάκου και των ιδιωτικών Πανεπιστημίων.
Ξανά, οι καταλήψεις μετατράπηκαν σε κίνημα, στις αρχές του 2007, περνώντας πάνω από την απαισιοδοξία των παρατάξεων της κοινοβουλευτικής Αριστεράς. Ηταν στην απεργία των δασκάλων που το ΠΑΜΕ, αναγκάστηκε να πάρει μέρος σε ένα ενωτικό συλλαλητήριο, κόντρα στο σταθερό απομονωτισμό του ΚΚΕ. Δεν άλλαξε η άποψη του ΚΚΕ, αλλά κανείς δεν μπορούσε να λείπει από εκείνο το τεράστιο ποτάμι. Αντί η Αριστερά να μπαίνει μπροστά ριζοσπαστικοποιώντας τα κινήματα, ήταν τα κινήματα που τραβούσαν την Αριστερά έξω από την ηττοπάθειά της.
Ο Συνασπισμός διάλεξε σαν θέμα ενός από τα προεκλογικά του σποτάκια, τις απαγωγές των Πακιστανών. Το σποτ έδειχνε τον Αλαβάνο να συγκρούεται στη Βουλή με τις αθλιότητες του Πολύδωρα. Η επιλογή ήταν καλή γιατί οι απαγωγές των Πακιστανών είναι από μόνες τους αποκάλυψη για το τι σημαίνει η πολιτική της ΝΔ, και όλα τα πλοκάμια που τη συνδέουν με το ρατσισμό, την καταστολή των δικαιωμάτων και τον πόλεμο του Μπους. Ομως εκτός από τις αντιπαραθέσεις στη Βουλή, υπήρξε ένα ολόκληρο κίνημα που υπερασπίστηκε τους Πακιστανούς απαχθέντες και λίγο αργότερα τον πρόεδρο της πακιστανικής κοινότητας, Τζαβέντ Ασλάμ, που τον απειλούσαν με απέλαση. Ο Συνασπισμός όχι μόνο έλειπε από όλα αυτά, αλλά αντιμετώπισε με καχυποψία τον Τζαβέντ Ασλάμ, έχοντας ανοιχτά τα αφτιά του στη λάσπη της Δεξιάς ότι πρόκειται για ενδοπακιστανική διαμάχη και παράνομη διακίνηση μεταναστών.
Η αντιμετώπιση του ζητήματος των πυρκαγιών ήταν ακόμη πιο ενδεικτική για την Αριστερά που δεν τολμάει να αντισταθεί στις πιέσεις του συστήματος. Τα στελέχη του Συνασπισμού δεν έκαναν ούτε δηλώσεις στην τηλεόραση λόγω συμμετοχής στο “εθνικό πένθος”. Δεν τόλμησαν να οργανώσουν ούτε μια κινητοποίηση για να δοθεί απάντηση της Αριστεράς και ενάντια στην κυβέρνηση των εμπρηστών και στην τρομοϋστερία περί “ασύμμετρης απειλής”. Αρνήθηκαν να συμμετάσχουν στη διαδήλωση της ΕΝ.ΑΝΤΙ.Α τη Δευτέρα 27 Αυγούστου, το ΚΚΕ έθετε τα μέλη του στη διάθεση των κρατικών αρχών και ο Συνασπισμός προσπαθούσε να παρουσιάσει δράση κρυβόμενος πίσω από τις “βουβές διαδηλώσεις”. Αν η Αριστερά υποχωρεί μέσα σε τέτοιες καταστάσεις, μπορεί να φανταστεί κανείς τι θα κάνει αν έρθουν τα δύσκολα.
Πάνω σε όλες αυτές τις εμπειρίες, χρειάζεται να συνυπολογίσουμε ότι τα δύο κόμματα της Αριστεράς διάλεξαν να επιστρατεύσουν και να κινητοποιήσουν στις εκλογές όλο τους το ανθρώπινο δυναμικό και όλες τους τις δυνατότητες, κάτι που δεν κάνουν ποτέ για καμιά πραγματική μάχη του κινήματος. Αν τη μισή δύναμη απ' όση σπαταλάνε στις εκλογές την έριχναν στις μάχες του εργατικού κινήματος ή στις αντιπολεμικές κινητοποιήσεις, η κατάσταση θα ήταν διαφορετική για όλους. Ομως και για τα δύο κόμματα, η στρατηγική είναι ίδια. Προηγούνται οι κάλπες και η καταγραφή τους, ή όπως προτιμάνε να το αποκαλούν “η αλλαγή των συσχετισμών”.
Ομως, η αλλαγή των συσχετισμών ήρθε με τις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη. Αν ο διπλασιασμός των εδρών τους δεν είναι αλλαγή, τότε τι είναι; Γι' αυτό, η αντίφαση είναι ότι παρότι βγήκαν κερδισμένα από τις εκλογές, τα δύο κόμματα της Αριστεράς βρίσκονται πολιτικά σε πιο δύσκολη θέση. Κάνουν μετρημένες δηλώσεις όχι γιατί τους έπιασε κρίση μετριοφροσύνης αλλά γιατί δεν έχουν πραγματική απάντηση πώς σκοπεύουν να αξιοποιήσουν τις παραπάνω ψήφους που πήραν. Εχουν γνώση ότι οι ψήφοι που πήραν είναι “δανεικές”, από τον κόσμο που του εξουσιοδοτεί να μπουν μπροστά και να οργανώσουν την αντίσταση στο σύστημα, αλλά δεν έχουν τρόπο να ξεπληρώσουν το “δάνειο”. Επί της ουσίας, η Αριστερά που δεν αμφισβητεί τον καπιταλισμό, δεν έχει να προσφέρει όραμα για τα επόμενα βήματα ούτε του κινήματος, ούτε της κεντρικής πολιτικής αλλαγής.
Η Αριστερά που βάζει στην πρώτη θέση τους αγώνες, θα συνεχίσει να είναι η δύναμη που πρωτοστατεί και οργανώνει τις μάχες των κινημάτων, και μάλιστα με μεγαλύτερο αέρα, έχοντας απέναντι μια πιο αδύναμη κυβέρνηση της ΝΔ και καταγραμμένη την αριστερή στροφή στις εκλογές. Η αντίφαση όμως, όσο και να την περιγράφουμε, δεν ξεπερνιέται αυτόματα. Τα κοινοβουλευτικά κόμματα απέδειξαν ότι αποτελούν την πιο ορατή εκλογική λύση για τον κόσμο που θέλει να αντισταθεί. Σε κάθε μάχη οι επαναστάτες χρειάζεται να διαμορφώνουν τους όρους ώστε να μπαίνει σε κίνηση ένα όσο το δυνατόν μεγαλύτερο ενιαίο μέτωπο, αυτών που θέλουν να παλέψουν, ανεξάρτητα από την επιλογή που κάνουν στην κάλπη.
Ετσι μέχρι τώρα καταφέραμε να σπρώξουμε την Αριστερά πιο αριστερά, έτσι θα μπορέσουμε να κερδίσουμε ακόμη περισσότερους μαχητές στην πλευρά του αντικαπιταλισμού. Αποδεικνύοντας στην πράξη ότι ο δρόμος της σύγκρουσης με το σύστημα είναι ο πιο αποτελεσματικός. Για να μην αφήσουμε τον κόσμο που επένδυσε τις ελπίδες του στην κοινοβουλευτική Αριστερά να απογοητευτεί, χρειάζεται να κάνουμε πολλά βήματα μπροστά για το χτίσιμο της επαναστατικής Αριστεράς.
Πέμπτη, 13 Σεπτέμβριος 2007
3% - Eνας φραγμός για τις μειονότητες & την Aριστερά
Οι βουλευτές στο ελληνικό κοινοβούλιο είναι 300. Σε μια δίκαιη εκπροσώπηση θα αρκούσε ένα κόμμα να έχει 1/300 δηλαδή 0,3% πανελλαδικά για να του αντιστοιχεί ένας βουλευτής. Κι όμως, ο εκλογικός νόμος που ισχύει από τις εκλογές του 1993 ως σήμερα έχει βάλει τον πήχυ δέκα φορές ψηλότερα από το αριθμητικά “δίκαιο”, διαμορφώνοντας το γνωστό 3% που είναι το όριο για να μπει ένα κόμμα στη Βουλή. Πρόκειται για μια καθαρή αυθαιρεσία και κλοπή ψήφων που έχει φτάσει να θεωρείται αυτονόητη. Κανείς δεν ρωτάει πλέον από πού ήρθε αυτό το 3%.Η ερώτηση δεν γίνεται συχνά γιατί η απάντηση αποκαλύπτει μια βρόμικη ιστορία. Οι ρίζες του 3% βρίσκονται στην εθνικιστική εκστρατεία της περιόδου της κυβέρνησης Μητσοτάκη και στο κυνηγητό ενάντια στην τούρκικη μειονότητα της Θράκης.
Οι εκλογές του 1989 ήταν οι πρώτες που έγιναν με το σύστημα της απλής αναλογικής. Οι Τούρκοι της Θράκης κατεβάζουν ανεξάρτητους συνδυασμούς και για πρώτη φορά ένας Τούρκος υποψήφιος που λέει ανοιχτά πως είναι Τούρκος, ο Αχμέτ Σαδίκ, εκλέγεται βουλευτής Ροδόπης.
Δημιουργήθηκε έτσι ρήγμα σε μια συναίνεση που ξεκινούσε από την εποχή της χούντας και λέει ότι η μειονότητα της Θράκης είναι “μουσουλμανική” όπως καθορίζει η συνθήκη της Λοζάνης του 1923. Ενάντια στον Σαδίκ οργανώθηκε μια τεράστια εκστρατεία που ξεκινούσε από λάσπη ότι είναι πράκτορας των τουρκικών μυστικών υπηρεσιών, περιλάμβανε μια σειρά από στημένες δίκες και έφτανε μέχρι απειλές για ζωή του και τη σωματική του ακεραιότητα. Λίγα χρόνια αργότερα το 1995, ο Σαδίκ σκοτώθηκε σε αυτοκινητιστικό δυστύχημα.
Ο Σαδίκ έχασε την έδρα του καταδικασμένος γιατί δημοσίευσε στην εφημερίδα του προκηρύξεις που ανέφεραν τη μειονότητα ως τούρκικη. Για δύο μήνες στις αρχές του '90 μπήκε στη φυλακή. Ομως στη Βουλή συνέχισε να υπάρχει Τούρκος βουλευτής, καθώς στις εκλογές του Νοέμβρη του 1989, μετά την πτώση της κυβέρνησης Τζανετάκη, οι συνδυασμοί της τούρκικης μειονότητας διατήρησαν τη δύναμή τους.
Το αντιτουρκικό μένος πλέον όμως έπαιρνε χαρακτήρα πογκρόμ. Με το Σαμαρά Υπουργό Εξωτερικών στην Οικουμενική κυβέρνηση αλλά και στην κυβέρνηση Μητσοτάκη, ο εθνικισμός γινόταν επίσημη εξωτερική πολιτική. Οι κορώνες για τα δικαιώματα των Ελλήνων στην Αλβανία πήγαιναν μαζί με τις επιθέσεις στους αλβανούς μετανάστες, οι οποίοι απέκτησαν την ταμπέλα “λαθρομετανάστες”. Λίγο αργότερα άνοιξε το ζήτημα της Δημοκρατίας της Μακεδονίας για την οποία η ελληνική κυβέρνηση διεκδικούσε ρόλο στην επιλογή του ονόματός της. Ηταν η περίοδος που ξανανοίγανε όλα τα διεθνή μέτωπα. Στα τέλη του '90 έγινε ο πρώτος Πόλεμος του Κόλπου, κατέρρευσε το Ανατολικό Μπλοκ, εμφανίζονταν νέα ανεξάρτητα κράτη στα Βαλκάνια και στον Καύκασο. Για τον ελληνικό καπιταλισμό ήταν ευκαιρία να αρπάξει και να παρέμβει παντού, τασσόμενος βέβαια στο πλευρό των ΗΠΑ. Με ανάλογο τρόπο σκεφτόταν η άρχουσα τάξη και στην άλλη πλευρά του Αιγαίου. Ετσι ο ανταγωνισμός με την Τουρκία ανέβηκε στο κατακόρυφο. Η τουρκική μειονότητα της Θράκης, οι πλέον φτωχοί και αδύναμοι, γινόνταν το εξιλαστήριο θύμα αυτής της κατάστασης. Φασιστικές ομάδες, μπάτσοι, στρατιωτικοί, τοπικοί κομματάρχες της Νέας Δημοκρατίας ξεσπούσαν πάνω στη μειονότητα.
Η πιο άγρια στιγμή έφτασε στα τέλη του Γενάρη του '90. Ο Αχμέτ Σαδίκ βρισκόταν στη φυλακή, όπου παρέμεινε για δύο μήνες, ενώ η Οικουμενική κυβέρνηση βρήκε ευκαιρία με το θάνατο του τοπικού μουφτή. Ενώ κανονικά έπρεπε να γίνουν εκλογές στη μειονότητα για ανάδειξη εκπροσώπων, ώστε να εκλεχθεί ο νέος μουφτής, επιβλήθηκε με το ζόρι ένας μουφτής από την κυβέρνηση. Οταν η μειονότητα άρχισε να οργανώνει την απάντησή της, εξαπολύθηκαν τραμπούκοι που ήρθαν οργανωμένα με πούλμαν στο πογκρόμ της 29ης Γενάρη. Πάνω από 400 μαγαζιά της μειονότητας καταστράφηκαν και λεηλατήθηκαν. Οι φασίστες δρούσαν με την ανοχή της αστυνομίας που είχε αποκλείσει την πρόσβαση στην Κομοτηνή από τα μειονοτικά χωριά.
Εκλογικά, όλη αυτή η βαρβαρότητα κάθε άλλο παρά απέδωσε καρπούς. Τον Απρίλη του 1990, στις τελευταίες εκλογές που έγιναν με την απλή αναλογική, έγιναν πλέον δύο οι Τούρκοι που μπήκαν στη Βουλή, καθώς εκλέχθηκε και βουλευτής της μειονότητας από την Ξάνθη. Τα ψηφοδέλτια της μειονότητας είχαν πλέον 0,7% πανελλαδικά και την πλειοψηφία στις περιοχές τους. Ο τρόπος που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να κόψει μια και καλή αυτή την “απειλή” ήταν ο εκλογικός νόμος Κούβελα. Πέρασε τον Οκτώβρη του 1990 επιβάλοντας ενισχυμένη αναλογική και το 3%,
Παρότι από τότε άλλαξε ο εκλογικός νόμος δύο φορές, το 3% δεν το πείραξε κανείς. Η επίθεση στην τουρκική μειονότητα συνεχίστηκε και με άλλες εκλογικές μηχανορραφίες. Οταν αποφασίστηκε να γίνονται εκλογές για τους νομάρχες, οι νομοί της Καβάλας, της Δράμας και της Ξάνθης ονομάστηκαν Υπερνομαρχία, όπως και οι νομοί Ροδόπης και Εβρου. Κατασκευάστηκαν Υπερνομαρχίες για να μην υπάρχει πλειοψηφία τούρκικου πληθυσμού και να μην υπάρξει ποτέ τούρκος Νομάρχης.
Το 3% που επέβαλαν οι Μητσοτάκης-Κούβελας το 1990, δεν το πλήρωσε όμως μόνο η μειονότητα. Το πλήρωσε και η Αριστερά. Δεν ήταν απλά μια “παράπλευρη απώλεια”. Στόχος του Μητσοτάκη ήταν να βγαίνουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις όσο μικρό ποσοστό και να παίρνει το πρώτο κόμμα. Εκανε την αναλογική από απλή “ενισχυμένη”, όπως λένε συγκαλυμμένα την κλοπή εδρών από την Αριστερά. Το 3% ήταν μια ακόμη πίεση.
Για κάποιους αυτή η πίεση ήταν συντριπτική. Οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί είχαν μπει στη Βουλή το Νοέμβρη του '89 με 0,54% και τον Απρίλη του '90 διατήρησαν την έδρα τους αυξάνοντας το ποσοστό τους σε 0,77%. Ο νόμος Κούβελα τους καταδίκασε σε εξαφάνιση. Στις εκλογές του 1993, το μεγαλύτερο θύμα ήταν ο Συνασπισμός. Πήρε 2,94% και έμεινε εκτός Βουλής για περίπου 4.000 ψήφους. Φυσικά δεν ήταν μόνο ο νόμος του Κούβελα που έφεραν την Αριστερά στην ήττα. Ηταν οι επιλογές της Αριστεράς που την οδηγούσαν στην απομόνωση. Εξάλλου το ΚΚΕ, στις ίδιες εκλογές, πήρε το μικρότερο ποσοστό στη Μεταπολίτευση, 4,88%.
Ομως, το 3% γινόταν ένας ακόμα εκβιασμός περί “χαμένης ψήφου”. Ετσι κι αλλιώς, η ψήφος στα “μικρά κόμματα”, σύμφωνα με το νόμο Κούβελα μεταφραζόταν σε 70% των βουλευτών που αναλογούν με την απλή αναλογική. Στις εκλογές του 2000, ενώ ο Συνασπισμός μπήκε οριακά στη Βουλή, θύμα του 3% έπεσε το ΔΗΚΚΙ, το οποίο πήρε 2,69%. Στις εκλογές του 2004, το ΔΗΚΚΙ πήρε 1,8%, γεγονός που οδήγησε τον Δημήτρη Τσοβόλα να ανακοινώσει τη διάλυση του κόμματος.
Εκλογικά, όλη αυτή η βαρβαρότητα κάθε άλλο παρά απέδωσε καρπούς. Τον Απρίλη του 1990, στις τελευταίες εκλογές που έγιναν με την απλή αναλογική, έγιναν πλέον δύο οι Τούρκοι που μπήκαν στη Βουλή, καθώς εκλέχθηκε και βουλευτής της μειονότητας από την Ξάνθη. Τα ψηφοδέλτια της μειονότητας είχαν πλέον 0,7% πανελλαδικά και την πλειοψηφία στις περιοχές τους. Ο τρόπος που χρησιμοποίησε η κυβέρνηση Μητσοτάκη για να κόψει μια και καλή αυτή την “απειλή” ήταν ο εκλογικός νόμος Κούβελα. Πέρασε τον Οκτώβρη του 1990 επιβάλοντας ενισχυμένη αναλογική και το 3%,
Παρότι από τότε άλλαξε ο εκλογικός νόμος δύο φορές, το 3% δεν το πείραξε κανείς. Η επίθεση στην τουρκική μειονότητα συνεχίστηκε και με άλλες εκλογικές μηχανορραφίες. Οταν αποφασίστηκε να γίνονται εκλογές για τους νομάρχες, οι νομοί της Καβάλας, της Δράμας και της Ξάνθης ονομάστηκαν Υπερνομαρχία, όπως και οι νομοί Ροδόπης και Εβρου. Κατασκευάστηκαν Υπερνομαρχίες για να μην υπάρχει πλειοψηφία τούρκικου πληθυσμού και να μην υπάρξει ποτέ τούρκος Νομάρχης.
Το 3% που επέβαλαν οι Μητσοτάκης-Κούβελας το 1990, δεν το πλήρωσε όμως μόνο η μειονότητα. Το πλήρωσε και η Αριστερά. Δεν ήταν απλά μια “παράπλευρη απώλεια”. Στόχος του Μητσοτάκη ήταν να βγαίνουν αυτοδύναμες κυβερνήσεις όσο μικρό ποσοστό και να παίρνει το πρώτο κόμμα. Εκανε την αναλογική από απλή “ενισχυμένη”, όπως λένε συγκαλυμμένα την κλοπή εδρών από την Αριστερά. Το 3% ήταν μια ακόμη πίεση.
Για κάποιους αυτή η πίεση ήταν συντριπτική. Οι Οικολόγοι Εναλλακτικοί είχαν μπει στη Βουλή το Νοέμβρη του '89 με 0,54% και τον Απρίλη του '90 διατήρησαν την έδρα τους αυξάνοντας το ποσοστό τους σε 0,77%. Ο νόμος Κούβελα τους καταδίκασε σε εξαφάνιση. Στις εκλογές του 1993, το μεγαλύτερο θύμα ήταν ο Συνασπισμός. Πήρε 2,94% και έμεινε εκτός Βουλής για περίπου 4.000 ψήφους. Φυσικά δεν ήταν μόνο ο νόμος του Κούβελα που έφεραν την Αριστερά στην ήττα. Ηταν οι επιλογές της Αριστεράς που την οδηγούσαν στην απομόνωση. Εξάλλου το ΚΚΕ, στις ίδιες εκλογές, πήρε το μικρότερο ποσοστό στη Μεταπολίτευση, 4,88%.
Ομως, το 3% γινόταν ένας ακόμα εκβιασμός περί “χαμένης ψήφου”. Ετσι κι αλλιώς, η ψήφος στα “μικρά κόμματα”, σύμφωνα με το νόμο Κούβελα μεταφραζόταν σε 70% των βουλευτών που αναλογούν με την απλή αναλογική. Στις εκλογές του 2000, ενώ ο Συνασπισμός μπήκε οριακά στη Βουλή, θύμα του 3% έπεσε το ΔΗΚΚΙ, το οποίο πήρε 2,69%. Στις εκλογές του 2004, το ΔΗΚΚΙ πήρε 1,8%, γεγονός που οδήγησε τον Δημήτρη Τσοβόλα να ανακοινώσει τη διάλυση του κόμματος.
Οι εκλογικοί νόμοι ήταν πάντα μία μέθοδος που χρησιμοποιούσε η άρχουσα τάξη για να περιορίσει τη δύναμη της Αριστεράς. Από τότε που οι εργάτες κέρδισαν το δικαίωμα της ψήφου και δεν ψήφιζαν μόνο όσοι είχαν περιουσίες και αξιώματα, οι εκλογικοί νόμοι προσπαθούσαν να περιορίσουν τον αντίκτυπο. Δημιουργούσαν εκλογικές περιφέρειες με τρόπο ώστε να μην υπάρχει πλειοψηφία της εργατικής τάξης, έκαναν ακριβή τη συμμετοχή, επέβαλαν απώλεια εκλογικών δικαιωμάτων.
Στην Ελλάδα τα “ενισχυμένα” και “πλειοψηφικά” συστήματα έπαιζαν αυτό το ρόλο. Στις εκλογές του 1974, η Ενωμένη Αριστερά (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού) πήρε 10%, αλλά στη βουλή είχε μόνο 8 βουλευτές. Το όριο για να πάρει ένα κόμμα βουλευτές στη “δεύτερη κατανομή” ήταν 17%.
Είναι δεδομένο ότι διεκδικούμε την απλή αναλογική και την κατάργηση κάθε ορίου και περιορισμού για την είσοδο στη Βουλή και γιατί είναι εθνικιστικό μέτρο κατά της τούρκικης μειονότητας και γιατί χτυπάει την Αριστερά. Ομως η νομική διεκδίκηση ενός πιο δίκαιου εκλογικού συστήματος δεν αρκεί για την Αριστερά που θέλει να σπάσει τα φράγματα. Πολλές φορές οι περιορισμοί των εκλογικών νόμων αντί να βοηθήσουν την άρχουσα τάξη, γύρισαν μπούμερανγκ.
Το 1958, μέσα στην πρώτη δεκαετία μετά τον εμφύλιο, η ΕΔΑ κατάφερε να πάρει 24,42% και να βγει αξιωματική αντιπολίτευση, αφήνοντας πίσω της τα “κεντρώα” κόμματα. Ετσι πήρε 79 βουλευτές, περισσότερους και από την αναλογική εκπροσώπηση. Επρεπε να έρθει η βία και η νοθεία του 1961 και όχι κάποιος εκλογικός νόμος για να μπει φρένο στην άνοδο της Αριστεράς. Το ζήτημα είναι αν η Αριστερά βάζει στόχους να ξεπερνάει τον πήχυ ή αν οι πιέσεις των εκλογικών νόμων γίνονται αφορμή για συμβιβασμούς.
Στην Ελλάδα τα “ενισχυμένα” και “πλειοψηφικά” συστήματα έπαιζαν αυτό το ρόλο. Στις εκλογές του 1974, η Ενωμένη Αριστερά (ΚΚΕ και ΚΚΕ εσωτερικού) πήρε 10%, αλλά στη βουλή είχε μόνο 8 βουλευτές. Το όριο για να πάρει ένα κόμμα βουλευτές στη “δεύτερη κατανομή” ήταν 17%.
Είναι δεδομένο ότι διεκδικούμε την απλή αναλογική και την κατάργηση κάθε ορίου και περιορισμού για την είσοδο στη Βουλή και γιατί είναι εθνικιστικό μέτρο κατά της τούρκικης μειονότητας και γιατί χτυπάει την Αριστερά. Ομως η νομική διεκδίκηση ενός πιο δίκαιου εκλογικού συστήματος δεν αρκεί για την Αριστερά που θέλει να σπάσει τα φράγματα. Πολλές φορές οι περιορισμοί των εκλογικών νόμων αντί να βοηθήσουν την άρχουσα τάξη, γύρισαν μπούμερανγκ.
Το 1958, μέσα στην πρώτη δεκαετία μετά τον εμφύλιο, η ΕΔΑ κατάφερε να πάρει 24,42% και να βγει αξιωματική αντιπολίτευση, αφήνοντας πίσω της τα “κεντρώα” κόμματα. Ετσι πήρε 79 βουλευτές, περισσότερους και από την αναλογική εκπροσώπηση. Επρεπε να έρθει η βία και η νοθεία του 1961 και όχι κάποιος εκλογικός νόμος για να μπει φρένο στην άνοδο της Αριστεράς. Το ζήτημα είναι αν η Αριστερά βάζει στόχους να ξεπερνάει τον πήχυ ή αν οι πιέσεις των εκλογικών νόμων γίνονται αφορμή για συμβιβασμούς.
Τρίτη, 11 Σεπτέμβριος 2007
Kαραμανλής και Mπους “αδελφοποίησαν” Νέα Ορλεάνη και Πελοπόννησο
Πριν από δύο χρόνια, ο πλανήτης συγκλονιζόταν από την τεράστια καταστροφή στη Νέα Ορλεάνη των ΗΠΑ. Ο κυκλώνας Κατρίνα άρχισε να χτυπάει τις ανατολικές ακτές των ΗΠΑ στις 25 Αυγούστου και μέσα σε λίγες μέρες, μέχρι τις 31 Αυγούστου, οπότε και υποχώρησε είχε προκαλέσει πρωτοφανείς καταστροφές, κυρίως στην πολιτεία της Λουϊζιάνα. Περισσότεροι από 2.500 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους. Από αυτούς περίπου 700 συνεχίζουν να καταγράφονται ως αγνοούμενοι, αφού είτε οι σοροί τους δεν βρέθηκαν ποτέ, ή δεν μπόρεσε να γίνει αναγνώριση.
Ενάμισυ εκατομμύριο άνθρωποι αναγκάστηκαν να γίνουν εσωτερικοί πρόσφυγες. Περίπου 500 χιλιάδες ακόμα δεν έχουν επιστρέψει σπίτια τους. 500 χιλιάδες σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς ή σε βαθμό που έγιναν μη κατοικίσιμα. Χάθηκαν 220 χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενώ καταστράφηκαν 44 χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις.
Η εμπειρία της Κατρίνα ήρθε στο μυαλό πολλών ανθρώπων στη διάρκεια των καταστροφικών πυρκαγιών του τελευταίου διαστήματος στην
Πελοπόννησο και την Εύβοια. Η σύνδεση είναι σωστή, γιατί και στις δύο περιπτώσεις ο συνδυασμός που προκάλεσε τις τραγωδίες είναι ο ίδιος: κλιματική αλλαγή, περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και κερδοσκοπία στη γη και την αγορά ακινήτων.
Η κλιματική αλλαγή ήταν γνωστό ότι ανεβάζει την πιθανότητα να δημιουργηθούν κυκλώνες ενώ αυξάνει και την έντασή της καταστροφής. Οι κυκλώνες προέρχονται από την εξάτμιση του νερού στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας έχει ανεβάσει τη θερμοκρασία του ωκεανού και έτσι ολόκληρο το φαινόμενο γίνεται πιο έντονο. Ομως για την κυβέρνηση Μπους η “κλιματική αλλαγή” ήταν απαγορευμένη έκφραση. Μέσα στο ίδιο καλοκαίρι ο Μπους είχε πιέσει τον ΟΗΕ να αφαιρέσει την προστασία του περιβάλλοντος από τις αρχές του.
Οι επιστήμονες παρόλα αυτά είχαν προειδοποιήσει την κυβέρνηση. Οχι μόνο γενικά για τη δυνατότητα καταστροφών, αλλά συγκεκριμένα για τον κυκλώνα Κατρίνα. Είχαν προτείνει να ελεγχθούν και να βελτιωθούν τα έργα προστασίας των νοτιοανατολικών πολιτειών και να οργανωθεί η εκκένωση της περιοχής. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε, γιατί μπλοκάρισε πάνω στην απροθυμία της κυβέρνησης αλλά κυρίως πάνω στη διάλυση που είχαν προκαλέσει πάνω στον κρατικό μηχανισμό ο νεοφιλελευθερισμός και οι περικοπές.
Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης “ποντάριζε” στο ότι ο κυκλώνας δεν θα είναι τόσο δυνατός και τα φράγματα που συγκρατούν τα νερά του ωκεανού και του ποταμού Μισσισσιππή θα αντέξουν. Τελικά, η καταστροφή προκλήθηκε διότι δεκάδες από τα φράγματα έσπασαν και το 80% της πόλης βρέθηκε κάτω από το νερό.
Λίγες μέρες μόλις, πριν από το χτύπημα του κυκλώνα, οι κρατικές υπηρεσίες συμβούλευσαν τον κόσμο να εγκαταλείψει την περιοχή. Κάποιοι μπόρεσαν και το έκαναν. Ηταν οι πιο πλούσιοι και οι πιο εξασφαλισμένοι. Η Νέα Ορλεάνη ήταν η 6η πόλη σε ποσοστό φτώχειας σε όλες τις ΗΠΑ. Το 27% των νοικοκυριών δεν είχε ιδιωτικό μέσο μετακίνησης. Πώς μπορούσαν να φύγουν από την πόλη; Ακόμη και αυτοί που είχαν αυτοκίνητο, πού θα πήγαιναν; Κανείς δεν είχε προθυμοποιηθεί να τους βοηθήσει, δεν είχαν επιταχθεί κτίρια για τη φιλοξενία τους και σίγουρα δεν είχαν να πληρώσουν ξενοδοχείο.
Ενα μεγάλο ποσοστό των φτωχών κατοίκων της Νέας Ορλεάνης ζούσαν χάρη σε επιδόματα της πρόνοιας ή σε πολύ χαμηλές συντάξεις. Ο κυκλώνας χτύπησε στα τέλη του Αυγούστου όταν είχαν καταναλώσει ακόμα και αυτά τα πενιχρά ποσά. Η καταστροφή μετατράπηκε σε έναν τεράστιο Καιάδα. Φτωχοί, ηλικιωμένοι και ανάπηροι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Οι μαύροι ήταν η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων. Αποτελούσαν το 70% του πληθυσμού της Νέας Ορλεάνης ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό των φτωχών της πόλης.
Ακόμα και όταν το κράτος κατάλαβε ότι όντως χρειάζεται να παρέμβει για να σώσει κόσμο, η διάλυση των υπηρεσιών και οι ιδιωτικοποιήσεις έμπαιναν εμπόδιο. Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας είχε αφεθεί να διαλυθεί. Η λογική των νεοφιλελεύθερων υπαγορεύει ότι τέτοιες υπηρεσίες είναι άχρηστα έξοδα και η ίδια η αγορά μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, μιας και οι εταιρίες από μόνες τους ενδιαφέρονται για τη σωτηρία τους. Οντως κάποιες εταιρίες είχαν ενδιαφερθεί και είχαν κάνει ασφάλεια για πλημμύρα και αποζημιώθηκαν. Οι ασφαλιστικές εταιρίες δεν χρεοκόπησαν αφού οι απλοί άνθρωποι στην περιοχή δεν είχαν τα λεφτά για να έχουν ασφαλιστεί για πλημμύρα. Πολλοί από όσους σώθηκαν περιέγραφαν σοκαρισμένοι στους δημοσιογράφους ότι σε ολόκληρη την Οδύσσειά τους, δεν συνάντησαν ποτέ κανενός είδους κρατικό λειτουργό. Ακόμη και η Εθνοφρουρά είχε μείνει με τεράστια κενά γιατί πολλές μονάδες της περιοχής είχαν σταλεί για ενίσχυση στην κατοχή του Ιράκ.
Παρότι υπήρχαν λεωφορεία στη Νέα Ορλεάνη που θα μπορούσαν να σώσουν πολύ κόσμο, δεν υπήρχε δημόσια υπηρεσία για να συντονίσει την επιχείρηση. Οι οδηγοί δεν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι αλλά βρίσκονταν ανεξέλεγκτοι σε μια σειρά ιδιωτικές εταιρίες. Η αποτυχία εκκένωσης φαίνεται στο ότι ακόμη και στα νηπιαγωγεία, μόνο τα τρία στα δέκα κατάφεραν να μεταφέρουν τα παιδιά σε ασφαλές σημείο.
Αυτοί που πανηγύριζαν πάνω στην καταστροφή ήταν οι κερδοσκόποι των ακινήτων και οι κατασκευαστικές εταιρίες. Ο μεγάλος πληθυσμός των φτωχών και των μαύρων που βρισκόταν συγκεντρωμένος στη Νέα Ορλεάνη ήταν πάντα πρόβλημα για τα συμφέροντα των ακινήτων αλλά και των ξενοδοχείων και των καζίνο. Τους χάλαγαν τη “μόστρα” μιας περιοχής που είχε πολλά ατού για να γίνει κέντρο ακριβής διασκέδασης και τυχερών παιχνιδιών. Υπήρχαν από καιρό σχέδια ανάπλασης της περιοχής σε στυλ ακριβών προαστίων. Σε ένα βαθμό, η Κατρίνα τούς βοήθησε να το πετύχουν. Σήμερα το μέσο εισόδημα της περιοχής έχει αυξηθεί αρκετά, επειδή έχουν επιστρέψει σε μεγαλύτερο βαθμό οι πλούσιοι. Στις “καλές περιοχές” όπου πριν την καταστροφή οι λευκοί ήταν το 54%, σήμερα είναι 68%. Ο γενικός γραμματέας της Υπηρεσίας Οικιστικής Ανάπτυξης, το δήλωνε ανοιχτά από τις μέρες της καταστροφής: “Να είστε σίγουροι. Η Νέα Ορλεάνη δεν θα ξαναγίνει τόσο ‘μαύρη’ όσο ήταν πριν από την Κατρίνα”.
Ολόκληρη η ανοικοδόμηση έγινε ένα πανηγύρι των κατασκευαστικών εταιριών και όλων των ιδιωτών. Γι’ αυτό και απέτυχε. Σε μια έρευνα ένα χρόνο μετά την Κατρίνα, μετρήθηκαν 100 χιλιάδες νοικοκυριά που συνέχιζαν να ζουν στα τροχόσπιτα που τους έβαλε η Πολιτική Προστασία. Ακόμη και τα σχολεία που ξαναχτίστηκαν δόθηκαν σε ιδιώτες. Οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για δωρεάν παιδεία στους φτωχούς και τους χτυπημένους από την Κατρίνα, μετατράπηκαν σε επιδόματα στα δίδακτρα, δηλαδή κατέληξαν στις τσέπες των ιδιωτών.
Ψηφίστηκαν ειδικοί νόμοι για τον περιορισμό του δικαιώματος στην κήρυξη πτώχευσης από μικρές επιχειρήσεις και ιδιώτες, γιατί οι τράπεζες έκριναν πως πολλοί έκαναν χρήση του ότι ήταν φτωχοί για να σταματήσουν να πληρώνουν τα δάνειά τους. Αντίθετα όμως, μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Μακντόναλντς και τα σούπερ-μάρκετ Γουόλμαρτ κατάφεραν να απολύσουν χωρίς αποζημίωση τους εργαζόμενους στα καταστήματα που καταστράφηκαν. Σταμάτησαν να πληρώνουν τους μισθούς ήδη από τον πρώτο μήνα της καταστροφής, όταν ακριβώς οι άνθρωποι είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη.
Η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης ήταν μεγάλο πλήγμα για τον Μπους. Η δημοτικότητά του δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει σε φυσιολογικά επίπεδα μετά την Κατρίνα. Η αποτυχία στην αντιμετώπιση της καταστροφής ήρθε να ζευγαρώσει με τον πόλεμο στο Ιράκ και μάλιστα να ενισχύσει το μίσος για αυτόν τον πόλεμο. Εκοψε ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα του Μπους να το παίζει “νταής” στο εξωτερικό όταν δεν μπορεί να σώσει τους ίδιους τους αμερικανούς πολίτες. Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας είχε μόλις υπαχθεί στην Αντιτρομοκρατική, η Εθνοφρουρά έλειπε και όλοι ήξεραν τα τεράστια ποσά που σπαταλάει η αμερικάνικη κυβέρνηση στον πόλεμο. Οι νεκροί της Κατρίνα πλησίασαν τους νεκρούς των Δίδυμων Πύργων και κανείς δεν τόλμησε να πει ότι οφείλονται σε “ασύμμετρη απειλή”. Η προσφορά βοήθειας από χώρες όπως η Κούβα και η Βενεζουέλα ήταν άλλο ένα χτύπημα στο γόητρο των ΗΠΑ.
Χρειάζεται να κρατήσουμε ένα ακόμη σημαντικό δίδαγμα από την τραγωδία της Κατρίνα. Οι ΗΠΑ είναι η πατρίδα της ιδιωτικοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού. Αποδείχθηκε ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ένας τρόπος για να λειτουργεί ο καπιταλισμός, αλλά ένας τρόπος για να μην λειτουργεί. Οι περικοπές και οι ιδιωτικοποιήσεις δένουν τα χέρια στο ίδιο το σύστημα για να αντιμετωπίσει την κρίση του και να δώσει απλές πρακτικές λύσεις σε καταστάσεις ανάγκης.
Οσο περισσότερο το κέρδος γίνεται κριτήριο για κάθε δραστηριότητα το σύστημα κλείνει τα μάτια σε πραγματικούς κινδύνους και “ρισκάρει”. Οπως ρισκάρησε ο Μπους ότι η Κατρίνα δεν θα είναι τόσο ισχυρή έτσι ρισκάρισε και ο Καραμανλής ότι δεν θα υπάρξει κύμα πυρκαγιών στα τέλη Αυγούστου. Οι εμπειρίες των καταστροφών, από την Κατρίνα ως την Πελοπόννησο δείχνουν πόσο απαραίτητο είναι να αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό, το σύστημα που παίζει τις ζωές μας στο τζόγο του κέρδους με ένα σύστημα στο οποίο θα σχεδιάζουμε συλλογικά την παραγωγή και θα αποφασίζουμε τις προτεραιότητες με βάση τις ανάγκες μας.
Ενάμισυ εκατομμύριο άνθρωποι αναγκάστηκαν να γίνουν εσωτερικοί πρόσφυγες. Περίπου 500 χιλιάδες ακόμα δεν έχουν επιστρέψει σπίτια τους. 500 χιλιάδες σπίτια καταστράφηκαν ολοσχερώς ή σε βαθμό που έγιναν μη κατοικίσιμα. Χάθηκαν 220 χιλιάδες θέσεις εργασίας, ενώ καταστράφηκαν 44 χιλιάδες μικρές επιχειρήσεις.
Η εμπειρία της Κατρίνα ήρθε στο μυαλό πολλών ανθρώπων στη διάρκεια των καταστροφικών πυρκαγιών του τελευταίου διαστήματος στην
Πελοπόννησο και την Εύβοια. Η σύνδεση είναι σωστή, γιατί και στις δύο περιπτώσεις ο συνδυασμός που προκάλεσε τις τραγωδίες είναι ο ίδιος: κλιματική αλλαγή, περικοπές στις δημόσιες δαπάνες και κερδοσκοπία στη γη και την αγορά ακινήτων.Η κλιματική αλλαγή ήταν γνωστό ότι ανεβάζει την πιθανότητα να δημιουργηθούν κυκλώνες ενώ αυξάνει και την έντασή της καταστροφής. Οι κυκλώνες προέρχονται από την εξάτμιση του νερού στον Ατλαντικό Ωκεανό. Η αύξηση της παγκόσμιας θερμοκρασίας έχει ανεβάσει τη θερμοκρασία του ωκεανού και έτσι ολόκληρο το φαινόμενο γίνεται πιο έντονο. Ομως για την κυβέρνηση Μπους η “κλιματική αλλαγή” ήταν απαγορευμένη έκφραση. Μέσα στο ίδιο καλοκαίρι ο Μπους είχε πιέσει τον ΟΗΕ να αφαιρέσει την προστασία του περιβάλλοντος από τις αρχές του.
Οι επιστήμονες παρόλα αυτά είχαν προειδοποιήσει την κυβέρνηση. Οχι μόνο γενικά για τη δυνατότητα καταστροφών, αλλά συγκεκριμένα για τον κυκλώνα Κατρίνα. Είχαν προτείνει να ελεγχθούν και να βελτιωθούν τα έργα προστασίας των νοτιοανατολικών πολιτειών και να οργανωθεί η εκκένωση της περιοχής. Τίποτα από όλα αυτά δεν έγινε, γιατί μπλοκάρισε πάνω στην απροθυμία της κυβέρνησης αλλά κυρίως πάνω στη διάλυση που είχαν προκαλέσει πάνω στον κρατικό μηχανισμό ο νεοφιλελευθερισμός και οι περικοπές.
Ο σχεδιασμός της κυβέρνησης “ποντάριζε” στο ότι ο κυκλώνας δεν θα είναι τόσο δυνατός και τα φράγματα που συγκρατούν τα νερά του ωκεανού και του ποταμού Μισσισσιππή θα αντέξουν. Τελικά, η καταστροφή προκλήθηκε διότι δεκάδες από τα φράγματα έσπασαν και το 80% της πόλης βρέθηκε κάτω από το νερό.
Λίγες μέρες μόλις, πριν από το χτύπημα του κυκλώνα, οι κρατικές υπηρεσίες συμβούλευσαν τον κόσμο να εγκαταλείψει την περιοχή. Κάποιοι μπόρεσαν και το έκαναν. Ηταν οι πιο πλούσιοι και οι πιο εξασφαλισμένοι. Η Νέα Ορλεάνη ήταν η 6η πόλη σε ποσοστό φτώχειας σε όλες τις ΗΠΑ. Το 27% των νοικοκυριών δεν είχε ιδιωτικό μέσο μετακίνησης. Πώς μπορούσαν να φύγουν από την πόλη; Ακόμη και αυτοί που είχαν αυτοκίνητο, πού θα πήγαιναν; Κανείς δεν είχε προθυμοποιηθεί να τους βοηθήσει, δεν είχαν επιταχθεί κτίρια για τη φιλοξενία τους και σίγουρα δεν είχαν να πληρώσουν ξενοδοχείο.
Ενα μεγάλο ποσοστό των φτωχών κατοίκων της Νέας Ορλεάνης ζούσαν χάρη σε επιδόματα της πρόνοιας ή σε πολύ χαμηλές συντάξεις. Ο κυκλώνας χτύπησε στα τέλη του Αυγούστου όταν είχαν καταναλώσει ακόμα και αυτά τα πενιχρά ποσά. Η καταστροφή μετατράπηκε σε έναν τεράστιο Καιάδα. Φτωχοί, ηλικιωμένοι και ανάπηροι είχαν καταδικαστεί σε θάνατο. Οι μαύροι ήταν η συντριπτική πλειονότητα των θυμάτων. Αποτελούσαν το 70% του πληθυσμού της Νέας Ορλεάνης ένα ακόμη μεγαλύτερο ποσοστό των φτωχών της πόλης.
Ακόμα και όταν το κράτος κατάλαβε ότι όντως χρειάζεται να παρέμβει για να σώσει κόσμο, η διάλυση των υπηρεσιών και οι ιδιωτικοποιήσεις έμπαιναν εμπόδιο. Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας είχε αφεθεί να διαλυθεί. Η λογική των νεοφιλελεύθερων υπαγορεύει ότι τέτοιες υπηρεσίες είναι άχρηστα έξοδα και η ίδια η αγορά μπορεί να αντιμετωπίσει τα προβλήματα, μιας και οι εταιρίες από μόνες τους ενδιαφέρονται για τη σωτηρία τους. Οντως κάποιες εταιρίες είχαν ενδιαφερθεί και είχαν κάνει ασφάλεια για πλημμύρα και αποζημιώθηκαν. Οι ασφαλιστικές εταιρίες δεν χρεοκόπησαν αφού οι απλοί άνθρωποι στην περιοχή δεν είχαν τα λεφτά για να έχουν ασφαλιστεί για πλημμύρα. Πολλοί από όσους σώθηκαν περιέγραφαν σοκαρισμένοι στους δημοσιογράφους ότι σε ολόκληρη την Οδύσσειά τους, δεν συνάντησαν ποτέ κανενός είδους κρατικό λειτουργό. Ακόμη και η Εθνοφρουρά είχε μείνει με τεράστια κενά γιατί πολλές μονάδες της περιοχής είχαν σταλεί για ενίσχυση στην κατοχή του Ιράκ.
Παρότι υπήρχαν λεωφορεία στη Νέα Ορλεάνη που θα μπορούσαν να σώσουν πολύ κόσμο, δεν υπήρχε δημόσια υπηρεσία για να συντονίσει την επιχείρηση. Οι οδηγοί δεν ήταν δημόσιοι υπάλληλοι αλλά βρίσκονταν ανεξέλεγκτοι σε μια σειρά ιδιωτικές εταιρίες. Η αποτυχία εκκένωσης φαίνεται στο ότι ακόμη και στα νηπιαγωγεία, μόνο τα τρία στα δέκα κατάφεραν να μεταφέρουν τα παιδιά σε ασφαλές σημείο.
Αυτοί που πανηγύριζαν πάνω στην καταστροφή ήταν οι κερδοσκόποι των ακινήτων και οι κατασκευαστικές εταιρίες. Ο μεγάλος πληθυσμός των φτωχών και των μαύρων που βρισκόταν συγκεντρωμένος στη Νέα Ορλεάνη ήταν πάντα πρόβλημα για τα συμφέροντα των ακινήτων αλλά και των ξενοδοχείων και των καζίνο. Τους χάλαγαν τη “μόστρα” μιας περιοχής που είχε πολλά ατού για να γίνει κέντρο ακριβής διασκέδασης και τυχερών παιχνιδιών. Υπήρχαν από καιρό σχέδια ανάπλασης της περιοχής σε στυλ ακριβών προαστίων. Σε ένα βαθμό, η Κατρίνα τούς βοήθησε να το πετύχουν. Σήμερα το μέσο εισόδημα της περιοχής έχει αυξηθεί αρκετά, επειδή έχουν επιστρέψει σε μεγαλύτερο βαθμό οι πλούσιοι. Στις “καλές περιοχές” όπου πριν την καταστροφή οι λευκοί ήταν το 54%, σήμερα είναι 68%. Ο γενικός γραμματέας της Υπηρεσίας Οικιστικής Ανάπτυξης, το δήλωνε ανοιχτά από τις μέρες της καταστροφής: “Να είστε σίγουροι. Η Νέα Ορλεάνη δεν θα ξαναγίνει τόσο ‘μαύρη’ όσο ήταν πριν από την Κατρίνα”.
Ολόκληρη η ανοικοδόμηση έγινε ένα πανηγύρι των κατασκευαστικών εταιριών και όλων των ιδιωτών. Γι’ αυτό και απέτυχε. Σε μια έρευνα ένα χρόνο μετά την Κατρίνα, μετρήθηκαν 100 χιλιάδες νοικοκυριά που συνέχιζαν να ζουν στα τροχόσπιτα που τους έβαλε η Πολιτική Προστασία. Ακόμη και τα σχολεία που ξαναχτίστηκαν δόθηκαν σε ιδιώτες. Οι υποσχέσεις της κυβέρνησης για δωρεάν παιδεία στους φτωχούς και τους χτυπημένους από την Κατρίνα, μετατράπηκαν σε επιδόματα στα δίδακτρα, δηλαδή κατέληξαν στις τσέπες των ιδιωτών.
Ψηφίστηκαν ειδικοί νόμοι για τον περιορισμό του δικαιώματος στην κήρυξη πτώχευσης από μικρές επιχειρήσεις και ιδιώτες, γιατί οι τράπεζες έκριναν πως πολλοί έκαναν χρήση του ότι ήταν φτωχοί για να σταματήσουν να πληρώνουν τα δάνειά τους. Αντίθετα όμως, μεγάλες επιχειρήσεις όπως η Μακντόναλντς και τα σούπερ-μάρκετ Γουόλμαρτ κατάφεραν να απολύσουν χωρίς αποζημίωση τους εργαζόμενους στα καταστήματα που καταστράφηκαν. Σταμάτησαν να πληρώνουν τους μισθούς ήδη από τον πρώτο μήνα της καταστροφής, όταν ακριβώς οι άνθρωποι είχαν τη μεγαλύτερη ανάγκη.
Η καταστροφή της Νέας Ορλεάνης ήταν μεγάλο πλήγμα για τον Μπους. Η δημοτικότητά του δεν έχει καταφέρει να επιστρέψει σε φυσιολογικά επίπεδα μετά την Κατρίνα. Η αποτυχία στην αντιμετώπιση της καταστροφής ήρθε να ζευγαρώσει με τον πόλεμο στο Ιράκ και μάλιστα να ενισχύσει το μίσος για αυτόν τον πόλεμο. Εκοψε ακόμη περισσότερο τη δυνατότητα του Μπους να το παίζει “νταής” στο εξωτερικό όταν δεν μπορεί να σώσει τους ίδιους τους αμερικανούς πολίτες. Η Υπηρεσία Πολιτικής Προστασίας είχε μόλις υπαχθεί στην Αντιτρομοκρατική, η Εθνοφρουρά έλειπε και όλοι ήξεραν τα τεράστια ποσά που σπαταλάει η αμερικάνικη κυβέρνηση στον πόλεμο. Οι νεκροί της Κατρίνα πλησίασαν τους νεκρούς των Δίδυμων Πύργων και κανείς δεν τόλμησε να πει ότι οφείλονται σε “ασύμμετρη απειλή”. Η προσφορά βοήθειας από χώρες όπως η Κούβα και η Βενεζουέλα ήταν άλλο ένα χτύπημα στο γόητρο των ΗΠΑ.
Χρειάζεται να κρατήσουμε ένα ακόμη σημαντικό δίδαγμα από την τραγωδία της Κατρίνα. Οι ΗΠΑ είναι η πατρίδα της ιδιωτικοποίησης και του νεοφιλελευθερισμού. Αποδείχθηκε ότι ο νεοφιλελευθερισμός δεν είναι ένας τρόπος για να λειτουργεί ο καπιταλισμός, αλλά ένας τρόπος για να μην λειτουργεί. Οι περικοπές και οι ιδιωτικοποιήσεις δένουν τα χέρια στο ίδιο το σύστημα για να αντιμετωπίσει την κρίση του και να δώσει απλές πρακτικές λύσεις σε καταστάσεις ανάγκης.
Οσο περισσότερο το κέρδος γίνεται κριτήριο για κάθε δραστηριότητα το σύστημα κλείνει τα μάτια σε πραγματικούς κινδύνους και “ρισκάρει”. Οπως ρισκάρησε ο Μπους ότι η Κατρίνα δεν θα είναι τόσο ισχυρή έτσι ρισκάρισε και ο Καραμανλής ότι δεν θα υπάρξει κύμα πυρκαγιών στα τέλη Αυγούστου. Οι εμπειρίες των καταστροφών, από την Κατρίνα ως την Πελοπόννησο δείχνουν πόσο απαραίτητο είναι να αντικαταστήσουμε τον καπιταλισμό, το σύστημα που παίζει τις ζωές μας στο τζόγο του κέρδους με ένα σύστημα στο οποίο θα σχεδιάζουμε συλλογικά την παραγωγή και θα αποφασίζουμε τις προτεραιότητες με βάση τις ανάγκες μας.
Πέμπτη, 23 Αύγουστος 2007
Εκλογές 16 Σεπτέμβρη. Νέα Δημοκρατία: Ψέματα, σκάνδαλα και εγκλήματα
Ο Καραμανλής πηγαίνει σε πρόωρες εκλογές επειδή μέσα στα τριάμισυ χρόνια της κυβέρνησής του, οι αγώνες της εργατικής τάξης και της νεολαίας δεν τον άφησαν να εφαρμόσει την “ατζέντα” του. Τα τριάμισυ αυτά χρόνια όμως είναι αρκετά. Ηταν χρόνια γεμάτα επιθέσεις, σκάνδαλα και εγκλήματα.
Ψέματα
Η θητεία του Καραμανλή ξεκίνησε το Μάρτη του 2004 με ένα τεράστιο ψέμα. Αρνήθηκε τη μονιμοποίηση των 250 χιλιάδων συμβασιούχων, παίρνοντας πίσω την πιο ηχηρή υπόσχεση που είχε δώσει μόλις λίγες μέρες πριν από τις εκλογές. Οι συμβασιούχοι που περίμεναν να γλιτώσουν από την εργασιακή ομηρία και κάποιοι από αυτούς είχαν ψηφίσει τη ΝΔ, παίρνοντας τοις μετρητοίς τα ψέματα του Καραμανλή, αντί για μονιμοποίηση είδαν το χαρτί της απόλυσης. Δουλειά βρήκαν μόνο μερικά “γαλάζια παιδιά” και πιο πρόσφατα οι ξεπαγωμένοι αγροφύλακες του 1993. Ο Παυλόπουλος σε συνεργασία με τους μεγαλοδικαστές, έκοψε και έραψε προεδρικά διατάγματα για να μην αναγνωριστεί σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Λιτότητα
Το μεγαλύτερο ψέμα της ΝΔ, πίσω από το οποίο καλύπτονταν μια σειρά επιθέσεις, ήταν ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Δεν υπάρχουν λεφτά όχι μόνο για προσλήψεις αλλά και για την Παιδεία και την Υγεία. Η επιλογή της κυβέρνησης Καραμανλή για να βρει λεφτά ήταν να αυξήσει το ΦΠΑ που πήγε από το 18 στο 19%. Και ενώ οι έμμεσοι φόροι, που τους πληρώνουμε όλοι, ανέβηκαν, οι φοροι στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων περιορίστηκαν δραστικά από το 35% στο 25%.
Η κυβέρνηση στάθηκε στο πλευρό των τραπεζιτών στην προσπάθειά τους να κλέψουν τα ταμεία των τραπεζοϋπάλληλων της ΟΤΟΕ. Το δίκιο, σύμφωνα με τη ΝΔ, ήταν με τη μεριά των αρπακτικών με τα τεράσια υπερκέρδη και όχι με τους εργαζόμενους που υπεράσπιζαν τις συντάξεις τους και τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Εξοπλισμοί
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είχε απλά άλλες προτεραιότητες. Μία από τις πιο πολυδάπανες είναι ο πόλεμος. Πάνω από 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ το χρόνο πήγαν για εξοπλισμούς. Περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο πηγαίνουν για τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού στα διάφορα μέτωπα ανά τον κόσμο που ανοίγει ο πόλεμος του Μπους. Οταν ο στρατός ρουφάει ένα τόσο μεγάλο μέρος του πλούτου, είναι “λογικό” για την κυβέρνηση να παρουσιάζει τις θέσεις επαγγελματιών οπλιτών, μισθοφόρων φαντάρων δηλαδή, ως τη λύση για την ανεργία των νέων.
Πόλεμος
Από την αρχή ο Καραμανλής πλασαρίστηκε ως ο καλύτερος φίλος του Μπους στην περιοχή. Οι επισκέψεις του στην Ουάσιγκτον και οι συναντήσεις του με τον Μπους σε κάθε άλλη ευκαιρία αγγίζουν επίπεδα ρεκόρ. Μπορεί να μην κατάφερε να στείλει ποτέ ελληνικό στρατό στο Ιράκ, όμως το ελληνικό τάγμα στο Αφγανιστάν διατηρήθηκε και ενισχύθηκε στα τριάμισυ χρόνια. Αυτό που στην αρχή παρουσιαζόταν ως μια “νοσοκομειακή μονάδα” έφτασε τελικά να είναι πάνω από 400 έλληνες στρατιωτικοί που για ένα μεγάλο διάστημα είχαν στον έλεγχό τους το αεροδρόμιο της κατεχόμενης πρωτεύουσας Καμπούλ.
Στο Ιράκ, η συμμετοχή στην κατοχή έγινε πιο συγκαλυμένα, αλλά εξίσου εγκληματικά. Ελληνικές δυνάμεις συμμετέχουν σε όλες τις επιχειρήσεις υποστήριξης από τη Μεσόγειο ως τον Ινδικό Ωκεανό, παίζοντας ρόλο και στην περικύκλωση του Ιράν. Ελληνικά τανκς και άλλο στρατιωτικό υλικό έχει σταλεί στις κατοχικές δυνάμεις ενώ έλληνες στρατιωτικοί έχουν αναλάβει την εκπαίδευση ιρακινών στρατιωτικών και αστυνομικών σε κέντρα των Βαλκανίων.
Το 2006 η ελληνική κυβέρνηση είχε την “τιμή” να εκλεγεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τις ευλογίες του Μπους. Ηταν η χρονιά των μεγάλων εκβιασμών απέναντι στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και της επίθεσης του Ισραήλ στο Λίβανο. Η Ντόρα Μπακογιάννη ως Υπουργός Εξωτερικών πρωτοστάτησε στο να σταλεί δύναμη κατοχής του ΟΗΕ στο Λίβανο μετά την ήττα του Ισραήλ. Δύο ελληνικά πλοία συμμετέχουν ενεργά σ’ αυτή την αποστολή που μόνο στόχο έχει να εκβιάζει τον κόσμο στο Λίβανο που αντιστάθηκε στους Ισραηλινούς. Παράλληλα η Μπακογιάννη έπαιξε ρόλο στη απομόνωση της κυβέρνησης της Χαμάς στην Παλαιστίνη, στηρίζοντας το εμπάργκο σε βάρος της Γάζας και τον εξοπλισμό των δυνάμεων του Αμπάς που προσπαθούσαν να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση.
Παιδεία
Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ταυτισμένη με τη μεγαλύτερη επίθεση στη δημόσια Παιδεία που επιχειρήθηκε ποτέ και ευτυχώς έφαγε τα μούτρα της. Από τη μία η προσπάθεια να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος, για να δοθεί το ελεύθερο στους ιδιώτες να αρπάξουν ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια των Πανεπιστημίων. Από την άλλη, ο νόμος Πλαίσιο της Γιαννάκου, η λεγόμενη “ναυαρχίδα των μεταρρυθμίσεων” που θέλει να κάνει την ανώτατη εκπαίδευση να λειτουργεί με κριτήριο τα κέρδη, και να μετατρέψει τους φοιτητές μαζί με τους καθηγητές τους σε υπάκουους υπάλληλους των μάνατζερ και των εταιριών. Ενας νόμος που προσπαθεί να πετάξει ακόμα περισσότερους φοιτητές και φοιτήτριες εργατικών οικογενειών έξω από το Πανεπιστήμιο, από όσους πετάει ήδη το εξεταστικό σύστημα. Είχε προηγηθεί ο ορισμός της βάσης του 10 ως κατώτατο όριο εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και η μείωση του αριθμού εισακτέων που άφησαν δεκάδες χιλιάδες μαθητές εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή τους οδήγησαν στην αγκαλιά των ιδιωτών.
Παρακράτος
Οι υποθέσεις των απαγωγών και των υποκλοπών σημάδεψαν την κυβερνηση της ΝΔ και αποκάλυψαν εγκαίρως ότι πίσω από τη βιτρίνα του “μεσαίου χώρου” βρισκόταν το κλασικό δεξιό παρακράτος. Οι υποκλοπές είχαν τη ρίζα τους στον τεράστιο μηχανισμό παρακολουθήσεων που στήθηκε με πρόσχημα την Ολυμπιάδα του 2004. Η “αντιτρομοκρατική ομπρέλα του ΝΑΤΟ” έγινε ομπρέλα κάτω από την οποία χόρευαν κάθε λογής πράκτορες, με κέντρο την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Εκείνο το καλοκαίρι όλοι οι “μηχανισμοί” δούλευαν καλά, γι’ αυτό εξάλλου δεν υπήρξε και η παραμικρή πυρκαγιά.
Εφτασε όμως το 2005 για να αποκαλυφθεί ότι πλάι στις κάμερες-χαφιέδες που στήθηκαν σε όλη την Αθήνα, λειτουργούσαν και “κινητά τηλέφωνα -σκιές” που κατέγραφαν τις συνομιλίες τουλάχιστον 100 ανθρώπων. Η κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό της ως θύμα, διότι στη λίστα βρίσκονταν και κάποια κυβερνητικά τηλέφωνα. Τα ονόματα αράβων, δημοσιογράφων αλλά και του συντονιστή της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, Γιάννη Σηφακάκη έδειχναν καθαρά που βρίσκεται ο ένοχος. Με νύχια και με δόντια η κυβέρνηση προσπάθησε να αποσυνδέσει την αυτοκτονία του τεχνικού της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη από την υπόθεση και σήμερα η υπόθεση κινδυνεύει να πάει στο αρχείο.
Στην περίπτωση των απαγωγών των Πακιστανών οι υπουργοί του Καραμανλή έδειξαν πιο ξεδιάντροπα τον ασφαλίτικο χαρακτήρα τους, θεωρώντας πως τα θύματα είναι τελείως ανυπεράσπιστα. Η ανυπότακτη στάση της πακιστανικής κοινότητας οδήγησε στην αποκάλυψη ότι 28 τουλάχιστον μετανάστες έπεσαν θύματα απαγωγής το καλοκαίρι του 2005 από πράκτορες της ΕΥΠ σε συνεργασία με Aγγλους πράκτορες της MI6, ανακρίθηκαν με κουκούλες σε άγνωστη τοποθεσία, και πετάχτηκαν στο δρόμο με απειλές για τη ζωή τους. Οι απαγωγές έγιναν λίγες μέρες μόνο μετά τη βομβιστική επίθεση στο μετρό του Λονδίνου. Ο Βουλγαράκης, τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης κατηγόρησε τους μετανάστες για φαντασιόπληκτους και ο διάδοχός του Πολύδωρας έριξε το φταίξιμο σε ενδοπακιστανικές διαμάχες.
Οι απαγωγές και οι υποκλοπές αποκάλυψαν πόσο βαθειά είχε μπει η κυβέρνηση Καραμανλή στο διεθνές παρακράτος του Μπους. Λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε πως οι μυστικές πτήσεις της CIA που οδηγούσαν απαχθέντες σε κρυφές φυλακές της Ανατολικής Ευρώπης για βασανιστήρια και από εκεί στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο έκαναν τακτικά στάσεις στην Ελλάδα, με βασικό σταθμό τη Σούδα.
Καταστολή
Ο κατήφορος της κυβέρνησης προς τον αυταρχισμό κλιμακώθηκε στην περίοδο των φοιτητικών καταλήψεων και της απεργίας των δασκάλων. Με τον Πολύδωρα να συγχαίρει τα ΜΑΤ ως πραίτωρες και ακίνητα στρατιωτάκια, ακροδεξιοί συνδικαλιστές αστυνομικοί ανακάλυψαν “επαγγελματίες διαδηλωσάκηδες” πίσω από τις κινητοποιήσεις και οι ΜΑΤατζήδες αξιοποίησαν σιδερογροθιές εναντίον των απεργών δασκάλων. Στις 8 Μάρτη του 2007, η καταστολή στο κέντρο της Αθήνας θα πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις με τα ΜΑΤ να έχουν εντολή να διαλύσουν το τεράστιο συλλαλητήριο με κάθε μέσο και δεκάδες φοιτητές να οδηγούνται στο νοσοκομείο. Ο προϋπολογισμός του 2007 είχε ήδη στο Υπουργείο του Πολύδωρα τις μεγαλύτερες αυξήσεις από κάθε άλλο Υπουργείο.
Σκάνδαλα
Δίπλα σε όλες αυτές τις προκλήσεις, μπορεί κανείς να προσθέσει μια σειρά ονόματα που συμβολίζουν το “ήθος” της κυβέρνησης Καραμανλή: Πανάγος, Ρεγκούζας, Μαντούβαλος, Τσιτουρίδης και μια σειρά άλλοι γαλάζιοι που απλώσαν τα δίχτυα τους από το παραδικαστικό μέχρι τους κουμπάρους της γαλακτοβιομηχανίας και τα ομόλογα που κλέβουν τα λεφτά των ταμείων. Τριάμισυ χρόνια πριν έρχονταν σαν κυβέρνηση της “σεμνότητας και της ταπεινότητας”.
Τα κατορθώματα της κυβέρνησης Καραμανλή δεν χωράνε σε μία σελίδα. Κάθε εργαζόμενος και κάθε φοιτητής που έδωσε μάχες τα τελευταία τριάμισυ χρόνια έχει και έναν ξεχωριστό λόγο για να μαυρίσει τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη για να απαλλαγούμε από αυτή την κυβέρνηση λιτότητας, πολέμου και σκανδάλων.
Ψέματα
Η θητεία του Καραμανλή ξεκίνησε το Μάρτη του 2004 με ένα τεράστιο ψέμα. Αρνήθηκε τη μονιμοποίηση των 250 χιλιάδων συμβασιούχων, παίρνοντας πίσω την πιο ηχηρή υπόσχεση που είχε δώσει μόλις λίγες μέρες πριν από τις εκλογές. Οι συμβασιούχοι που περίμεναν να γλιτώσουν από την εργασιακή ομηρία και κάποιοι από αυτούς είχαν ψηφίσει τη ΝΔ, παίρνοντας τοις μετρητοίς τα ψέματα του Καραμανλή, αντί για μονιμοποίηση είδαν το χαρτί της απόλυσης. Δουλειά βρήκαν μόνο μερικά “γαλάζια παιδιά” και πιο πρόσφατα οι ξεπαγωμένοι αγροφύλακες του 1993. Ο Παυλόπουλος σε συνεργασία με τους μεγαλοδικαστές, έκοψε και έραψε προεδρικά διατάγματα για να μην αναγνωριστεί σε εκατοντάδες χιλιάδες εργαζόμενους ότι καλύπτουν πάγιες και διαρκείς ανάγκες.
Λιτότητα
Το μεγαλύτερο ψέμα της ΝΔ, πίσω από το οποίο καλύπτονταν μια σειρά επιθέσεις, ήταν ότι δεν υπάρχουν λεφτά. Δεν υπάρχουν λεφτά όχι μόνο για προσλήψεις αλλά και για την Παιδεία και την Υγεία. Η επιλογή της κυβέρνησης Καραμανλή για να βρει λεφτά ήταν να αυξήσει το ΦΠΑ που πήγε από το 18 στο 19%. Και ενώ οι έμμεσοι φόροι, που τους πληρώνουμε όλοι, ανέβηκαν, οι φοροι στα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων περιορίστηκαν δραστικά από το 35% στο 25%.
Η κυβέρνηση στάθηκε στο πλευρό των τραπεζιτών στην προσπάθειά τους να κλέψουν τα ταμεία των τραπεζοϋπάλληλων της ΟΤΟΕ. Το δίκιο, σύμφωνα με τη ΝΔ, ήταν με τη μεριά των αρπακτικών με τα τεράσια υπερκέρδη και όχι με τους εργαζόμενους που υπεράσπιζαν τις συντάξεις τους και τα εργασιακά τους δικαιώματα.
Εξοπλισμοί
Η αλήθεια είναι ότι η κυβέρνηση της ΝΔ είχε απλά άλλες προτεραιότητες. Μία από τις πιο πολυδάπανες είναι ο πόλεμος. Πάνω από 1,5 δισεκατομμύριο ευρώ το χρόνο πήγαν για εξοπλισμούς. Περίπου 200 εκατομμύρια ευρώ το χρόνο πηγαίνουν για τη συμμετοχή του ελληνικού στρατού στα διάφορα μέτωπα ανά τον κόσμο που ανοίγει ο πόλεμος του Μπους. Οταν ο στρατός ρουφάει ένα τόσο μεγάλο μέρος του πλούτου, είναι “λογικό” για την κυβέρνηση να παρουσιάζει τις θέσεις επαγγελματιών οπλιτών, μισθοφόρων φαντάρων δηλαδή, ως τη λύση για την ανεργία των νέων.
Πόλεμος
Από την αρχή ο Καραμανλής πλασαρίστηκε ως ο καλύτερος φίλος του Μπους στην περιοχή. Οι επισκέψεις του στην Ουάσιγκτον και οι συναντήσεις του με τον Μπους σε κάθε άλλη ευκαιρία αγγίζουν επίπεδα ρεκόρ. Μπορεί να μην κατάφερε να στείλει ποτέ ελληνικό στρατό στο Ιράκ, όμως το ελληνικό τάγμα στο Αφγανιστάν διατηρήθηκε και ενισχύθηκε στα τριάμισυ χρόνια. Αυτό που στην αρχή παρουσιαζόταν ως μια “νοσοκομειακή μονάδα” έφτασε τελικά να είναι πάνω από 400 έλληνες στρατιωτικοί που για ένα μεγάλο διάστημα είχαν στον έλεγχό τους το αεροδρόμιο της κατεχόμενης πρωτεύουσας Καμπούλ.
Στο Ιράκ, η συμμετοχή στην κατοχή έγινε πιο συγκαλυμένα, αλλά εξίσου εγκληματικά. Ελληνικές δυνάμεις συμμετέχουν σε όλες τις επιχειρήσεις υποστήριξης από τη Μεσόγειο ως τον Ινδικό Ωκεανό, παίζοντας ρόλο και στην περικύκλωση του Ιράν. Ελληνικά τανκς και άλλο στρατιωτικό υλικό έχει σταλεί στις κατοχικές δυνάμεις ενώ έλληνες στρατιωτικοί έχουν αναλάβει την εκπαίδευση ιρακινών στρατιωτικών και αστυνομικών σε κέντρα των Βαλκανίων.
Το 2006 η ελληνική κυβέρνηση είχε την “τιμή” να εκλεγεί στο Συμβούλιο Ασφαλείας του ΟΗΕ, με τις ευλογίες του Μπους. Ηταν η χρονιά των μεγάλων εκβιασμών απέναντι στο πυρηνικό πρόγραμμα του Ιράν, αλλά και της επίθεσης του Ισραήλ στο Λίβανο. Η Ντόρα Μπακογιάννη ως Υπουργός Εξωτερικών πρωτοστάτησε στο να σταλεί δύναμη κατοχής του ΟΗΕ στο Λίβανο μετά την ήττα του Ισραήλ. Δύο ελληνικά πλοία συμμετέχουν ενεργά σ’ αυτή την αποστολή που μόνο στόχο έχει να εκβιάζει τον κόσμο στο Λίβανο που αντιστάθηκε στους Ισραηλινούς. Παράλληλα η Μπακογιάννη έπαιξε ρόλο στη απομόνωση της κυβέρνησης της Χαμάς στην Παλαιστίνη, στηρίζοντας το εμπάργκο σε βάρος της Γάζας και τον εξοπλισμό των δυνάμεων του Αμπάς που προσπαθούσαν να ανατρέψουν την εκλεγμένη κυβέρνηση.
Παιδεία
Η κυβέρνηση της ΝΔ είναι ταυτισμένη με τη μεγαλύτερη επίθεση στη δημόσια Παιδεία που επιχειρήθηκε ποτέ και ευτυχώς έφαγε τα μούτρα της. Από τη μία η προσπάθεια να αναθεωρηθεί το άρθρο 16 του Συντάγματος, για να δοθεί το ελεύθερο στους ιδιώτες να αρπάξουν ακόμα μεγαλύτερα κομμάτια των Πανεπιστημίων. Από την άλλη, ο νόμος Πλαίσιο της Γιαννάκου, η λεγόμενη “ναυαρχίδα των μεταρρυθμίσεων” που θέλει να κάνει την ανώτατη εκπαίδευση να λειτουργεί με κριτήριο τα κέρδη, και να μετατρέψει τους φοιτητές μαζί με τους καθηγητές τους σε υπάκουους υπάλληλους των μάνατζερ και των εταιριών. Ενας νόμος που προσπαθεί να πετάξει ακόμα περισσότερους φοιτητές και φοιτήτριες εργατικών οικογενειών έξω από το Πανεπιστήμιο, από όσους πετάει ήδη το εξεταστικό σύστημα. Είχε προηγηθεί ο ορισμός της βάσης του 10 ως κατώτατο όριο εισαγωγής σε ΑΕΙ και ΤΕΙ και η μείωση του αριθμού εισακτέων που άφησαν δεκάδες χιλιάδες μαθητές εκτός τριτοβάθμιας εκπαίδευσης ή τους οδήγησαν στην αγκαλιά των ιδιωτών.
Παρακράτος
Οι υποθέσεις των απαγωγών και των υποκλοπών σημάδεψαν την κυβερνηση της ΝΔ και αποκάλυψαν εγκαίρως ότι πίσω από τη βιτρίνα του “μεσαίου χώρου” βρισκόταν το κλασικό δεξιό παρακράτος. Οι υποκλοπές είχαν τη ρίζα τους στον τεράστιο μηχανισμό παρακολουθήσεων που στήθηκε με πρόσχημα την Ολυμπιάδα του 2004. Η “αντιτρομοκρατική ομπρέλα του ΝΑΤΟ” έγινε ομπρέλα κάτω από την οποία χόρευαν κάθε λογής πράκτορες, με κέντρο την Αμερικάνικη Πρεσβεία. Εκείνο το καλοκαίρι όλοι οι “μηχανισμοί” δούλευαν καλά, γι’ αυτό εξάλλου δεν υπήρξε και η παραμικρή πυρκαγιά.
Εφτασε όμως το 2005 για να αποκαλυφθεί ότι πλάι στις κάμερες-χαφιέδες που στήθηκαν σε όλη την Αθήνα, λειτουργούσαν και “κινητά τηλέφωνα -σκιές” που κατέγραφαν τις συνομιλίες τουλάχιστον 100 ανθρώπων. Η κυβέρνηση προσπάθησε να παρουσιάσει τον εαυτό της ως θύμα, διότι στη λίστα βρίσκονταν και κάποια κυβερνητικά τηλέφωνα. Τα ονόματα αράβων, δημοσιογράφων αλλά και του συντονιστή της Συμμαχίας Σταματήστε τον Πόλεμο, Γιάννη Σηφακάκη έδειχναν καθαρά που βρίσκεται ο ένοχος. Με νύχια και με δόντια η κυβέρνηση προσπάθησε να αποσυνδέσει την αυτοκτονία του τεχνικού της Vodafone Κώστα Τσαλικίδη από την υπόθεση και σήμερα η υπόθεση κινδυνεύει να πάει στο αρχείο.
Στην περίπτωση των απαγωγών των Πακιστανών οι υπουργοί του Καραμανλή έδειξαν πιο ξεδιάντροπα τον ασφαλίτικο χαρακτήρα τους, θεωρώντας πως τα θύματα είναι τελείως ανυπεράσπιστα. Η ανυπότακτη στάση της πακιστανικής κοινότητας οδήγησε στην αποκάλυψη ότι 28 τουλάχιστον μετανάστες έπεσαν θύματα απαγωγής το καλοκαίρι του 2005 από πράκτορες της ΕΥΠ σε συνεργασία με Aγγλους πράκτορες της MI6, ανακρίθηκαν με κουκούλες σε άγνωστη τοποθεσία, και πετάχτηκαν στο δρόμο με απειλές για τη ζωή τους. Οι απαγωγές έγιναν λίγες μέρες μόνο μετά τη βομβιστική επίθεση στο μετρό του Λονδίνου. Ο Βουλγαράκης, τότε Υπουργός Δημόσιας Τάξης κατηγόρησε τους μετανάστες για φαντασιόπληκτους και ο διάδοχός του Πολύδωρας έριξε το φταίξιμο σε ενδοπακιστανικές διαμάχες.
Οι απαγωγές και οι υποκλοπές αποκάλυψαν πόσο βαθειά είχε μπει η κυβέρνηση Καραμανλή στο διεθνές παρακράτος του Μπους. Λίγο αργότερα επιβεβαιώθηκε πως οι μυστικές πτήσεις της CIA που οδηγούσαν απαχθέντες σε κρυφές φυλακές της Ανατολικής Ευρώπης για βασανιστήρια και από εκεί στο κολαστήριο του Γκουαντάναμο έκαναν τακτικά στάσεις στην Ελλάδα, με βασικό σταθμό τη Σούδα.
Καταστολή
Ο κατήφορος της κυβέρνησης προς τον αυταρχισμό κλιμακώθηκε στην περίοδο των φοιτητικών καταλήψεων και της απεργίας των δασκάλων. Με τον Πολύδωρα να συγχαίρει τα ΜΑΤ ως πραίτωρες και ακίνητα στρατιωτάκια, ακροδεξιοί συνδικαλιστές αστυνομικοί ανακάλυψαν “επαγγελματίες διαδηλωσάκηδες” πίσω από τις κινητοποιήσεις και οι ΜΑΤατζήδες αξιοποίησαν σιδερογροθιές εναντίον των απεργών δασκάλων. Στις 8 Μάρτη του 2007, η καταστολή στο κέντρο της Αθήνας θα πάρει πρωτοφανείς διαστάσεις με τα ΜΑΤ να έχουν εντολή να διαλύσουν το τεράστιο συλλαλητήριο με κάθε μέσο και δεκάδες φοιτητές να οδηγούνται στο νοσοκομείο. Ο προϋπολογισμός του 2007 είχε ήδη στο Υπουργείο του Πολύδωρα τις μεγαλύτερες αυξήσεις από κάθε άλλο Υπουργείο.
Σκάνδαλα
Δίπλα σε όλες αυτές τις προκλήσεις, μπορεί κανείς να προσθέσει μια σειρά ονόματα που συμβολίζουν το “ήθος” της κυβέρνησης Καραμανλή: Πανάγος, Ρεγκούζας, Μαντούβαλος, Τσιτουρίδης και μια σειρά άλλοι γαλάζιοι που απλώσαν τα δίχτυα τους από το παραδικαστικό μέχρι τους κουμπάρους της γαλακτοβιομηχανίας και τα ομόλογα που κλέβουν τα λεφτά των ταμείων. Τριάμισυ χρόνια πριν έρχονταν σαν κυβέρνηση της “σεμνότητας και της ταπεινότητας”.
Τα κατορθώματα της κυβέρνησης Καραμανλή δεν χωράνε σε μία σελίδα. Κάθε εργαζόμενος και κάθε φοιτητής που έδωσε μάχες τα τελευταία τριάμισυ χρόνια έχει και έναν ξεχωριστό λόγο για να μαυρίσει τη Νέα Δημοκρατία στις εκλογές της 16ης Σεπτέμβρη για να απαλλαγούμε από αυτή την κυβέρνηση λιτότητας, πολέμου και σκανδάλων.
Το πράσινο έγινε κόκκινο, γιατί οι γαλάζιοι τού έβαλαν φωτιά και μόνο ο αντικαπιταλισμός μπορεί να το σώσει
Μετά την Πάρνηθα ο Υμηττός και ύστερα η Πεντέλη. Και τα τρία μεγάλα δάση της Αττικής κάηκαν φέτος το καλοκαίρι, ενώ σε ολόκληρη την Ελλάδα, από την Κρήτη ως την Αιγιαλεία και από εκεί ως το Γράμμο πυρκαγιές κατέστρεψαν δάση, σπίτια και άφησαν πίσω τους δέκα νεκρούς.Οταν ξέσπασε η πυρκαγιά στην Πάρνηθα, μπορούσαν ακόμη να πείσουν τα επιχειρήματα που έκαναν λόγο για τυχαίο γεγονός, για εξαίρεση, κακή στιγμή, για ανεξέλεγκτα και πρωτοφανή καιρικά φαινόμενα ή έδιναν ένα σωρό άλλες επιφανειακές εξηγήσεις. Εφταιγε η αμέλεια, η κακή συνεννόηση του Φούρλα με τον Κόη, ενώ το ρόλο του εμπρηστή πήραν μυστηριώδεις τρελοί, αντιεξουσιαστές (σύμφωνα με τον βουλευτή της ΝΔ, Αρη Σπηλιωτόπουλο), πράκτορες της Τουρκίας, το ΠΑΣΟΚ (σύμφωνα με τον υφυπουργό Εργασίας, Γεράσιμο Γιακουμάτο), σκατζόχοιροι και κουκουνάρια.
Αυτή η προσέγγιση δεν οδήγησε πουθενά. Οι συμπτώσεις επαναλήφθηκαν εκατοντάδες φορές σε όλη την Ελλάδα για να είναι συμπτώσεις. Ούτε η “ελληνική ανικανότητα” μπορούσε να είναι η εξήγηση μιας και αντίστοιχα φαινόμενα υπήρξαν και στην Ιταλία και σε χώρες των Βαλκανίων.
Χρειάζεται μια πιο συνολική εξήγηση. Από τη μια μεριά οι κυβερνήσεις δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές και από την άλλη οι περικοπές και η λιτότητα δεν έχουν αφήσει τα μέσα για να μπορούν να αντιμετωπιστούν.
Δεν θέλουν να αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές γιατί τα συμφέροντα στη γη είναι πολύ μεγάλα. Λίγα στρέμματα δάσους που αποχαρακτηρίζονται στην Πάρνηθα ή την Πεντέλη μπορούν να αποδώσουν εκατομμύρια ευρώ. Οι εταιρίες που έχουν συμφέρον από αυτόν τον αποχαρακτηρισμό έχουν στενούς δεσμούς με το κράτος και την κυβέρνηση. Η Καθημερινή της Κυριακής έχει τη λίστα 28 “μνηστήρων” που διεκδικούν εδάφη στην Πεντέλη και γράφει πως για να δικαιωθούν όλοι, δεν φτάνει ολόκληρο το δάσος. Στην κορυφή των οικοπεδοφάγων βρίσκεται η Μονή Πεντέλης που διεκδικεί 80.000 στρέμματα δάσους. Μάλιστα από το ‘70 μέχρι σήμερα η Μονή έχει πουλήσει 10 χιλιάδες στρέμματα σε άλλους ιδιώτες. Κάποιοι από αυτούς κατάφεραν και έχτισαν με τις φωτιές του ‘95 και του ‘98. Ετσι παίρνουν “κουράγιο” και οι υπόλοιποι.
Από την άλλη δεν μπορούν να αντιμετωπίσουν τις πυρκαγιές. Η πυροσβεστική υπηρεσία και ιδιαίτερα η δασοπυρόσβεση θεωρείται άχρηστο έξοδο για τον κρατικό προϋπολογισμό. Γι’ αυτό κάθε χρόνο οι περικοπές αφήνουν όλο και λιγότερα τεχνικά μέσα, όλο και πιο παλιά οχήματα και αεροσκάφη. Δίνονται όλο και λιγότερα χρήματα για συντήρηση και πάνω απ’ όλα μένουν όλο και λιγότεροι εργαζόμενοι για να δουλέψουν στην πυρόσβεση. Από το 2000 οι θέσεις εργασίας στην πυροσβεστική έχουν μειωθεί κατά 2.500. Η δασοπυρόσβεση στηρίζεται στους εποχικούς που κάθε χρόνο αγωνιούν αν θα προσληφθούν για λίγους μήνες. Αστεία ποσά δίνονται για προληπτικά μέτρα, καθαρισμό των δασικών εκτάσεων και αντιπυρικές ζώνες.
Στην κορυφή όλων των αιτιών, η αλλαγή του κλίματος που ευνοεί τις πυρκαγιές δεν είναι “θεομηνία”, αλλά αποτέλεσμα της ίδιας κερδοσκοπικής λογικής. Το διοξείδιο του άνθρακα που παράγουν οι καπιταλιστές έχει αυξήσει την παγκόσμια θερμοκρασία και όσο τους αφήνουμε ελεύθερους θα συνεχίσουν να καταστρέφουν τον πλανήτη.
Ολόκληρο το σύστημα λειτουργεί υπέρ της πυρκαγιάς, όχι εναντίον της. Γι’ αυτό βολεύει πολύ να ρίχνονται οι ευθύνες στην αμέλεια και να περιορίζονται τα αιτήματα στην “αναδάσωση τώρα”. Υπεύθυνος είναι ο καπιταλισμός που βάζει τα κέρδη πάνω από τους ανθρώπους, βλέπει τα δάση ως οικόπεδα φιλέτα και τους πυροσβέστες ως οικονομικό βάρος. Για να σώσουμε τα δάση χρειάζεται να παλέψουμε ενάντια στη λιτότητα, τις περικοπές, ενάντια στον ίδιο τον καπιταλισμό.
Ιράκ: Ενώ δεν ελέγχουν ούτε την κατοχική Βουλή... Χάνουν τη Βασόρα
Μέσα στον Αύγουστο ξεδιπλώθηκαν πολλές και παράλληλες κρίσεις για την κατοχή του Ιράκ, οι οποίες έγιναν αφορμή για κάποιες από τις πιο απαισιόδοξες δηλώσεις από πλευράς των κατοχικών στρατηγών. Την 1η Αυγούστου, το μεγαλύτερο κόμμα σουνιτών που συμμετείχε στην κυβέρνηση, απέσυρε την υποστήριξή του από τον πρωθυπουργό Νούρι αλ-Μάλικι και οι έξι υπουργοί του παραιτήθηκαν. Η κυβερνητική κρίση υποτίθεται ότι λύθηκε στις 16 Αυγούστου όταν ένας συνασπισμός τεσσάρων κομμάτων δήλωσε την υποστήριξή του στην κυβέρνηση Μάλικι. Πρόκειται για τα δύο κουρδικά κόμματα, του Ταλαμπανί και του Μπαρζανί, το Ανώτατο Συμβούλιο για την Ισλαμική Επανάσταση στο Ιράκ (SCIRI) του αλ-Χακίμ και το κόμμα Ντάουα του ίδιου του Μάλικι. Συνολικά οι έδρες των τεσσάρων αυτών κομμάτων υπολογίζονται σε 110. Τους λείπουν δηλαδή 28 έδρες για να έχουν απλή πλειοψηφία. Αρα πρόκειται για κυβέρνηση μειοψηφίας που σε περίπτωση που θα ζητηθεί ψήφος εμπιστοσύνης, κατά πάσα πιθανότητα θα χάσει.Το πρόβλημα όμως δεν είναι μόνο κοινοβουλευτικών εδρών. Για πρώτη φορά η κυβερνητική συμμαχία δεν έχει καμία έστω και τυπική υποστήριξη από σουνιτικά κόμματα και παρουσιάζεται ανοιχτά σαν μια συμμαχία της ηγεσίας των Σιιτών με τους Κούρδους. Η κατάσταση γίνεται έτσι πιο έκρυθμη και ανεξέλεγκτη όσον αφορά τη βία ανάμεσα στις θρησκευτικές και εθνικές κοινότητες. Στην πραγματικότητα ο διαχωρισμός συνεχίζει να μην είναι θρησκευτικός. Διότι στην αντιπολίτευση δεν βρίσκονται μόνο οι σουνίτες αλλά και οι βουλευτές που υποστηρίζουν τον ριζοσπάστη σιίτη κληρικό Μοκτάντα αλ-Σαντρ. Η ειρωνία είναι ότι οι Αμερικάνοι που πίεζαν τον πρωθυπουργό Μάλικι να πάρει αποστάσεις από τον Σαντρ, τώρα τον έχουν εξαρτήσει από τη στήριξη του SCIRI, το οποίο είναι το πιο ανοιχτά φιλοϊρανικό κόμμα.
Η ολική απώλεια ελέγχου στη Βασόρα ήταν ίσως το πιο καλά κρυμένο “μυστικό” που αποκαλύφθηκε μέσα στον Αύγουστο. Η Βασόρα είναι μια από τις πιο σημαντικές πόλεις του Ιράκ. Εχει το 80% των υπολογισμένων κοιτασμάτων, δεν έχει τους μεγάλους κινδύνους επιθέσεων στους αγωγούς που κατεβαίνουν από το Κουρδιστάν και είναι το λιμάνι από όπου διακινείται ο μεγαλύτερος όγκος του εξωτερικού εμπορίου του λαθρεμπορίου, και πάνω από όλα του πετρελαίου. Από τη Βασόρα συνεπώς περνάει και πάρα πολύ χρήμα κι έτσι οποιος ελέγχει την πόλη ελέγχει σε μεγάλο βαθμό ολόκληρο το Ιράκ.
Την κατοχή της πόλης είχαν αναλάβει οι Αγγλοι. Για ένα μεγάλο διάστημα η Βασόρα προβαλλόταν ως πρότυπο κατοχής, λόγω της μικρής βίας και της συνεννόησης που φαινόταν να έχουν οι Αγγλοι με τις διάφορες ένοπλες ομάδες. Τότε η εμπειρία των Αγγλων από την Βορεια Ιρλανδία διαφημιζόταν ως εναλλακτική προσέγγιση απέναντι στους “μονοκόμματους” Αμερικάνους. Σήμερα όλοι παραδέχονται ότι ο πραγματικός έλεγχος στην πόλη βρισκόταν και βρίσκεται ανάμεσα σε τρεις μεγάλες πολιτοφυλακές, τα ένοπλα τμήματα του SCIRI, του κόμματος Φάδιλα και του στρατού του Σάντρ, αλλά και σε κάποιες μικρότερες μαφίες που καλύπτουν το κενό εξουσίας που έχουν αφήσει οι Αγγλοι.
Οι Αγγλοι δηλώνουν ότι σιγά σιγά θα αποχωρήσουν και συγκεντρώνονται στα στρατόπεδα για να παραδώσουν τον έλεγχο στον “ιρακινό στρατό”. Ο Γκόρντον Μπράουν παρουσιάζει αυτές τις εξελίξεις σαν υλοποίηση των αιτημάτων του αντιπολεμικού κινήματος. Η πίεση του κινήματος είναι όμως η μισή αλήθεια. Η άλλη μισή είναι ότι αναγκάζονται να φύγουν κυνηγημένοι. Αυτό έχει προκαλέσει ρήξη με τους αμερικάνους στρατηγούς που βλέπουν “προδοσία”. Αμερικάνοι στρατιωτικοί και αναλυτές πήραν τώρα αέρα και τις τελευταίες μέρες λένε ανοιχτά την αλήθεια. Προειδοποιούν ότι η αποχώρηση θα είναι “άσχημη και ντροπιαστική”.
Ο Στίβεν Μπιντλ ο οποίος υπήρξε σύμβουλος του σημερινού αμερικάνου επικεφαλής της Κατοχής Ντέιβιντ Πετρέους δήλωσε στους κυριακάτικους Τάιμς του Λονδίνου: “Λυπάμαι που το λέω αλλά η εμπειρία της Βασόρας πάει να γίνει μια τεράστια γκάφα με όρους στρατιωτικής ιστορίας. Οι αντάρτες έχουν το γενικό πρόσταγμα στην πόλη... και στο χειρότερο σενάριο θα μας βγάλουν κυνηγώντας από την πόλη”. Ενας απόστρατος συνταγματάρχης των Πεζοναυτών, Γκάρι Αντερσον λέει οτι η κατάσταση που θα αφήσουν οι Βρετανοί στη Βασορα “θα μπορούσε να είναι το πιο ματοβαμμένο τμήμα της αλλαγής στο Ιράκ”. Ενας αλλος αμερικάνος αξιωματικός δηλώνει στην εφημερίδα Τέλεγκραφ: “Με δυο λόγια, οι Βρετανοί έχασαν τη Βασόρα, αν ποτέ την είχαν πραγματικά. Γιατί δεν είχαν αρκετά στρατεύματα ούτε πριν αρχίσουν να τα μειώνουν. Η κατάσταση βρίσκεται εκτός του ελέγχου τους... αυτό το στίγμα θα μείνει για πάντα πάνω στο βρετανικό στρατό”.
Δευτέρα, 30 Ιούλιος 2007
Tουρκία. Oι εκλογές έβγαλαν νικητή τον Eρντογάν. Τώρα πρέπει να μιλήσει η Αριστερά
Το Κόμμα Δικαιοσύνης και Ανάπτυξης (AKP) του Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν επανεκλέχθηκε στην κυβέρνηση της Τουρκίας πετυχαίνοντας σαρωτική νίκη στις εκλογές της 22 Ιούλη. Ο Ρόνι Μαργκόλις, από το αδελφό κόμμα του ΣΕΚ στην Τουρκία, DSIP, γράφει στην ανταπόκριση που μας έστειλε: “Η αύξηση στο ποσοστό του AKP από 34% το 2002 σε 47% ήταν μια ξεκάθαρη απάντηση από το εκλογικό σώμα ενάντια στις προσπάθειες του στρατού να επηρεάσει τα εκλογικά αποτελέσματα. Το τελεσίγραφο που έβγαλε ο στρατός στα τέλη του Απρίλη, προειδοποιώντας ενάντια στον κίνδυνο του Ισλάμ, γύρισε προφανώς μπούμερανγκ. Το ίδιο έπαθε και η στρατηγική των σοσιαλδημοκρατών να στηρίξουν την προεκλογική τους εκστρατεία στον εθνικισμό και την τρομοϋστερία για το Ισλάμ και τους Κούρδους. Το Λαϊκό Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (CHP) του Ντενίζ Μπαϊκάλ δεν έκανε τίποτα άλλο παρά να υποθάλπει το κυνήγι μαγισσών, χωρίς αποτέλεσμα. Το ποσοστό του κόμματος έμεινε γύρω στο 20% όπως και το 2002.
Αντίθετα με τις περασμένες εκλογές, το όριο του 10% το πέρασε ένα ακόμη κόμμα. Το φασιστικό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) είχε πάρει 8% το 2002 και δεν είχε βγάλει βουλευτές. Τώρα πήρε 14%, όμως η αύξηση στις ψήφους ήρθε από άλλα ακροδεξιά κόμματα, όχι από αύξηση της επιρροής των φασιστών. Μία ακόμη σημαντική εξέλιξη ήταν η εκλογή 23 Κούρδων βουλευτών. Αυτό επιτεύχθηκε καθώς μέλη του κουρδικού Κόμματος της Δημοκρατικής Κοινωνίας (DSP) κατέβηκαν ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι, γλιτώνοντας έτσι το όριο του 10%, το οποίο έχει θεσπιστεί ακριβώς για να μην μπορούν να μπουν οι Κούρδοι στη Βουλή! Το αντιδημοκρατικό όριο του 10% διαλύθηκε στην πράξη.”
Το DSIP (Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) έπαιξε κεντρικό ρόλο στη στήριξη δύο υποψηφιοτήτων της Αριστεράς. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι υποψήφιοι κατέβηκαν ως ανεξάρτητοι, γιατί στους ανεξάρτητους δεν ισχύει το όριο του 10%. Ετσι ο Ουφούκ Ουράς, παίρνοντας 3,7% στην δεύτερη από τις τρεις περιφέρειες της Πόλης, εκλέχθηκε βουλευτής. Ο Μπασκίν Οράν, που κατέβαινε υποψήφιος στην πρώτη περιφέρεια της Πόλης πήρε πάνω από 2%, ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που δεν αρκεί όμως για να μπει στη Βουλή.
Σύμφωνα με τους συντρόφους, η προεκλογική καμπάνια για τους δύο αριστερούς υποψήφιους ήταν πρωτόγνωρα ζωντανή και πετυχημένη. Νέοι και παλιότεροι αγωνιστές της Αριστεράς νιώθουν μετά και από τα καλά αποτελέσματα γεμάτοι αισιοδοξία για να ξεκινήσει μια συνολικότερη διαδικασία για ανασύνθεση της Αριστεράς στην Τουρκία.
Σίγουρα θα έχουν να δώσουν πολλές μάχες, απέναντι στη νέα κυβέρνηση του Ερντογάν. Γιατί κάθε άλλο παρά ρόδινα προμηνύονται τα πράγματα. Οι αναλυτές και οι εφημερίδες στην Ελλάδα παρουσιάζουν τα αποτελέσματα ως “χαστούκι απέναντι στους στρατηγούς” που ανοίγουν το δρόμο για ομαλότητα. Πριν από μερικούς μήνες η κυρίαρχη περιγραφή ήταν η μάχη “της μαντήλας ενάντια στην αρβύλα”. Ευτυχώς, ξεπεράστηκε αυτή η καρικατουρίστικη ανάλυση. Ολοι έχουν καταλάβει πλέον ότι το κόμμα του Ερντογάν απέχει πολύ από το να χαρακτηρίζεται “ισλαμιστικό” και ότι ο κόσμος δεν ψηφίζει μαζικά το AKP γιατί θέλει να επιβληθεί η “σαρία”. Ομως το να παρουσιάζεται ο Ερντογάν ως η λύση στα προβλήματα της Τουρκίας, απέχει ακόμη περισσότερο από την αλήθεια.
Ο κόσμος ψήφισε τον Ερντογάν, ενάντια στις απειλές για πραξικόπημα, ελπίζοντας σε περισσότερη δημοκρατία και δικαιώματα. Ψήφισε Ερντογάν και γιατί ελπίζει ότι το AKP μπορεί να διασφαλίσει καλύτερα την ειρήνη, έχοντας απέναντι κόμματα σαν το “σοσιαλδημοκρατικό” CHP και το φασιστικό MHP που κρυφά ή φανερά πανηγύριζαν όταν δολοφονήθηκε ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ, στήριξαν τις προβοκάτσιες του στρατού και κατηγορούν τον Ερντογάν ότι είναι συμβιβαστικός προς τους Κούρδους. Αντίστοιχα στον τομέα της οικονομίας, η διακυβέρνηση Ερντογάν έχει ταυτιστεί με την οικονομική ανάπτυξη και σταθεροποίηση, μετά από μια μακρόχρονη κρίση επί “κεμαλικών” κυβερνήσεων.
Iδιωτικοποιήσεις
Οι ελπίδες όμως αυτές έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Το Κόμμα του Ερντογάν δεν είναι κόμμα των καταπιεσμένων, αλλά της άρχουσας τάξης. Οπως εξηγεί ο Ρόνι Μαργκόλις: “Το AKP αποδείχθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια ότι δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το Ισλάμ, αλλά έχει σε πολλά να κάνει με τον νεοφιλελευθερισμό, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μεγάλους επιχειρηματίες. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η TÜSIAD (ο τουρκικός ΣΕΒ) ένιωθε ανακούφιση μετά τα εκλογικά αποτελέσματα. Η επανεκλογή του AKP με άνετη πλειοψηφία σημαίνει τη συνέχιση της οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας, και πρόσω ολοταχώς για ιδιωτικοποιήσεις και “μεταρρυθμίσεις” στο σύστημα υγείας, την κοινωνική ασφάλιση και την παιδεία”.
Ακόμη και αυτές οι ελπίδες των αφεντικών είναι πολύ τραβηγμένες. Το AKP παρέλαβε την εξουσία το 2002 με την Τουρκία να έχει χτυπηθεί άσχημα από κρίσεις το 1997, το 2000 και το 2001. Η λίρα είχε καταρρεύσει. Το 1995 χρειαζόσουν 45 χιλιάδες λίρες για ένα δολάριο. Το 2001 χρειαζόσουν 1.650.000 λίρες. Η νέα κυβέρνηση αναγκάστηκε να κόψει έξι μηδενικά από το νόμισμα για να φτιάξει την νέα τουρκική λίρα. Αξιοποίησε την άνοδο της παγκόσμιας χρηματαγοράς που ξεκίνησε μετά το 2000 και άρχισε να ξανατραβάει κεφάλαια για επενδύσεις. Σημαντικό ρόλο έπαιξε ότι είχε καταφέρει να είναι μετά από χρόνια μια κυβέρνηση που είχε σχετική εμπιστοσύνη των απλών ανθρώπων προσφέροντας ένα διάστημα σταθερότητας. Ετσι έγινε η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη οικονομία του ΟΟΣΑ τα τελευταία χρόνια.
Ομως η ανάπτυξη στηρίχθηκε κυρίως σε μαζικό δανεισμό, ο οποίος πάλι στηρίζεται στη διεθνή και την εγχώρια αισιοδοξία. Ετσι το ισοζύγιο των τρέχουσων συναλλαγών ανοίγει όλο και περισσότερο, ενώ η κατεύθυνση αυτών των επενδύσεων είναι επίσης “φούσκα”, κυρίως χρηματιστηριακά προϊόντα, κατασκευές και τουρισμός. Πρόκειται για τους πιο ευάλωτους τομείς στο παραμικρό ταρακούνημα των διεθνών χρηματιστηρίων. Η υποτίμηση της λίρας έχει αυξήσει το κόστος ζωής εκτοξεύοντας το κόστος των εισαγωγών, ενώ η πιο παραδοσιακή βιομηχανία της Τουρκίας, η υφαντουργία δεν μπόρεσε να παίξει αντισταθμιστικό ρόλο με εξαγωγές, καθώς την ίδια περίοδο το κενό κάλυψαν οι χώρες της Ανατολικής Ασίας. Το έδαφος της ανάπτυξης λοιπόν είναι πολύ σαθρό.
Ακόμη πιο εύθραυστο είναι το διεθνές περιβάλλον. Το Μάρτη του 2003 οι Αμερικάνοι δέχθηκαν μεγάλο πλήγμα, καθώς το τουρκικό κοινοβούλιο δεν επέτρεψε τη χρήση των αμερικάνικων βάσεων για την χερσαία εισβολή στο Ιράκ μέσω Τουρκίας. Βουλευτές του κόμματος του Ερντογάν έκαναν ανταρσία απέναντι στη γραμμή του κόμματος, την ώρα που το κοινοβούλιο στην Αγκυρα βρισκόταν υπό πολιορκία εκατό χιλιάδων διαδηλωτών ενάντια στον πόλεμο.
Pήξη
Δεν ήταν όμως μόνο οι διαδηλωτές που οδήγησαν σε αυτή τη ρήξη. Ενα ολόκληρο τμήμα του τουρκικού κατεστημένου ήταν αντίθετο με τον πόλεμο του Μπους ενάντια στο Ιράκ. Εβλεπαν πως υπάρχει κίνδυνος αποσταθεροποίησης ολόκληρης της περιοχής, μεγαλύτερης ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου και ανεξέλεγκτων εξελίξεων στο κουρδικό ζήτημα. Ακόμη και οι πιο απαισιόδοξοι έχουν σήμερα ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. Οχι μόνο 4,5 χρόνια μετά τον πόλεμο, το χάος στο Ιράκ χειροτερεύει, αλλά το κουρδικό ζήτημα έχει ξανανοίξει, με τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ να έχουν στα χέρια τους ένα κράτος εν κράτει.
Η προοπτική της εισβολής ή τουλάχιστον της απειλής για εισβολή του τούρκικου στρατού στο Βόρειο Ιράκ είχε “διακομματικό” χαρακτήρα στην προεκλογική περίοδο. Και οι “κεμαλιστές” και οι “ισλαμιστές” δηλώνουν την πρόθεσή τους για πόλεμο. Ολοι οι αναλυτές συμφώνησαν ότι για πρώτη φορά το θέμα διεθνούς πολιτικής που κυριάρχησε στην προεκλογική ατζέντα δεν ήταν η προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά το Ιράκ.
Ο Ερντογάν κατάφερε να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του απλού κόσμου, αλλά όπως είδαμε η ισορροπία είναι λεπτή. Την πραγματική ελπίδα τη δίνουν τα καλά αποτελέσματα των ανεξάρτητων βουλευτών, των 23 Κούρδων που εκλέχθηκαν και των δύο αριστερών υποψηφίων που ο ένας τους θα βρίσκεται και στη Βουλή. Αρκεί να μην μείνουν σκέτα αποτελέσματα αλλά να μεταμορφωθούν σε μια πολιτική δύναμη που θα μπορεί να δώσει τις μάχες κυρίως πριν αλλά και αφού σκάσει η “φούσκα” της σταθερότητας του Ερντογάν. Οι σύντροφοι του DSIP παλεύουν γι' αυτήν την προοπτική: “Οι εκστρατείες για τους δύο ανεξάρτητους υποψήφιους της Αριστεράς στην Ισταμπούλ αντιπροσωπεύουν την ελπίδα για το χτίσιμο ενός κόμματος που θα αντιστέκεται τόσο στο νεοφιλελευθερισμό της κυβέρνησης όσο και στον εθνικισμό της επίσημης αντιπολίτευσης”.
Αντίθετα με τις περασμένες εκλογές, το όριο του 10% το πέρασε ένα ακόμη κόμμα. Το φασιστικό Κόμμα Εθνικιστικής Δράσης (MHP) είχε πάρει 8% το 2002 και δεν είχε βγάλει βουλευτές. Τώρα πήρε 14%, όμως η αύξηση στις ψήφους ήρθε από άλλα ακροδεξιά κόμματα, όχι από αύξηση της επιρροής των φασιστών. Μία ακόμη σημαντική εξέλιξη ήταν η εκλογή 23 Κούρδων βουλευτών. Αυτό επιτεύχθηκε καθώς μέλη του κουρδικού Κόμματος της Δημοκρατικής Κοινωνίας (DSP) κατέβηκαν ως ανεξάρτητοι υποψήφιοι, γλιτώνοντας έτσι το όριο του 10%, το οποίο έχει θεσπιστεί ακριβώς για να μην μπορούν να μπουν οι Κούρδοι στη Βουλή! Το αντιδημοκρατικό όριο του 10% διαλύθηκε στην πράξη.”
Το DSIP (Επαναστατικό Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) έπαιξε κεντρικό ρόλο στη στήριξη δύο υποψηφιοτήτων της Αριστεράς. Και σε αυτές τις περιπτώσεις, οι υποψήφιοι κατέβηκαν ως ανεξάρτητοι, γιατί στους ανεξάρτητους δεν ισχύει το όριο του 10%. Ετσι ο Ουφούκ Ουράς, παίρνοντας 3,7% στην δεύτερη από τις τρεις περιφέρειες της Πόλης, εκλέχθηκε βουλευτής. Ο Μπασκίν Οράν, που κατέβαινε υποψήφιος στην πρώτη περιφέρεια της Πόλης πήρε πάνω από 2%, ένα πολύ καλό αποτέλεσμα που δεν αρκεί όμως για να μπει στη Βουλή.
Σύμφωνα με τους συντρόφους, η προεκλογική καμπάνια για τους δύο αριστερούς υποψήφιους ήταν πρωτόγνωρα ζωντανή και πετυχημένη. Νέοι και παλιότεροι αγωνιστές της Αριστεράς νιώθουν μετά και από τα καλά αποτελέσματα γεμάτοι αισιοδοξία για να ξεκινήσει μια συνολικότερη διαδικασία για ανασύνθεση της Αριστεράς στην Τουρκία.
Σίγουρα θα έχουν να δώσουν πολλές μάχες, απέναντι στη νέα κυβέρνηση του Ερντογάν. Γιατί κάθε άλλο παρά ρόδινα προμηνύονται τα πράγματα. Οι αναλυτές και οι εφημερίδες στην Ελλάδα παρουσιάζουν τα αποτελέσματα ως “χαστούκι απέναντι στους στρατηγούς” που ανοίγουν το δρόμο για ομαλότητα. Πριν από μερικούς μήνες η κυρίαρχη περιγραφή ήταν η μάχη “της μαντήλας ενάντια στην αρβύλα”. Ευτυχώς, ξεπεράστηκε αυτή η καρικατουρίστικη ανάλυση. Ολοι έχουν καταλάβει πλέον ότι το κόμμα του Ερντογάν απέχει πολύ από το να χαρακτηρίζεται “ισλαμιστικό” και ότι ο κόσμος δεν ψηφίζει μαζικά το AKP γιατί θέλει να επιβληθεί η “σαρία”. Ομως το να παρουσιάζεται ο Ερντογάν ως η λύση στα προβλήματα της Τουρκίας, απέχει ακόμη περισσότερο από την αλήθεια.
Ο κόσμος ψήφισε τον Ερντογάν, ενάντια στις απειλές για πραξικόπημα, ελπίζοντας σε περισσότερη δημοκρατία και δικαιώματα. Ψήφισε Ερντογάν και γιατί ελπίζει ότι το AKP μπορεί να διασφαλίσει καλύτερα την ειρήνη, έχοντας απέναντι κόμματα σαν το “σοσιαλδημοκρατικό” CHP και το φασιστικό MHP που κρυφά ή φανερά πανηγύριζαν όταν δολοφονήθηκε ο Αρμένιος δημοσιογράφος Χραντ Ντινκ, στήριξαν τις προβοκάτσιες του στρατού και κατηγορούν τον Ερντογάν ότι είναι συμβιβαστικός προς τους Κούρδους. Αντίστοιχα στον τομέα της οικονομίας, η διακυβέρνηση Ερντογάν έχει ταυτιστεί με την οικονομική ανάπτυξη και σταθεροποίηση, μετά από μια μακρόχρονη κρίση επί “κεμαλικών” κυβερνήσεων.
Iδιωτικοποιήσεις
Οι ελπίδες όμως αυτές έρχονται σε αντίθεση με την πραγματικότητα. Το Κόμμα του Ερντογάν δεν είναι κόμμα των καταπιεσμένων, αλλά της άρχουσας τάξης. Οπως εξηγεί ο Ρόνι Μαργκόλις: “Το AKP αποδείχθηκε τα τελευταία πέντε χρόνια ότι δεν έχει να κάνει σε τίποτα με το Ισλάμ, αλλά έχει σε πολλά να κάνει με τον νεοφιλελευθερισμό, το Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και τους μεγάλους επιχειρηματίες. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι η TÜSIAD (ο τουρκικός ΣΕΒ) ένιωθε ανακούφιση μετά τα εκλογικά αποτελέσματα. Η επανεκλογή του AKP με άνετη πλειοψηφία σημαίνει τη συνέχιση της οικονομικής και πολιτικής σταθερότητας, και πρόσω ολοταχώς για ιδιωτικοποιήσεις και “μεταρρυθμίσεις” στο σύστημα υγείας, την κοινωνική ασφάλιση και την παιδεία”.
Ακόμη και αυτές οι ελπίδες των αφεντικών είναι πολύ τραβηγμένες. Το AKP παρέλαβε την εξουσία το 2002 με την Τουρκία να έχει χτυπηθεί άσχημα από κρίσεις το 1997, το 2000 και το 2001. Η λίρα είχε καταρρεύσει. Το 1995 χρειαζόσουν 45 χιλιάδες λίρες για ένα δολάριο. Το 2001 χρειαζόσουν 1.650.000 λίρες. Η νέα κυβέρνηση αναγκάστηκε να κόψει έξι μηδενικά από το νόμισμα για να φτιάξει την νέα τουρκική λίρα. Αξιοποίησε την άνοδο της παγκόσμιας χρηματαγοράς που ξεκίνησε μετά το 2000 και άρχισε να ξανατραβάει κεφάλαια για επενδύσεις. Σημαντικό ρόλο έπαιξε ότι είχε καταφέρει να είναι μετά από χρόνια μια κυβέρνηση που είχε σχετική εμπιστοσύνη των απλών ανθρώπων προσφέροντας ένα διάστημα σταθερότητας. Ετσι έγινε η πιο γρήγορα αναπτυσσόμενη οικονομία του ΟΟΣΑ τα τελευταία χρόνια.
Ομως η ανάπτυξη στηρίχθηκε κυρίως σε μαζικό δανεισμό, ο οποίος πάλι στηρίζεται στη διεθνή και την εγχώρια αισιοδοξία. Ετσι το ισοζύγιο των τρέχουσων συναλλαγών ανοίγει όλο και περισσότερο, ενώ η κατεύθυνση αυτών των επενδύσεων είναι επίσης “φούσκα”, κυρίως χρηματιστηριακά προϊόντα, κατασκευές και τουρισμός. Πρόκειται για τους πιο ευάλωτους τομείς στο παραμικρό ταρακούνημα των διεθνών χρηματιστηρίων. Η υποτίμηση της λίρας έχει αυξήσει το κόστος ζωής εκτοξεύοντας το κόστος των εισαγωγών, ενώ η πιο παραδοσιακή βιομηχανία της Τουρκίας, η υφαντουργία δεν μπόρεσε να παίξει αντισταθμιστικό ρόλο με εξαγωγές, καθώς την ίδια περίοδο το κενό κάλυψαν οι χώρες της Ανατολικής Ασίας. Το έδαφος της ανάπτυξης λοιπόν είναι πολύ σαθρό.
Ακόμη πιο εύθραυστο είναι το διεθνές περιβάλλον. Το Μάρτη του 2003 οι Αμερικάνοι δέχθηκαν μεγάλο πλήγμα, καθώς το τουρκικό κοινοβούλιο δεν επέτρεψε τη χρήση των αμερικάνικων βάσεων για την χερσαία εισβολή στο Ιράκ μέσω Τουρκίας. Βουλευτές του κόμματος του Ερντογάν έκαναν ανταρσία απέναντι στη γραμμή του κόμματος, την ώρα που το κοινοβούλιο στην Αγκυρα βρισκόταν υπό πολιορκία εκατό χιλιάδων διαδηλωτών ενάντια στον πόλεμο.
Pήξη
Δεν ήταν όμως μόνο οι διαδηλωτές που οδήγησαν σε αυτή τη ρήξη. Ενα ολόκληρο τμήμα του τουρκικού κατεστημένου ήταν αντίθετο με τον πόλεμο του Μπους ενάντια στο Ιράκ. Εβλεπαν πως υπάρχει κίνδυνος αποσταθεροποίησης ολόκληρης της περιοχής, μεγαλύτερης ριζοσπαστικοποίησης του κόσμου και ανεξέλεγκτων εξελίξεων στο κουρδικό ζήτημα. Ακόμη και οι πιο απαισιόδοξοι έχουν σήμερα ξεπεραστεί από την πραγματικότητα. Οχι μόνο 4,5 χρόνια μετά τον πόλεμο, το χάος στο Ιράκ χειροτερεύει, αλλά το κουρδικό ζήτημα έχει ξανανοίξει, με τους Κούρδους του Βόρειου Ιράκ να έχουν στα χέρια τους ένα κράτος εν κράτει.
Η προοπτική της εισβολής ή τουλάχιστον της απειλής για εισβολή του τούρκικου στρατού στο Βόρειο Ιράκ είχε “διακομματικό” χαρακτήρα στην προεκλογική περίοδο. Και οι “κεμαλιστές” και οι “ισλαμιστές” δηλώνουν την πρόθεσή τους για πόλεμο. Ολοι οι αναλυτές συμφώνησαν ότι για πρώτη φορά το θέμα διεθνούς πολιτικής που κυριάρχησε στην προεκλογική ατζέντα δεν ήταν η προοπτική ένταξης στην Ευρωπαϊκή Ενωση, αλλά το Ιράκ.
Ο Ερντογάν κατάφερε να διατηρήσει την εμπιστοσύνη του απλού κόσμου, αλλά όπως είδαμε η ισορροπία είναι λεπτή. Την πραγματική ελπίδα τη δίνουν τα καλά αποτελέσματα των ανεξάρτητων βουλευτών, των 23 Κούρδων που εκλέχθηκαν και των δύο αριστερών υποψηφίων που ο ένας τους θα βρίσκεται και στη Βουλή. Αρκεί να μην μείνουν σκέτα αποτελέσματα αλλά να μεταμορφωθούν σε μια πολιτική δύναμη που θα μπορεί να δώσει τις μάχες κυρίως πριν αλλά και αφού σκάσει η “φούσκα” της σταθερότητας του Ερντογάν. Οι σύντροφοι του DSIP παλεύουν γι' αυτήν την προοπτική: “Οι εκστρατείες για τους δύο ανεξάρτητους υποψήφιους της Αριστεράς στην Ισταμπούλ αντιπροσωπεύουν την ελπίδα για το χτίσιμο ενός κόμματος που θα αντιστέκεται τόσο στο νεοφιλελευθερισμό της κυβέρνησης όσο και στον εθνικισμό της επίσημης αντιπολίτευσης”.
Πέμπτη, 12 Ιούλιος 2007
Greece: waves from the student struggle
Αναδημοσιεύω το άρθρο μου από το τελευταίο International Socialism Journal 115
The right wing government in Greece is likely to call an early general election this autumn following a year of resistance by workers and students. A wave of student struggle began in May 2006 and continued through to April 2007, forming the focus for a wider workers’ movement which has blunted the government’s neoliberal offensive.
Costas Karamanlis’s New Democracy government was elected in May 2004 and represented the great hope of Greek capitalists eager to axe workers’ rights, especially in the state sector; privatise sections of the economy; cut health and education expenditure; and, in particular, attack pension rights. Governments formed by the social democratic Pasok party from 1996 to 2004 had opened way for these attacks, with party leader Costas Simitis managing to draw Pasok’s cadres and leading trade unionists behind a Blairite agenda of “modernisation”.
Two general strikes in 2001 derailed Pasok’s attacks, and New Democracy came to power promoting a “centre-right” profile. It even claimed to be on the left of Pasok over certain policies, distancing itself from the most hated government of recent decades—the Thatcherite Mitsotakis government, which collapsed after a wave of strikes in 1993. Nevertheless it set out to complete the assault begun by Pasok. One of New Democracy’s greatest assets was the new Pasok leader, George Papandreou, who was committed to neoliberalism but also able to win the support of previously marginalised cadres of “old Pasok”. Papandreou echoed the new government’s rhetoric regarding the need to put aside old divisions of left and right, and replace “politics” with “management”. He also defended closer US-Greek relations, clearing the way for Karamanlis’s Bush-friendly foreign policy.
For the first two years after its election the New Democracy government kept the pace of change slow. Eventually it chose education as the key battleground, betting on the dominance of the right wing DAP student front, and the weakness and divisions in the student movement. Education minister Marietta Giannakou presented a bill that aimed to privatise large sections of higher education.
The resistance to this bill was unprecedented. The universities staff union Posdep was the first to take action against it in March 2006, and at this point a small number of student unions went into occupation in solidarity. This proved the leaven for a wider movement. By May over 60,000 students were involved in gatherings to debate and decide on action. Mass demonstrations were held in Athens every fortnight. On 25 May, after one of the national demonstrations in Athens, a university hall was packed by students who formed a national body to coordinate the occupations. They agreed to go for non-stop occupations in all universities and colleges. At another hall nearby Posdep decided on an all-out strike beginning on 1 June and called for greater coordination with the students.
The student movement was led by the far left and the anti-capitalist movement—reformist groups such as the Communist youth organisation were opposed to the occupations. The movement also had to overcome a tradition within the student left of treating teachers as “class enemies”.
These, and many other obstacles, were swept aside by the May-June 2006 movement. After many years students, seen in Greece as examples of a growing “social conservatism”, were fighting, and the growing demonstrations were becoming a focus for every worker opposed to neoliberalism. The unions called a successful one‑day general strike in solidarity with the students. Bank employees, hospital workers, doctors and others mingled with demonstrating students. There was a large contingent of primary school teachers, who had just voted to stage a five-day strike when the schools returned from the summer break, with an aggressive demand for 1,400 euros a month as an entry salary. The motion passed at their conference cited the students’ struggle as an example to be followed.
Mainstream newspapers noted that the government was haunted by the “ghost of France”—a reference to the victory of the French students’ movement against the CPE labour law attacking young workers. Fearing that the student struggle could fuel a far wider workers’ revolt, the government pulled back and promised further discussion on the bill.
The primary school teachers’ strike had an even more unexpected climax. It began on 18 September, and even the most militant participants were sure that the strike, led by what many considered the most passive education union, would last just five days. In fact it lasted six weeks. The first week’s strike was 90 percent solid, and strike committees were formed in order to organise the strike from below. They began winning support from neighbourhoods and from secondary education teachers. Weekly demonstrations in Athens and around Greece drew together thousands of teachers and their supporters, especially students and civil servants who also staged three 24-hour strikes.
By mid-October another movement emerged, this time among secondary schools students. Students at over 1,000 secondary schools occupied. They were fighting against a law by the same education minister, Giannakou, which sought to limit the number of students gaining entry to college.
The political turmoil brought about an unexpected result. Article 16 of the Greek constitution specifies that universities must be owned and financed by the state, not by private individuals. An amendment to this article was due to be voted on in October 2006. Pasok’s leadership had promised to join New Democracy in voting in favour of an amendment to allow university privatisation. Pasok’s votes were crucial because constitutional amendments require support from 180 out of the 300 MPs. In the face of the revolt by students and teachers, Pasok leader Papandreou brokered a deal to postpone the vote until January 2007. The result of this move was to allow the struggle to continue for several months.
The impact of the primary school teachers’ strike was immense, but the outcome was not a happy one. The government offered a bonus of just 105 euros a month. This reflected weaknesses in the movement. First, the secondary teachers’ union never wholeheartedly joined the strike by primary teachers, merely staging two 48-hour strikes as a show of “symbolic support”. The Greek equivalent of the TUC called only a single four-hour strike.
Second, the university students staged only a handful of occupations in support of the teachers, mainly in universities with active groups of Greek Socialist Workers Party members. The common sense, even among many radical left students, was that the students should rest after the May‑June 2006 struggle and prepare for the time when Giannakou’s bill would come back.
Third, inside the primary school teachers’ movement the strike committees never managed to coordinate on a sufficient level to take the initiative in leading the dispute. This left the strikers helpless when they were faced with two major political challenges. There was a coordinated right wing attack on the school occupations, with charges of criminality, rape and drug abuse directed against school students. The occupations started to retreat, with the Communist Party, which has the largest organised base among the school students, calling for an end to the movement. Then there were municipal elections on 15 and 22 October 2006. The absence of left alternative slates of candidates able to express the ongoing struggle made it easy for New Democracy to claim victory, despite a strong showing by the radical left. The strike leadership, which was tied to Pasok, used the election results to argue that there was no political mood for a continuation of the strike.
After the teachers’ strike was called off the momentum shifted back into the universities in the run-up to the crucial vote on the constitutional amendment. Some universities occupied before Christmas and, in the couple of weeks that followed, over 300 universities and colleges followed suit. Posdep, the universities staff union, resumed its all-out strike.
The government sought to apply a “strategy of tension”. Riot police began attacking demonstrations, with the ministers using the anarchists’ actions to blackmail students, saying they were “either with us or with the ‘black block’ terrorists”. But by this time the pressure on the Communist youth movement to join the struggle was overwhelming, and now it, Pasok and the radical left voted together in the universities. On 2 February Papandreou announced in parliament that Pasok was withdrawing its support for the constitutional amendment. This was a triumph for the movement, a second victory, bigger than that of June 2006.
An internal current in Pasok played a role in this U-turn. This was the first occasion on which an organised force inside Pasok challenged a right wing policy of the leadership by getting involved in the movement. For the first time since the years following the fall of the Greek junta in the 1970s, militants of the left, students, trade unionists and members of Pasok came together in neighbourhood and workplace committees—numbering about 1,000 across Greece—to organise a common battle. The divisions and confusion on the left have not been overcome, but the committees began to give a sense of the dynamics of common struggle.
Τετάρτη, 27 Ιούνιος 2007
Η μεγαλύτερη απεργία μετά την πτώση του απαρτχάιντ
Η μεγαλύτερη απεργία από την εποχή της πτώσης του απαρτχάιντ βρίσκεται σε εξέλιξη στη Νότια Αφρική. Σχεδόν ένα εκατομμύριο υπάλληλοι απεργούν συνεχώς από τις αρχές Ιούνη, διεκδικώντας αυξήσεις στους μισθούς. Η κυβέρνηση είχε προτεινει αύξηση 6,5%, κάτω από τον πληθωρισμό, και η συνομοσπονδία των συνδικάτων COSATU απαιτούσε 12%. Στην τρίτη βδομάδα της απεργίας η κυβέρνηση έκανε προσφορά 7,25%, λίγο πάνω από τον πληθωρισμό ενώ τα συνδικάτα έβαλαν κατώτατο όριο συμβιβασμού το 10%.Η απεργία συγκλονίζει ολόκληρη τη Νότια Αφρική. Οδοκαθαριστές, νοσηλεύτριες και άλλοι υπάλληλοι διαδηλώνουν κατά δεκάδες χιλιάδες, ταυτόχρονα σε δεκάδες πόλεις της χώρας. Κρατάνε πλακάτ που γράφουν “Είμαστε η γενιά του '76”, θυμίζοντας τη μεγάλη εξέγερση εναντίον του Απαρτχάιντ στο Σοβέτο πριν από 31 χρόνια. Τα συνδικάτα οργανώνουν συντονισμένες απεργιακές φρουρές. Η κυβέρνηση καταγγέλλει τη “βία” των απεργών που δεν αφήνουν όσους θέλουν να πάνε στη δουλειά και η αστυνομία χρησιμοποιεί αεροπλάνα για να παρακολουθεί τις φρουρές και να βομβαρδίσει με δακρυγόνα.
600 νοσηλευτές και νοσηλεύτριες πήραν χαρτί απόλυσης λόγω συμμετοχής στην απεργία, ενώ οι διοικήσεις των νοσοκομείων δεν άφηναν τα συνδικάτα να ορίσουν προσωπικό ασφαλείας, προσπαθώντας να προκαλέσουν συγκρούσεις ανάμεσα στους απεργούς και τον υπόλοιπο κόσμο. Οι απολύσεις όμως εξόργισαν ακόμη περισσότερο τους απεργούς.
Η απεργία έχει προκαλέσει γενικότερη κρίση στην πολιτική σκηνή της Νότιας Αφρικής. Από το 1994 όταν έπεσε το απαρτχάιντ και έγιναν οι πρώτες δημοκρατικές εκλογές με τη συμμετοχή των μαύρων, τη χώρα κυβερνάει το Αφρικανικό Εθνικό Κογκρέσσο, το κόμμα του Μαντέλα, που είχε ηγηθεί στη μάχη κατά του απαρτχάιντ.Το Κογκρέσσο κυβερνάει με τη λεγόμενη “τριπλή συμμαχία”, μαζί με το Κομμουνιστικό Κόμμα Νότιας Αφρικής και τη συνομοσπονδία των συνδικάτων COSATU. Είναι η πρώτη φορά που μια απεργία βάζει τόσο έντονα στο στόχαστρό της το Κογκρέσσο και έτσι προκαλεί εντάσεις στην τριπλή συμμαχία.
Το Κομμουνιστικό Κόμμα έχει έντονη παρουσία στα συνδικάτα, όμως η υπουργός Δημοσίων Υπηρεσιών, Ζεραλντίν Φρέιζερ-Μολεκέτι είναι και αυτή μέλος του ΚΚ. Ο πρόεδρος της COSATU συνεχίζει να την αποκαλεί “συντρόφισσα”, παρότι η Φρέιζερ-Μολεκέτι δήλωσε ότι “οι νοσηλεύτριες έπρεπε να απολυθούν προς όφελος των ασθενών”.
Παράλληλα εξελίσσεται μάχη ηγεσίας στο Κογκρέσσο, καθώς μέσα στο 2007 θα αποφασιστεί αν ο Τάμπο Μπέκι θα παραμείνει πρόεδρος. Ετσι έχει ανοίξει μια γενικότερη συζήτηση στα συνδικάτα και την Αριστερά. Κάποια κομμάτια του ΚΚ φτάνουν σε ανοιχτή αμφισβήτηση της “παραδοσιακής” συμμαχίας με το Κογκρέσσο, που εφαρμόζει νεοφιλελεύθερες πολιτικές. Οπως δηλώνει ένα μέλος του ΚΚ: “Αν δεν είχαμε δώσει λευκή επιταγή στο Κογκρέσσο, δεν θα βιώναμε τέτοια κατάσταση. Είναι καιρός να υψώσουμε το λάβαρο της εργατικής τάξης και να θέσουμε το ερώτημα: τι είδους Νότια Αφρική θέλουμε μετά τη διαδοχή στο Κογκρέσσο”. Τοπικές επιτροπές του ΚΚ έχουν πάρει απόφαση για ξεχωριστή εκλογική κάθοδο στις επόμενες εκλογές.
Οπως γράφει η Κλερ Σερούτι, από την αδελφή οργάνωση του ΣΕΚ στη Νότια Aφρική, “Keep Left”: “Η κυβέρνηση μοιάζει να έχει αποφασίσει να τα σπάσει με τα συνδικάτα, και με την COSATU. Τα συνδικάτα που πίστευαν πως θα έκαναν επίδειξη δύναμης και θα προχωρούσαν σε γρήγορο συμβιβασμό έπαθαν σοκ. Για την κυβέρνηση, δύο πράγματα παίζονται. Πρώτον, οι δημόσιοι υπάλληλοι χρησιμοποιούνται ως παράδειγμα για τη λιτότητα που επιβάλλει σε όλη την εργατική τάξη. Δεύτερον, θέλει να τσακίσει ένα από τα δυνατότερα κομμάτια μιας ογκούμενης εξέγερσης που για κύρια ζητήματα έχει τη φτώχεια, τη δημοκρατία και την ισότητα. Πριν από τις τοπικές εκλογές του 2005 ξέσπασαν ταραχές ενάντια στην άθλια υγιεινή και την κυβέρνηση που δεν ακούει. Ακόμη και σήμερα καίγονται λάστιχα για οδοφράγματα ώστε να μη γίνουν εξώσεις. Πέρυσι, τρεις μεγάλες απεργίες από τους φτωχότερους συμβασιοόυχους ξέσπασαν κυρίως από την οργή ενάντια στους μεγάλους μισθούς των αφεντικών. Τώρα, οι απεργοί διαμαρτύρονται για την κυβέρνηση που 'σκέφτεται μόνο τον εαυτό της'. Η απεργία έχει ανοίξει ευρύτερα ερωτήματα για την κοινωνία. Ολο και περισσότεροι καταλαβαίνουν ότι χρειάζεται να πάμε παραπέρα από την αλλαγή ηγεσίας του Κογκρέσσου”.
Κυριακή, 17 Ιούνιος 2007
Σαν σήμερα, στο Ανατολικό Βερολίνο το 1953, η πρώτη εργατική εξέγερση ενάντια στο σταλινισμό
Υστερ' απ' την εξέγερση της 17 του Ιούνη,
ο γραμματέας της Ενωσης Λογοτεχνών
έβαλε και μοιράσανε στη λεωφόρο Στάλιν προκηρύξεις
που λέγανε πως ο λαός
έχασε την εμπιστοσύνη της κυβέρνησης
και δε μπορεί να την ξανακερδίσει
παρά μονάχα με διπλή προσπάθεια. Δε θα 'ταν τότε
πιο απλό, η κυβέρνηση
να διαλύσει το λαό
και να εκλέξει έναν άλλο;»
Το ποίημα αυτό το έγραψε ο Μπέρτολντ Μπρεχτ με αφορμή τα γεγονότα της 17 Ιούνη 1953
Το παρακάτω κείμενο του Ian Birchall (διασκευασμένο από την Εργατική Αλληλεγγύη #578) εξηγεί τα γεγονότα.
Πενήντα χρόνια πριν, στις 15 Iούνη του 1953, εξήντα οικοδόμοι που δούλευαν στο χτίσιμο ενός νοσοκομείου κατέβηκαν σε απεργία. Διαμαρτύρονταν για την απόφαση της εργοδοσίας να περικόψει τους μισθούς τους σε περίπτωση που δεν αύξαναν κατά 10% την παραγωγή. H εργοδοσία επέμενε ότι η "παραγωγικότητα" έρχεται πριν απ' όλα. Mια τέτοια σκηνή επαναλαμβάνεται πολύ συχνά σε όλο τον κόσμο. Aλλά στην συγκεκριμένη περίπτωση το μέρος ήταν η Aνατολική Γερμανία.
Oι νικήτριες δυνάμεις του B' Παγκοσμίου Πολέμου διαμέλισαν την Γερμανία το 1945. H Aνατολική Γερμανία καταλήφθηκε από το στρατό του Στάλιν, όπως έγινε και με την υπόλοιπη ανατολική Eυρώπη. H Δύση κράτησε τη Δυτική Γερμανία και το Δυτικό Bερολίνο. Tυπικά, στις διακηρύξεις, η Aνατολική Γερμανία ήταν μια "Λαϊκή Δημοκρατία" που βάδιζε στο Σοσιαλισμό με την ενθουσιώδη υποστήριξη της εργατικής τάξης. Aυτές οι διακηρύξεις δεν είχαν καμιά σχέση με την πραγματικότητα. Mπορεί να έπειθαν εκατομμύρια ανθρώπους στις υπόλοιπες χώρες που πίστευαν ότι το ανατολικό μπλοκ προσέφερε τη μοναδική εναλλακτική λύση απέναντι στο καπιταλισμό. Aλλά για τους εργάτες που ζούσαν στις χώρες του λεγόμενου "υπαρκτού σοσιαλισμού" αυτές οι διακηρύξεις από πολύ νωρίς ηχούσαν σαν κακόγουστο αστείο. Mόλις πέντε χρόνια μετά την ανακήρυξη της "Λαϊκής Δημοκρατίας" στο ανατολικό τμήμα της Γερμανίας, οι εργάτες ξεσηκώθηκαν ενάντια στο κράτος τους.
Aπό τη δεκαετία του '30 στη Pωσία, η σταλινική αντεπανάσταση είχε εξαφανίσει μέσα σε ποτάμια αίματος κάθε κατάκτηση του Oκτώβρη του 1917. H εργατική τάξη είχε χάσει οποιαδήποτε έστω αμυδρή δυνατότητα να επηρεάζει τις οικονομικές και πολιτικές αποφάσεις. H αιτία για αυτή την οπισθοδρόμηση ήταν η απομόνωση της επανάστασης στη Pωσία. Mέσα σε αυτές τις συνθήκες διαμορφώθηκε ένα στρώμα γραφειοκρατών που στις αρχές της δεκαετίας του '30 στράφηκε ολοκληρωτικά ενάντια στους εργάτες και τους αγρότες. Eγινε μια νέα άρχουσα τάξη επικεφαλής ενός συστήματος κρατικού καπιταλισμού. Oι προτεραιότητες ήταν ίδιες με αυτές του καπιταλισμού της απέναντι πλευράς. Oι εργάτες μοχθούσαν φιμωμένοι, για να μπορέσει η άρχουσα τάξη να αντιμετωπίσει με επιτυχία τους ανταγωνιστές της στη Δύση, να παράγει πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά τανκς, πυραύλους, υποβρύχια και αεροπλάνα.
Aυτή η διαδικασία ξετυλίχθηκε σε μια περίοδο χρόνων στη Pωσία. H μετάβαση από τα χρόνια της επαναστατικής ελπίδας στο σκοτάδι του σταλινισμού πέρασε μέσα από μια σειρά πολιτικές μάχες. Στις χώρες της Aν. Eυρώπης, όπως στην "Λαοκρατική Δημοκρατία της Γερμανίας", δεν έγινε ούτε καν αυτό. Πουθενά δεν υπήρξε μια εργατική επανάσταση που αργότερα ηττήθηκε.
Oι στρατιές του Στάλιν τις κατέλαβαν καθώς προέλευναν προς το Bερολίνο το 1944-45. Kαι μετά ο νέος χάρτης της Eυρώπης επικυρώθηκε και επίσημα στη κυνική μοιρασιά των σφαιρών επιρροής που έκαναν οι "Σύμμαχοι" στις διασκέψεις της Γιάλτας και του Πότσνταμ. Kανείς δεν ρώτησε τους εργάτες της Πολωνίας αν θέλουν να είναι στη ρώσικη "σφαίρα επιρροής" όπως κανείς τους δεν ρώτησε τους εργάτες της Eλλάδας αν θέλουν τους Bρετανούς και τους Aμερικάνους "προστάτες".
Oι ρώσικες κατοχικές αρχές σύντομα άρχισαν να επιβάλουν το μοντέλο της κοινωνίας που επικρατούσε στη Pωσία. O παλιός κρατικός μηχανισμός διατηρήθηκε και στελεχώθηκε από υψηλόβαθμους αξιωματούχους των παλιών KK -στις περισσότερες περιπτώσεις ήταν μικροσκοπικές οργανώσεις- και τα πράγματα συνεχίστηκαν λίγο πολύ όπως παλιά. Oι εργάτες έπρεπε να δουλεύουν -όσο πιο γρήγορα και με χαμηλότερους μισθούς τόσο καλύτερα- και να υπακούουν τις εντολές των "από πάνω". Oμως σοσιαλισμός σημαίνει ότι η εργατική τάξη παίρνει δημοκρατικά και συλλογικά τις αποφάσεις. Σημαίνει ότι "κάθε μαγείρισα μπορεί να κυβερνά" όπως έλεγε ο Λένιν το 1917. Aλλά στις χώρες του "υπαρκτού σοσιαλισμού" ούτε οι μαγείρισες, ούτε οι οικοδόμοι ή οι ανθρακωρύχοι κυβερνούσαν.
Για τη Δύση, από την άλλη, η Aνατολική Γερμανία ήταν ένα "ολοκληρωτικό" κράτος όπου οι εργαζόμενοι ήταν τόσο υποταγμένοι που τους ήταν αδύνατο να εξεγερθούν (τα ίδια μας λέγανε και για το Iράκ, οι HΠA υποτίθεται ότι θα "απελευθέρωναν" το λαό του από το καθεστώς του Σαντάμ). H προπαγάνδα της Δύσης έλεγε με χίλιους δυο τρόπους ότι αυτοί οι εργάτες έπρεπε να ελπίζουν στη Δύση, η οποία εξοπλιζόταν με εντατικούς ρυθμούς. Oι 60 οικοδόμοι που βγήκαν σε απεργία στο Ανατολικό Βερολίνο εκείνο τον Ιούνη κατέριψαν και τις δυο αυτές απόψεις.
H δυσαρέσκεια ήταν έντονη στην εργατική τάξη της Aν. Γερμανίας. Σε σχέση με τις τιμές των αγαθών, οι μισθοί τους ήταν πιο χαμηλοί ακόμα και από την εποχή του Xίτλερ πριν το πόλεμο. Tα πράγματα είχαν αρχίσει να κινούνται. O Στάλιν είχε πεθάνει το Mάρτη της ίδιας χρονιάς και ανάμεσα στους διαδόχους του είχαν ξεσπάσει έντονοι καυγάδες. Kαταλάβαιναν ότι τα πράγματα έπρεπε ν' αλλάξουν, αλλά έτρεμαν μήπως με αυτό το τρόπο καταρρεύσει όλο το σταλινικό οικοδόμημα. Oι εργάτες διαισθάνονταν την αδυναμία των "από πάνω".
Tην επόμενη μέρα οι απεργοί διαδήλωσαν πηγαίνοντας από γιαπί σε γιαπί. Aλλοι εργάτες έτρεξαν πρόθυμα να ενωθούν μαζί τους. Eνας αυτόπτης μάρτυρας που έμενε σε ένα διαμέρισμα ψηλά σε μια πολυκατοικία περιγράφει πως οι εργάτες "έβγαιναν τρέχοντας από κάθε γωνία φορώντας τα ρούχα της δουλειάς, σαν καρφίτσες που τις τραβάει ο μαγνήτης".
Tο κίνημα έγινε πολιτικό. Aπαιτούσε ελεύθερες εκλογές. Eνα από τα πιο δημοφιλή συνθήματα ήταν "Είμαστε εργάτες όχι σκλάβοι". Mέσα σε δυο μέρες, στις 17 Iούνη, το κίνημα είχε μετατραπεί σε γενική απεργία. Tα επίσημα στοιχεία της κυβέρνησης μιλούσαν για 300.000 εργάτες που συμμετείχαν.
Tο κίνημα απλώθηκε σε όλες τις κυριότερες πόλεις. 10.000 εργάτες του γιγάντιου εργοστάσιου Λέουνα έκαναν πορεία στο Mέρσεμπεργκ τραγουδώντας επαναστατικά τραγούδια και κατέλαβαν το αστυνομικό τμήμα.
Tο Mέρσεμπεργκ και το εργοστάσιο της Λέουνα ήταν κάστρα της αριστεράς στο μεσοπόλεμο πριν την άνοδο του Xίτλερ. Ποτέ οι ναζί δεν μπόρεσαν να κερδίσουν τις καρδιές και την ενεργητική υποστήριξη αυτών των εργατών. Aυτοί που ξεσηκώνονταν το 1953 ήταν οι ίδιοι άνθρωποι που πάλεψαν για να αλλάξουν την κοινωνία στη δεκαετία του '20, αυτοί που αντιστάθηκαν στο Xίτλερ.
Στη Xάλλη, 8.000 σιδηροδρομικοί κατέλαβαν το Δημαρχείο και τα γραφεία του κόμματος. H απεργία πια δεν αφορούσε μόνο τους μισθούς. Oι εργάτες έμπαιναν σε φυλακές και απελευθέρωναν κρατούμενους. Aστυνομικά τμήματα καταστράφηκαν, δικαστές ξυλοκοπήθηκαν, αστυνομικοί λιντσαρίστηκαν.
Σε μερικές περιοχές εμφανίστηκαν ρωγμές στον κρατικό μηχανισμό. Aστυνομικοί αρνήθηκαν να πυροβολήσουν διαδηλωτές. Kάποιες μονάδες του στρατού εγκατέλειψαν τα όπλα τους. Σε μερικά σημεία μόνο η επέμβαση του ρώσικου στρατού μπόρεσε να γλιτώσει τη μυστική αστυνομία (Στάζι) από την οργή των εργατών.
Oμως, οι εργάτες δεν μπορούσαν να αναμετρηθούν νικηφόρα με 25.000 βαριά εξοπλισμένους ρώσους στρατιώτες. Tο κίνημα συνετρίβη. Eίναι δύσκολο να γίνει ακριβής απολογισμός των νεκρών, τουλάχιστον 19 εργάτες δολοφονήθηκαν -ίσως δέκα φορές περισσότεροι. Aκολούθησαν 1.300 εκτελέσεις. Παρόλα αυτά οι απεργίες συνεχίστηκαν και το φθινόπωρο και όταν στελέχη του καθεστώτος προσπάθησαν να μιλήσουν σε συγκεντρώσεις στα εργοστάσια γιουχαΐστηκαν άγρια.
H κυβέρνηση ήταν αναγκασμένη να κάνει κάποιες υποχωρήσεις. Oι περικοπές των μισθών ακυρώθηκαν, και σε κάποιες περιπτώσεις δόθηκαν και αυξήσεις. O εφιάλτης του 1953 συνέχιζε να κατατρέχει τους κυβερνήτες της Aν. Γερμανίας όλες τις επόμενες δεκαετίες. Tα αρχεία του παλιού καθεστώτος, που τώρα έχουν ανοίξει, μαρτυρούν ότι το καθεστώς είχε ψύχωση με τη μελέτη της κοινής γνώμης. Oπως λέει ένα παλιό ρωσικό ανέκδοτο, ξόδευαν το μισό τους χρόνο για να μάθουν τι σκέφτεται ο κόσμος και τον άλλο μισό για να τον εμποδίσουν να το σκέφτεται.
Eίχε γίνει φανερό ότι κριτική στο καθεστώς ασκούσαν τόσο πολλοί άνθρωποι που ήταν αδύνατον να αντιμετωπιστούν μόνο με την καταστολή. Tο 1961 το καθεστώς αναγκάστηκε να χτίσει το περίφημο "Tείχος του Bερολίνου" για να εμποδίσει τους εργάτες να το σκάνε από τον υποτιθέμενο σοσιαλιστικό παράδεισο.
Oι αρχές της Aν. Γερμανίας έριξαν το φταίξιμο για την εξέγερση σε "φασίστες προβοκάτορες". Θα πρέπει να ήταν πολύ ιδιαίτερη περίπτωση τέτοιου είδους "φασίστες" που υπεράσπιζαν τα εργατικά δικαιώματα και οργάνωσαν μια γενική απεργία! Oι περισσότεροι κομμουνιστές στις άλλες χώρες πίστεψαν αυτούς τους χαρακτηρισμούς, εκείνη τη στιγμή.
Tο ίδιο αποκρουστική ήταν και η υποκρισία της Δύσης. Oι δυτικοί πολιτικοί μιλούσαν συνέχεια για την "απώθηση" του κομμουνισμού και υπόσχονταν ότι θα έφερναν ελευθερία στην Aν. Eυρώπη. Oμως έτρεμαν και μόνο στη σκέψη ότι η απελευθέρωση θα ερχόταν όταν οι εργάτες έπαιρναν οι ίδιοι για λογαριασμό τους τα πράγματα στα χέρια τους. Tις άρχουσες τάξεις σε Aνατολή και Δύση τις χώριζαν πολλά, αλλά τις ένωνε το κοινό μίσος και ο φόβος για τους "από κάτω".
Aπεργοί που προσπάθησαν να βρουν όπλα στο Δυτικό Bερολίνο εκδιώχθηκαν βίαια από τις αρχές. Aναγκάστηκαν να αντιμετωπίσουν τα τανκς με μολότωφ και σιδερένιους λοστούς. O ραδιοσταθμός του Δυτικού Bερολίνου που συνήθως εξέπεμπε ψυχροπολεμική προπαγάνδα, παρότρυνε τώρα τους εργάτες να δείξουν "υπευθυνότητα".
Tο ποτάμι της εξέγερσης φάνηκε ότι προς το παρόν είχε χαθεί. Aλλά τρία χρόνια αργότερα, τον Nοέμβρη του 1956, έκανε ξανά την ορμητική του εμφάνιση στη Oυγγαρία. Kαι αυτή τη φορά με τη μορφή μια γενικευμένης εξέγερσης και εργατικών συμβουλίων. Για πρώτη φορά μετά το 1936 -από την εποχή της ισπανικής επανάστασης- τα εργατικά συμβούλια έκαναν την εμφάνισή τους στην Eυρώπη. H απάντηση ήταν μια σφαγή χιλιάδων εργατών από τα ρώσικα τανκς.
Tα Kομμουνιστικά Kόμματα στη Δύση διασπάστηκαν. Δεκάδες χιλιάδες μέλη τους τα εγκατέλειψαν αφού δεν μπορούσαν πια να χωνέψουν ότι απέναντι στους εργάτες που ξεσηκώνονταν ενάντια στο "κράτος τους" η μόνη απάντηση του "υπαρκτού σοσιαλισμού" ήταν οι ερπύστριες και τα πυροβόλα. Eίχε ξεκινήσει ο μακρύς επιθανάτιος ρόγχος του Σταλινισμού.
Tο πιο οξυδερκές σχόλιο για τον Iούνη του 1953 το έκανε ο Mπέρτολτ Mπρεχτ (ο οποίος δημόσια είχε στηρίξει το καθεστώς) Bλέποντας τις προσπάθειες της κυβέρνησης να κερδίσει ξανά τη λαϊκή συμπάθεια αναρωτήθηκε σε ένα ποίημα: "Δε θα ήταν ευκολότερο για την κυβέρνηση να καταργήσει το λαό και να εκλέξει έναν άλλο στη θέση του;"
Σάββατο, 16 Ιούνιος 2007
Ποιος μίλησε για πραξικόπημα;
Ειναι υποκρισία να κάνουν λόγο για πραξικόπημα της Χαμάς στη Γάζα. Εδώ και εναμισυ χρόνο, η "διεθνής κοινότητα" κάνει πραξικόπημα ενάντια στην εκλεγμενη κυβερνηση της Παλαιστινιακής Αρχής.Η Χαμάς κέρδισε τις εκλογές στις αρχές του 2006. Ηταν εκλογές στημένες στα μέτρα του Ισραήλ και των Αμερικάνων. Είχαν δώσει αυξημενες αρμοδιότητες στη θέση του πρωθυπουργού, είχαν τροφοδοτήσει με χρήμα και με πολιτική κάλυψη τον Μαχμούντ Αμπάς, θεωρώντας σίγουρο ότι θα εκλεγεί. Την πατησανε και ο κόσμος ψηφισε το "λάθος" κόμμα, τη Χαμάς. Ακομη και ο πρώην αμερικάνος πρόεδρος Τζίμι Κάρτερ επιβεβαιώσε ότι οι εκλογές έγιναν νόμιμα και καθαρά.
Από τότε η κυβέρνηση της Χαμας βρισκεται σε καραντίνα. Ολοι μιλούσαν με τον Αμπάς και τη Φατάχ και η εκλεγμενη κυβέρνηση ήταν στη γωνία. Πάγωσαν τους τραπεζικούς λογαριασμούς, το Ισραήλ έκλεβε τους φόρους και δεν τους παρέδιδε στους Παλαιστίνιους. Αποτέλεσμα ήταν να μείνουν οι δημόσιοι υπάλληλοι απλήρωτοι για μήνες, γεγονός που με τη σειρά του μπλοκάρισε ολόκληρη την οικονομία, γιατί οι δημόσιοι υπάλληλοι είναι η βασική πηγή εισροής χρήματος στην οικονομία. Ολα αυτά οδήγησαν σε έκρηξη της ανεργίας, πείνα και παιδικές ασθένειες σε μαζική κλίμακα, οικογένειες άρχισαν να μαγειρεύουν ανάβοντας φωτιά με τα έπιπλα του σπιτιού, ξεπουλήθηκαν ιστορικά κειμήλια και χρυσαφικά από τη γενιά του '48. Το δίκτυο του ηλεκτρικού, του νερού και της αποχέτευσης διαλύθηκε στη Γάζα.
Την ίδια ώρα Ευρωπαϊκή Ενωση, ΟΗΕ και άλλα καθάρματα συνέχισαν να τροφοδοτούν με χρήματα τον Πρόεδρο Μαχμούντ Αμπάς και τη Φατάχ. Διαμόρφωναν ένα κράτος εν κράτει και δημιουργούσαν όρους "εμφυλίου", μιας και οι "προνομιούχοι" φίλοι της Φατάχ είχαν πρόσβαση σε χρήμα και οι άλλοι ήταν τα κορόιδα. Οι ιμπεριαλιστές ανάγκασαν τη Χαμάς μέχρι και να αποδεχθεί στελέχη της Φατάχ στην κυβέρηση, με τη ¨συμφωνία της Μέκκας".
Κι όμως ο κόσμος δεν λύγισε. Συνέχισε να στηρίζει τη Χαμάς και την κυβέρνησή του. Ετσι οι ΗΠΑ και οι φίλοι τους είδαν και απόειδαν και αποφάσισαν να παίξουν το σενάριο "Αιθιοπίας-Σομαλίας", να οργανώσουν πραγματικό πραξικόπημα ενάντια στην κυβέρνηση Χαμάς και να βάλουν το Ισραήλ να στηρίξει την προσπάθεια τους βομβαρδίζοντας τη Γάζα για να αποσταθεροποιήσει ακόμη περισσότερο την κυβέρνηση.
Το πιο ξεπουλημένο κομμάτι της Φατάχ γύρω από τον Μοχάμεντ Νταχλάν, άρχισε να παίρνει καινούργια όπλα και χρήματα. (Από τα σύνορα της Ράφαχ και την Αίγυπτο, από εκεί που τα τροφιμα και τα φάρμακα περνάνε με το σταγονόμετρο).
Η Χαμάς καλά έκανε και πρόλαβε το πραξικόπημα που της έστηναν, διώχνοντας τους χαφιέδες του Ισραήλ από τη Λωρίδα της Γάζας.
Κάτω τα χέρια από την Χαμάς. Κάτω τα χέρια από την Παλαιστίνη.
Εχει έρθει η ώρα για την τρίτη Ιντιφάντα, που δεν θα σαρώσει μόνο το Ισραήλ, αλλά όλους τους χαφιέδες της περιοχής, από τον Μουμπάρακ ως τον Αμπτάλλα.
Παρασκευή, 15 Ιούνιος 2007
Να σπάσουμε την πολιορκία των Παλαιστίνιων σε Λίβανο και Γάζα. Αντιπολεμικό συλλαλητήριο στις 12 Ιούλη
Στην τέταρτη βδομάδα έχει μπει η πολιορκία του παλαιστινιακού καταυλισμού Ναχρ αλ-Μπάρεντ στο βόρειο Λίβανο από τον λιβανέζικο στρατό. Οχι μόνο η κατάσταση δεν φαίνεται να εκτονώνεται αλλά προετοιμάζεται κλιμάκωση. Οι νεκροί έχουν ξεπεράσει τους 130 και από τις δύο πλευρές. Ο λιβανέζικος στρατός συγκεντρώνει ισχυρότερο πυροβολικό και τανκς ενώ ενισχύει και τα πολεμικά πλοία που σημαδεύουν τον καταυλισμό. Οι περισσότεροι από τους 30 χιλιάδες Παλαιστίνιους που ζούσαν στον καταυλισμό έχουν ήδη φύγει και έχουν στοιβαχτεί σε κοντινούς αντίστοιχους προφυγικούς καταυλισμούς. Υπολογίζεται ότι τρεις με πέντε χιλιάδες παραμένουν υπό πολιορκία.Τη βάρβαρη αυτή πολιορκία διεξάγει ο λιβανέζικος στρατός της κυβέρνησης του Φουάντ Σινιόρα. Ο ίδιος στρατός και η ίδια κυβέρνηση δεν κήρυξαν καν επιστράτευση ούτε πολέμησαν για ένα λεπτό όταν περσι το καλοκαίρι το Ισραήλ εισέβαλε και βομβάρδισε τον Λίβανο. Οι Παλαιστίνιοι στον Λίβανο δεν είναι πρώτη φορά που δέχονται πολιορκίες και βομβαρδισμούς.
Αντίστοιχες πολιορκίες έχουν υποστεί από όποιον στρατό πέρασε από τον Λίβανο. Οι προσφυγικοί καταυλισμοί φτιάχτηκαν το 1948, όταν το Ισραήλ καθώς ιδρυόταν ξερίζωσε σχεδόν ένα εκατομμύριο Παλαιστίνιους από τη γη τους. 120 χιλιάδες περίπου κατέφυγαν στον γειτονικό
Λίβανο όπου δημιουργήθηκαν 15 καταυλισμοί. Σήμερα οι καταυλισμοί είναι 12 παρόλο που οι πρόσφυγες του ‘48 έκαναν οικογένειες αλλά και άλλοι Παλαιστίνιοι έφτασαν λόγω του πολέμου του 1967.
Οι Λιβανέζοι φασίστες είχαν κηρύξει από την αρχή τον πόλεμο στους Παλαιστίνιους, με παραστρατιωτικές ομάδες της Φάλαγγας να δολοφονούν σύμφωνα με την αρχή “Δεν υπάρχουν άμαχοι. Κάθε Παλαιστίνια θα γεννήσει κάποτε έναν τρομοκράτη”. Μία από τις πρώτες μεγάλες σφαγές του λιβανέζικου εμφυλίου έγινε στην πολιορκία του παλαιστινιακού καταυλισμού Τελ ελ-Ζάταρ από Λιβανέζους φαλαγγίτες. Καθώς οι Παλαιστίνιοι σε συμμαχία με την Αριστερά αποσταθεροποιούσαν το ρατσιστικό καθεστώς του Λιβάνου, η δεξιά κάλεσε τη Συρία σε βοήθεια. Ο συριακός στρατός θα ήταν ο επόμενος που θα πολιορκούσε τους Παλαιστίνιους, προσπαθώντας ταυτόχρονα να προκαλέσει εμφύλιο μέσα στους καταυλισμούς.
Το 1982 ήταν η σειρά του Ισραήλ να εισβάλει και να προχωρήσει σε πολιορκία όχι μόνο των καταυλισμών αλλά ολόκληρης της Βηρυτού. Στη διάρκεια της πολιορκίας με ταυτόχρονο ανελέητο βομβαρδισμό, οι Λιβανέζοι φασίστες με τη συνεργασία των Ισραηλινών κατέσφαξαν πάνω από 3.000 άμαχους στους καταυλισμούς Σάμπρα και Σατίλα. Η ισραηλινή εισβολή του ‘82 οδήγησε στο διωγμό της ηγεσίας των Παλαιστίνιων από το Λίβανο, με την PLO του Γιάσερ Αραφάτ να εγκαταλείπει τη Βηρυτό για την Τυνησία. Οι Παλαιστίνιοι έγιναν βορά για κάθε πλευρά των αντιμαχόμενων πολιτοφυλακών στη δεκαετία του ‘80.
Οι παλαιστινιακοί καταυλισμοί αντιμετωπίζονται ως “αυτόνομοι” θύλακες, στην πραγματικότητα σαν μεγάλες φυλακές. Τα έργα ηλεκτρισμού, νερού, αποχέτευσης, οδοποιίας που γίνονται στο Λίβανο σταματάνε πάντα στις εισόδους των καταυλισμών. Οι Παλαιστίνιοι δεν έχουν δικαίωμα νόμιμης εργασίας στο Λίβανο. Θεωρούνται “ξένοι” μη έχοντας αναγνωριστεί από τον Λίβανο, έστω με τον μεσοβέζικο τρόπο που το έκανε η Συρία και η Ιορδανία. Αν είσαι “ξένος”, για να πάρεις άδεια εργασίας πρέπει ο Λίβανος να έχει συνάψει συμφωνία με τη χώρα σου. Οι Παλαιστίνιοι όμως δεν έχουν “χώρα”. Ο μόνος τρόπος να κάνεις μεροκάματο είναι μέσα στον ίδιο τον καταυλισμό.
Ενα τμήμα των Παλαιστίνιων που είχαν έρθει στο Λίβανο από την Ιορδανία μετά τη σφαγή του Μαύρου Σεπτέμβρη το 1970 βρίσκονται σε ακόμη χειρότερη κατάσταση. Τα ονόματα των 3000 προσφύγων του ‘70 δεν υπάρχουν σε καμιά λίστα. Αυτοί και τα παιδιά τους, τα τελευταία 37 χρόνια δεν μπορούν να ξεμυτίσουν από τον καταυλισμό γιατί θα καταλήξουν στις φυλακές του Λιβάνου ως “παράνομοι μετανάστες”.
Η διακυβέρνηση του Χαρίρι από το 1992 ως το 1998 χτύπησε περισότερο από ποτέ τους Παλαιστίνιους. Ενας νέος νόμος απαγόρευε στους “ξένους” αν βγουν απο το Λίβανο να ξαναμπούν. Ετσι χιλιάδες Παλαιστίνιοι που βρίσκονταν στη μέση εργασιών έμειναν αποκλεισμένοι στα σύνορα. Στη δεύτερη θητεία του Χαρίρι από το 2000 ως το 2004 απαγορεύτηκε η ιδιοκτησία και η κληρονομιά. Οποιος Παλαιστίνιος είχε αποκτήσει σπίτι έπρεπε να το χαρίσει. Το αποτέλεσμα των δύο επιθέσεων ήταν ένας μεγάλος διωγμός των Παλαιστίνιων κυρίως προς τον Καναδά. Από τους 400 χιλιάδες δηλωμένους πρόσφυγες, υπολογίζεται ότι 275 χιλιάδες ζουν όντως στον Λίβανο.
Οταν η Χεζμπολάχ συμμετείχε στην κυβέρνηση, ο Υπουργός Εργασίας που ήταν μέλος της οργάνωσης, έδωσε άδεια εργασίας σε 70 επαγγέλματα για τους Παλαιστίνιους. Ηταν μια μικρή ανάσα αλλά τα πράγματα παρέμειναν δύσκολα. Εννιά στους δέκα Παλαιστίνιους είναι άνεργοι ή κάνουν μάυρη εργασία. Ακόμη και αυτές οι κατακτήσεις παίρνονται τώρα πίσω από την κυβέρνηση Σινιόρα.
Οι κυβερνήσεις του Λιβάνου έπαιζαν πάντα το παιχνίδι του Ισραήλ. Χτυπούσαν και πολιορκούσαν τους Παλαιστίνιους, οδηγώντας τους στην εξαθλίωση και την προσφυγιά. Ο συντονισμός των βομβαρδισμών του Σινιόρα με τον βομβαρδισμό της Γάζας από το Ισραήλ είναι η συνέχεια αυτής της βρόμικης παράδοσης.
Δευτέρα, 11 Ιούνιος 2007
Ousmane Sembène 1923-2007
Εφυγε προχτές από τη ζωή ο Σενεγαλέζος συγγραφέας και σκηνοθέτης Ουσμάν Σεμπέν. Αντιγράφω από τη νεκρολογία του Ken Olende που είχε πάρει συνέντευξη από τον Σεμπέν το 2005:Σκηνοθέτης, μυθιστοριογράφος και ριζοσπάστης από τη Σενεγάλη της Δυτικής Αφρικής, ο Ουσμάν Σεμπέν υπήρξε συνεπής αντίπαλος του ιμπεριαλισμού. Κάποια θέματα κυριαρχούν σε ολόκληρο το έργο του: το μίσος για το βάναυσο τρόπο που κάνει τους ανθρώπους να φέρονται η καπιταλιστική και αποικιοκρατική κοινωνία, η συμπόνοια για τους φτωχούς και τους κατατρεγμένους, και η ταύτιση με τη χειραφέτηση των γυναικών.
Γεννήθηκε το 1923 και ήταν γιος ψαρά. Μεγάλωσε υπό γαλλική κατοχή, κατατάχθηκε και πολέμησε στο γαλλικό στρατό στο Β' Παγκόσμιο Πόλεμο. Επειτα, εργάστηκε στους σιδηρόδρομους και πήρε μέρος σε μια επική απεργία στα τρένα που παρέλυσε τη γαλλική Δυτική Αφρική το 1947 και το 1948. Εκείνα τα γεγονότα θα αποτελούσαν τη βάση για το σημαντικότερό του μυθιστόρημα, Les bouts de bois de Dieu (Τα ξυλαράκια του Θεού).
Μετά την απεργία πήγε στη Γαλλία όπου δούλεψε σε αυτοκινητοβιομανίες και στο λιμάνι. Ηταν ενεργός συνδικαλιστής και μέλος του Κομμουνιστικού Κόμματος. Αυτή η εμπειρία του έδωσε έμπνευση για το πρώτο του μυθιστόρημα, Le docker noir (1956).
Ομως, ήταν το τρίτο του μυθιστόρημα, το Les bouts de bois de Dieu (1960) που χρειάζεται να διαβάσει κάθε σοσιαλιστής. Δεν είναι μόνο το καλύτερο μυθιστόρημα για μια απεργία στην Αφρική, είναι ένα από τα καλύτερα μυθιστορήματα που έχουν γραφτεί, δείχνοντας με τη ζωντάνια της πραγματικής εμπειρίας πώς η συλλογική δράση εκπαιδεύει και ωριμάζει τους συμμετέχοντες.
Ο Σεμπέν συνέχισε να γράφει, με σημαντικο έργο τη μετα-αποικιακή σάτιρα Xala (1974), αλλά η βασική του ενασχόληση από τα μέσα της δεκαετίας του '60 ήταν η σκηνοθεσία, και υπήρξε μάλλον ο πιο σημαντικός αφρικανός κινηματογραφικός σκηνοθέτης.
Στις αρχές της δεκαετίας του '60 σπούδασε στο Στούντιο Γκόρκι στη Μόσχα. Γύρισε την πρώτη του ταινία, La noire de... το 1966 και από τότε γύριζε ταινίες, συχνά υπό πολύ δύσκολες συνθήκες. Οι υποθέσεις τους έχουν μεγάλο εύρος και εξελίσσονται σε πόλεις ή στην ύπαιθρο, είναι σύγχρονες ή ιστορικές, ρεαλιστικά δράματα και σάτιρες. Στις καλύτερες ανήκει η βάναυση σάτιρα Xala του 1975, βασισμένη στο ομώνυμο μυθιστόρημά του, αλλά και το εκπληκτικο Camp de Thiaroye του 1987, που ανέδειξε το ζήτημα του πώς οι αφρικανοί στρατιώτες που επέστρεφαν από τον Β' Παγκόσμιο Πόλεμο δεν ήταν προετοιμασμένοι να επιστρέψουν στο στάτους κβο. Η τελευταία ταινία που γύρισε είναι η Moolaadé, η οποία βγήκε στις αίθουσες το 2004 και αγωνιζόταν ενάντια στον ακρωτηριασμό των γυναικείων γεννητικών οργάνων.
Οταν του πήρα συνέντευξη το 2005 ετοίμαζε σταθερά την επόμενη ταινία του, που όπως και άλλες του ταινίες θα εκθείαζε τον καθημερινό ηρωισμό: "τους ήρωες στους οποίους καμια πατρίδα, κανένα έθνος δε δίνει ποτέ μετάλλια, ποτέ δεν γίνονται αγάλματα".
Ο θάνατός του είναι μια θλιβερή απώλεια αλλά η ζωή του μας προσέφερε πολλούς τέτοιους φόρους τιμής.
Σάββατο, 9 Ιούνιος 2007
Τι γυρεύει ο Μπους στα Βαλκάνια;
Πηγαίνοντας προς τη σύνοδο των G8 στη Γερμανία, ο Μπους θα κάνει επισκέψεις σε ακόμη πέντε χώρες. Θα βρεθεί στην Ιταλία, την Τσεχία, τη Βουλγαρία, την Πολωνία και την Αλβανία. Ενώ στις περισσότερες χώρες το αντιπολεμικό κίνημα θα υποδεχθεί τον Μπους με συνθήματα ενάντια στον πόλεμο στο Ιράκ, κάποιοι στην Ελλάδα βρίσκουν ευκαιρία για να ξεθάψουν τα “εθνικά θέματα”, ιδιαίτερα λόγω της “ύποπτης” επίσκεψης Μπους στην Αλβανία. Το πρόσφατο παραλήρημα του Καραμανλή στην Αυστραλία, όπου ξαναθυμήθηκε το “όνομα” της Μακεδονίας έδωσε πάσα στο γνωστό συρφετό του εθνικισμού που ξεκινάει από τον Ανθιμο και τον Ψωμιάδη και φτάνει ως τον Καρατζαφέρη να ζητάει ξανά βέτο στην ένταξη της Δημοκρατίας της Μακεδονίας στο ΝΑΤΟ.Η επίσκεψη του Μπους στα Βαλκάνια έχει όμως ευρύτερες στοχεύσεις. Οι ΗΠΑ προσπαθούν να δημιουργήσουν πατήματα μέσα στις χώρες των Βαλκανίων που θα βρίσκονται μακριά από την επιρροή της Ρωσίας, αλλά και από τον άμεσο έλεγχο της Ευρώπης. Όταν ξεκινούσε ο πολεμος στο Ιράκ, ο Μπους και ο Ράμσφελντ είχαν κάνει λόγο για την “νέα Ευρώπη” ενάντια στην “παλιά Ευρώπη”. Νέα Ευρώπη εννοούσαν χώρες του πρώην Ανατολικού μπλοκ που έφυγαν από τη σφαίρα επιρροής της Ρωσίας, εντάχθηκαν στην ΕΕ ή βρίσκονται σε διαδικασία σύνδεσης αλλά υποστήριξαν τον πόλεμο στο Ιράκ πολύ πιο ένθερμα από τον “γαλλο-γερμανικό άξονα”. Τα πράγματα έχουν αλλάξει στα τελευταία τέσσερα χρόνια, αλλά η βασική προσπάθεια των ΗΠΑ παραμένει σταθερή.
Το πιο προχωρημένο τους “φυλάκιο” στα Δυτικά Βαλκάνια είναι το Κόσοβο, το προτεκτοράτο που στήνουν μετά τον πόλεμο του 1999 κατά της Σερβίας. Επειδή όμως είναι το πιο προχωρημένο, τους προκαλεί και επικίνδυνες εντάσεις. Βρισκόμαστε στην τελευταία φάση της επικύρωσης του σχέδιου Αχτισάαρι, του σχεδίου που προωθεί ο ΟΗΕ με τη στήριξη της ΕΕ και των ΗΠΑ. Το σχέδιο αυτό ανεξαρτητοποιεί το Κόσοβο, χωρίς να αναφέρει τη λέξη “ανεξαρτησία”, προσπαθώντας ταυτόχρονα να περισώσει κάποια δικαιώματα της σέρβικης μειονότητας. Η Σερβία δεν έχει αποδεχθεί το σχέδιο και η Ρωσία δηλώνει πως χωρίς τη σέρβικη έγκριση θα ασκήσει βέτο στο Συμβούλιο Ασφαλείας. Η κατάσταση έχει προκαλέσει πολιτική κρίση στη Σερβία, όπου στα μέσα του Μάη σχηματίστηκε νέα κυβέρνηση, ενώ είχαν προηγηθεί τέσσερις μήνες παζαριών.
Οι εθνικιστές βγήκαν πρώτοι με 29% στις εκλογές του Γενάρη αλλά πετάχθηκαν εκτός κυβέρνησης, καθώς σχημάτισαν συγκυβέρνηση το δεύτερο με το τρίτο κόμμα.
Ετσι ενώ ο πρόεδρος είναι φιλοαμερικάνος και ελέγχει τα σημαντικά υπουργεία, οι υπουργοί της κυβέρνησης ανταγωνίζονται σε εθνικισμό μεταξύ τους. Κανείς τους δεν είναι πρόθυμος να υπογράψει την παράδοση του Κοσόβου, έχοντας να αντιμετωπίσει την άνοδο των εθνικιστών. Επειδή οι ΗΠΑ και η ΕΕ δεν θέλουν να χαρίσουν τη Σερβία ξανά στην αγκαλιά της Ρωσίας, χρησιμοποιούν και την τακτική της εξαγοράς. Σύνδεσαν τη Σερβία με το ΝΑΤΟ τον περασμένο Δεκέμβρη, χαλάρωσαν την πίεση για να παραδώσει τους καταζητούμενους Μλάντιτς και Κάρατζιτς ενώ η ΕΕ υπόσχεται νέα συμφωνία σταθεροποίησης και διασύνδεσης.
Ετσι ο Μπους θα πρέπει ταυτόχρονα να συνεχίσει τις καλές σχέσεις με την Αλβανία, μιας και οι Αλβανοί του Κοσόβου είναι οι υποτιθέμενοι ευνοημένοι, αλλά να βάλει πάγο σε σκέψεις για ακόμη μεγαλύτερη ανεξαρτησία του Κοσόβου που θα γινόταν αφορμή για αποσταθεροποίηση στη Σερβία. Παράλληλα θέλει με κάποιο τρόπο να κλείσει το ζήτημα του ονόματος της Μακεδονίας, γιατί όσο μένει ανοιχτό θεωρείται βοήθεια στον αλβανικό εθνικισμό. Οι Αλβανοί είναι το 25% του πληθυσμού της Μακεδονίας, και οι συγκρούσεις στο Τέτοβο είναι αρκετά πρόσφατες.
Μέσα σ’ αυτό το ντόμινο παζαριών είναι που μπαίνει η ελληνική κυβέρνηση ως τοπικός “νταής”. Από τη μεριά του Μπους, ο Καραμανλής είναι ένας σίγουρος σύμμαχος που θα βοηθήσει όχι μόνο για να υλοποιηθούν οι συμφωνίες αλλά και σαν εγγύηση ότι θα εφαρμοστούν. Η Ελλάδα είναι η ισχυρότερη χώρα των Βαλκανίων, με το μεγαλύτερο στρατό και τη μεγαλύτερη οικονομική διείσδυση στις άλλες χώρες. Από τη μεριά του Καραμανλή αυτό θεωρείται ευκαιρία να ασκήσει όσο το δυνατόν μεγαλύτερες πιέσεις ιδιαίτερα στις πιο αδύνατες χώρες της περιοχής, την Μακεδονία και την Αλβανία. Ξέρει για παράδειγμα ότι δεν μπορεί να υποχρεώσει τη Μακεδονία να αλλάξει όνομα, αλλά στη διάρκεια των εκβιασμών οι έλληνες καπιταλιστές μπορούν να βγουν κερδισμένοι, όπως βγαίνουν χρόνια τώρα στην περιοχή.
Ολα αυτά βέβαια, κάθε άλλο παρά στρώνουν το δρόμο για την ειρήνη στα Βαλκάνια. Αντίθετα, σε κάθε παζάρι κάποιος βγαίνει χαμένος, προετοιμάζοντας το έδαφος για την επόμενη κρίση που κανείς δεν ξέρει πότε θα φτάσει στον πόλεμο. Γι’ αυτό οι εργάτες στην Ελλάδα δεν έχουν κανένα συμφέρον από τις “αγρυπνίες” του Ανθιμου και του Ψωμιάδη. Πίσω από τον φαινομενικό τους “αντι-αμερικανισμό” κρύβουν την αδελφική σχέση που υπάρχει ανάμεσα στον ελληνικό εθνικισμό και τα σχέδια του Μπους.
Τρίτη, 5 Ιούνιος 2007
Σταματήστε τις σφαγές των Παλαιστίνιων
Περισσότεροι από σαράντα Παλαιστίνιοι έχουν σκοτωθεί από τους ισραηλινούς βομβαρδισμούς τις τελευταίες μέρες στη Λωρίδα της Γάζας και στη Δυτική Οχθη. Βρίσκεται σε εξέλιξη μια εγκληματική κλιμάκωση που “θάβεται” από τα μέσα μαζικής ενημέρωσης. Ο ισραηλινός πρωθυπουργός, Εχούντ Ολμέρτ, έδωσε εντολή να χτυπηθεί η Χαμάς χωρίς όρια. Αποτέλεσμα ήταν ότι τα ισραηλινά βομβαρδιστικά χτύπησαν τα σπίτια στελεχών της Χαμάς, βουλευτών και υπουργών, σκοτώνοντας ολόκληρες οικογένειες και περαστικούς. Βομβαρδισμό δέχτηκε μέχρι και κτίριο, δίπλα στο σπίτι του παλαιστίνιου πρωθυπουργού, Ισμαήλ Χανίγια. Οι στρατηγοί είπαν ότι θέλουν να προκαλέσουν “σοκ και δέος”.Την ίδια στιγμή που τα στελέχη της Χαμάς στη Γάζα δέχονταν βομβαρδισμούς, στη Δυτική Οχθη οι ισραηλινοί έμπαιναν στα σπίτια τους και τους άρπαζαν χωρίς λόγο. Μέσα σε μια μέρα έγιναν 33 συλλήψεις στελεχών της Χαμάς, ανάμεσά τους δύο υπουργοί και πολλοί βουλευτές, δήμαρχοι και άλλοι αξιωματούχοι. Πλέον στα χέρια του Ισραήλ βρίσκονται 40 εκλεγμένοι βουλευτές των Παλαιστίνιων. Αν αυτή είναι η μοίρα των αξιωματούχων, μπορεί να καταλάβει κανείς το “έλεος” που δείχνουν οι ισραηλινοί στους απλούς Παλαιστίνιους. Ανεξέλεγκτα χτυπήματα έγιναν όλες τις τελευταίες μέρες, ακόμη και από πολεμικά πλοία εναντίον ψαράδων.
Μοιάζει σχεδόν απίστευτο, ότι ενώ τα στελέχη μιας εκλεγμένης κυβέρνησης δέχονται βομβαρδισμούς στα σπίτια τους, ούτε μια κυβέρνηση της Δύσης δεν έχει βγάλει μια ανακοίνωση συμπαράστασης στους Παλαιστίνιους και καταδίκης του Ισραήλ. Οι πύραυλοι που εκτοξεύουν οι Παλαιστίνιοι από τη Λωρίδα της Γάζας προς τους ισραηλινούς εποικισμούς δεν μπορούν να συγκριθούν με τις ισραηλινές επιθέσεις. Μερικές εκατοντάδες αυτοσχέδιοι πύραυλοι Κασάμ κατάφεραν να σκοτώσουν μόνο δύο Ισραηλινούς κατά τύχη. Το Ισραήλ δημοσιεύει λίστες θυμάτων με εκατοντάδες ονόματα. Αυτό που τους κατατάσσει στα θύματα είναι ότι υπέστησαν “σοκ”. Το ενάμισυ εκατομμύριο Παλαιστίνιοι που προσπαθούν να επιβιώσουν στη Λωρίδα της Γάζας ζουν υπό διαρκές σοκ, κάτω από την απειλή των βομβαρδιστικών.
Η Λωρίδα της Γάζας εδώ και ενάμισυ χρόνο, από τότε που οι Παλαιστίνιοι εξέλεξαν την Χαμάς στην κυβέρνηση βρίσκεται σε αποκλεισμό. Το ηλεκτρικό λειτουργεί λίγες ώρες τη μέρα και μόνο σε ορισμένες περιοχές, οι εγκαταστάσεις της αποχέτευσης έχουν αχρηστευθεί, οι περισσότεροι δημόσιοι υπάλληλοι πληρώνονται όποτε τύχει. Ανθρωπιστικές οργανώσεις καταγγέλλουν ότι οικογένειες έφτασαν να καίνε τα έπιπλα για να ζεσταθούν και για να μαγειρέψουν.
Ενώ διεξαγόταν αυτό το έγκλημα, κάποιοι ανακάλυψαν τον “παλαιστινιακό εμφύλιο” επειδή είχαν ξεσπάσει κάποιες συγκρούσεις στη Γάζα, πριν από δυο βδομάδες. Αυτό που παρουσιαζόταν ως “εμφύλιος” ήταν μια προμελετημένη πρόκληση των ΗΠΑ, της Ευρωπαϊκής Ενωσης και του Ισραήλ.
Στην προσπάθειά τους να απομονώσουν την κυβέρνηση της Χαμάς, οι χώρες της Δύσης διοχέτευαν χρήματα στον παλαιστίνιο πρόεδρο και μέλος της Φατάχ, Μαχμούντ Αμπάς. Ηθελαν να προκαλέσουν διχόνοια ανάμεσα στον κόσμο της Χαμάς που βυθιζόταν στη φτώχεια και στα στελέχη της Φατάχ που είχαν τις προσβάσεις. Παράλληλα προσπαθούσαν να ενισχύσουν την εθνοφρουρά του Μαχμούντ Αμπάς για να μπορέσει να ανατρέψει την κυβέρνηση της Χαμάς. Η ισραηλινή εφημερίδα Χάαρετζ δημοσίευσε πληροφορίες ότι δυτικές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ ζητούσαν από το Ισραήλ να ενισχύσει τις δυνάμεις του Μαχμούντ Αμπάς με κάθε τρόπο, φέρνοντας σαν παράδειγμα το ρόλο που έπαιξε ο αιθιοπικός στρατός για να ανατραπεί η κυβέρνηση της Σομαλίας.
Σύμμαχος σε όλη αυτήν την προσπάθεια ήταν και ο δικτάτορας της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ. Η Αίγυπτος άνοιξε τα σύνορά της προς τη Γάζα, σύνορα που είναι κλειστά όταν πρόκειται για τρόφιμα και για φάρμακα, για να περάσουν 500 ένοπλοι φρουροί του Μαχμούντ Αμπάς, εκπαιδευμένοι από την Αίγυπτο και εξοπλισμένοι από το Ισραήλ. Ο απλός κόσμος στη Γάζα ξέσπασε ενάντια στους ενόπλους της Φατάχ, εξοργισμένος που έρχονταν να διχάσουν τους Παλαιστίνιους. Πυροδότης ήταν και ο βομβαρδισμός από τους Ισραηλινούς του σπιτιού του δημοφιλή βουλευτή Χαλίλ αλ-Χαγιά. Ο ίδιος γλίτωσε από τον βομβαρδισμό αλλά σκοτώθηκαν οχτώ μέλη της οικογένειάς του, ανάμεσά τους παιδιά και ηλικιωμένοι. Αυτός ήταν ο περίφημος “παλαιστινιακός εμφύλιος”, ο οποίος έτσι κι αλλιώς έχει σταματήσει, καθώς όλοι οι Παλαιστίνιοι έχουν να αντιμετωπίσουν τους βομβαρδισμούς. Ενώ από στιγμή σε στιγμή δεν αποκλείεται να ξεκινήσει και μια χερσαία επέμβαση του ισραηλινού στρατού στη Γάζα, μια κίνηση που χωρίς αμφιβολία θα πολλαπλασιάσει τον αριθμό των θυμάτων.
Το Ισραήλ προσπαθεί να πετύχει τώρα με το σφυροκόπημα της Γάζας, ό,τι δεν πέτυχε με την εισβολή το περασμένο καλοκαίρι στο Λίβανο. Ο πόλεμος του καλοκαιριού ξεκίνησε με στόχο να συντριβεί η Χεζμπολάχ και έτσι το Ισραήλ να ενισχύσει και το συνολικό του κύρος, κάνοντας την ανατροπή της κυβέρνησης Χαμάς, μια εύκολη συνέχεια. Ομως η κατάσταση γύρισε μπούμεραγκ. Το Ισραήλ ηττήθηκε και η Χεζμπολάχ βγήκε ενισχυμένη μέσα στο Λίβανο. Η κρίση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του Ισραήλ και στο εσωτερικό του Λιβάνου. Η κυβέρνηση Ολμέρτ στο Ισραήλ θεωρείται χρεοκοπημένη και ανίκανη να ξεκινήσει έναν νέο πόλεμο, βρισκόμενη σε παράλυση εδώ και εννιά μήνες. Η κυβέρνηση του Σινιόρα στο Λίβανο προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αντισταθεί στην απαίτηση για πολιτική αλλαγή, απέναντι στον κόσμο που ξέρει πως η κυβέρνηση αυτή βρέθηκε στο πλευρό των Ισραηλινών και των Αμερικάνων την ώρα που η χώρα βομβαρδιζόταν.
Τώρα και οι δύο αυτές κυβερνήσεις βρίσκονται ξανά στο ίδιο στρατόπεδο, χτυπώντας ταυτόχρονα Παλαιστίνιους. Ο Ολμέρτ χτυπάει τη Γάζα και ο Σινιόρα τον παλαιστινιακό καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ στον Βόρειο Λίβανο. Η επίθεση στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ προβάλλεται ως μάχη κατά της τρομοκρατίας, με τον ισχυρισμό ότι ο λιβανέζικος στρατός χτυπάει την ένοπλη οργάνωση Φατάχ αλ-Ισλάμ που θεωρείται παρακλάδι της αλ-Κάιντα. Στην πραγματικότητα, ο στρατός χτυπάει κυρίως άμαχους που δεν έχουν καμιά σχέση με τη Φατάχ αλ-Ισλάμ.
Η ανθρωπιστική οργάνωση που έχει αναλάβει να βοηθήσει τον κόσμο στον καταυλισμό καταγγέλλει πως όχι μόνο χτυπιούνται άμαχοι, αλλά δεν επιτρέπεται η παροχή βοήθειας. Σε δελτίο τύπου καλούσαν σε κινητοποίηση: “Παρά τα όσα λένε τα ΜΜΕ, ο λιβανέζικος στρατός αρνείται να επιτρέψει την είσοδο βοήθειας μέσα στον καταυλισμό. Παρακαλούμε πάρτε μέρος μαζί με τους εργαζόμενους στη βοήθεια στη δράση έξω από το Ναχρ αλ-Μπάρεντ την Τρίτη 29 Μάη για να πιέσουμε το στρατό να επιτρέψει τη βοήθεια προς τους παλαιστίνιους πρόσφυγες που μένουν ακόμη στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ. Η διαδήλωση θα γίνει από τις 12 το μεσημέρι ως τις 2”
Στον καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ ζουσαν περίπου 30 χιλιάδες πρόσφυγες. Πρόκειται για Παλαιστίνιους που ξεριζώθηκαν από τη γη και από τα σπίτια τους όταν δημιουργήθηκε το Ισραήλ το 1948. Είναι οι ίδιοι και οι απόγονοί τους που εδώ και εξήντα χρόνια, ζουν στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ όπως και σε άλλους καταυλισμούς. Οι Παλαιστίνιοι στο Λίβανο είχαν να αντιμετωπίσουν ένα άγριο ρατσιστικό καθεστώς. Ζούσαν απομονωμένοι μέσα στους καταυλισμούς, σε παραγκουπόλεις, ο ένας πάνω στον άλλο, σε συνθήκες φτώχειας, πείνας, απειλής από τις ασθένειες. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι του Λιβάνου δεν έχουν διαβατήριο, δεν έχουν καμία υπηκοότητα και μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσαν να πάρουν ούτε άδεια εργασίας με αποτέλεσμα να γίνονται τα πιο εύκολα θύματα εκμετάλλευσης.
Οι παλαιστινιακοί καταυλισμοί όμως ήταν πάντα κέντρα έντονης πολιτικοποίησης και δράσης, γι’ αυτό θεωρούνταν παράγοντας αποσταθεροποίησης για τις κυβερνήσεις του Λιβάνου. Από το 1969 και μετά ο λιβανέζικος στρατός δεν είχε το δικαίωμα να μπαίνει μέσα στους καταυλισμούς. Στη διάρκεια του εμφύλιου, στη δεκαετία του ‘70 και του ‘80, πολιτοφυλακές κάθε λογής ανέλαβαν να σφάξουν τους Παλαιστίνιους, συνήθως με τη βοήθεια του Ισραήλ. Πιο γνωστή περίπτωση είναι η σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα το 1982.
Ο λιβανέζικος στρατός, για να τηρήσει τη συμφωνία μη εισόδου στον καταυλισμό, εφάρμοσε μια άγρια πολιορκία ενώ ταυτόχρονα βομβάρδιζε. Η κυβέρνηση που δεν αντιστάθηκε ούτε ένα λεπτό στην ισραηλινή εισβολή, τώρα κάνει τον “νταή” απέναντι στους πρόσφυγες. Εκοψε το ρεύμα και το νερό ενώ πτώματα και τραυματίες συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στα σοκάκια και στα χαλάσματα. Τουλάχιστον δύο χιλιάδες πρόσφυγες, κυρίως γυναίκες με μικρά παιδιά, κατάφεραν να φύγουν και να κατευθυνθούν προς άλλο κοντινό προσφυγικό καταυλισμό. Τα παιδιά εκεί σταμάτησαν το σχολείο, γιατί οι αίθουσες έγιναν χώροι υποδοχής των νέων προσφύγων.
Οι Αμερικάνοι έχουν στείλει τρία αεροσκάφη με στρατιωτική βοήθεια προς την κυβέρνηση του Σινιόρα για να συνεχίσει ανενόχλητος το μακελειό. Παλαιστίνιοι στη Γάζα και στο Λίβανο δέχονται παράλληλους βομβαρδισμούς με την υποστήριξη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των Αμερικάνων. Το αντιπολεμικό κίνημα χρειάζεται να δείξει τη συμπαράστασή του για να σταματήσουμε αυτό το έγκλημα. Δε θα αφήσουμε τα αδιέξοδα των ΗΠΑ και του Ισραήλ να τα πληρώσουν οι πιο χτυπημένοι απ’ όλους, οι Παλαιστίνιοι που υφίστανται την ισραηλινή κατοχή εδώ και 60 χρόνια.
Στην προσπάθειά τους να απομονώσουν την κυβέρνηση της Χαμάς, οι χώρες της Δύσης διοχέτευαν χρήματα στον παλαιστίνιο πρόεδρο και μέλος της Φατάχ, Μαχμούντ Αμπάς. Ηθελαν να προκαλέσουν διχόνοια ανάμεσα στον κόσμο της Χαμάς που βυθιζόταν στη φτώχεια και στα στελέχη της Φατάχ που είχαν τις προσβάσεις. Παράλληλα προσπαθούσαν να ενισχύσουν την εθνοφρουρά του Μαχμούντ Αμπάς για να μπορέσει να ανατρέψει την κυβέρνηση της Χαμάς. Η ισραηλινή εφημερίδα Χάαρετζ δημοσίευσε πληροφορίες ότι δυτικές κυβερνήσεις και ιδιαίτερα οι ΗΠΑ ζητούσαν από το Ισραήλ να ενισχύσει τις δυνάμεις του Μαχμούντ Αμπάς με κάθε τρόπο, φέρνοντας σαν παράδειγμα το ρόλο που έπαιξε ο αιθιοπικός στρατός για να ανατραπεί η κυβέρνηση της Σομαλίας.
Σύμμαχος σε όλη αυτήν την προσπάθεια ήταν και ο δικτάτορας της Αιγύπτου, Χόσνι Μουμπάρακ. Η Αίγυπτος άνοιξε τα σύνορά της προς τη Γάζα, σύνορα που είναι κλειστά όταν πρόκειται για τρόφιμα και για φάρμακα, για να περάσουν 500 ένοπλοι φρουροί του Μαχμούντ Αμπάς, εκπαιδευμένοι από την Αίγυπτο και εξοπλισμένοι από το Ισραήλ. Ο απλός κόσμος στη Γάζα ξέσπασε ενάντια στους ενόπλους της Φατάχ, εξοργισμένος που έρχονταν να διχάσουν τους Παλαιστίνιους. Πυροδότης ήταν και ο βομβαρδισμός από τους Ισραηλινούς του σπιτιού του δημοφιλή βουλευτή Χαλίλ αλ-Χαγιά. Ο ίδιος γλίτωσε από τον βομβαρδισμό αλλά σκοτώθηκαν οχτώ μέλη της οικογένειάς του, ανάμεσά τους παιδιά και ηλικιωμένοι. Αυτός ήταν ο περίφημος “παλαιστινιακός εμφύλιος”, ο οποίος έτσι κι αλλιώς έχει σταματήσει, καθώς όλοι οι Παλαιστίνιοι έχουν να αντιμετωπίσουν τους βομβαρδισμούς. Ενώ από στιγμή σε στιγμή δεν αποκλείεται να ξεκινήσει και μια χερσαία επέμβαση του ισραηλινού στρατού στη Γάζα, μια κίνηση που χωρίς αμφιβολία θα πολλαπλασιάσει τον αριθμό των θυμάτων.
Το Ισραήλ προσπαθεί να πετύχει τώρα με το σφυροκόπημα της Γάζας, ό,τι δεν πέτυχε με την εισβολή το περασμένο καλοκαίρι στο Λίβανο. Ο πόλεμος του καλοκαιριού ξεκίνησε με στόχο να συντριβεί η Χεζμπολάχ και έτσι το Ισραήλ να ενισχύσει και το συνολικό του κύρος, κάνοντας την ανατροπή της κυβέρνησης Χαμάς, μια εύκολη συνέχεια. Ομως η κατάσταση γύρισε μπούμεραγκ. Το Ισραήλ ηττήθηκε και η Χεζμπολάχ βγήκε ενισχυμένη μέσα στο Λίβανο. Η κρίση μεταφέρθηκε στο εσωτερικό του Ισραήλ και στο εσωτερικό του Λιβάνου. Η κυβέρνηση Ολμέρτ στο Ισραήλ θεωρείται χρεοκοπημένη και ανίκανη να ξεκινήσει έναν νέο πόλεμο, βρισκόμενη σε παράλυση εδώ και εννιά μήνες. Η κυβέρνηση του Σινιόρα στο Λίβανο προσπαθεί με νύχια και με δόντια να αντισταθεί στην απαίτηση για πολιτική αλλαγή, απέναντι στον κόσμο που ξέρει πως η κυβέρνηση αυτή βρέθηκε στο πλευρό των Ισραηλινών και των Αμερικάνων την ώρα που η χώρα βομβαρδιζόταν.
Τώρα και οι δύο αυτές κυβερνήσεις βρίσκονται ξανά στο ίδιο στρατόπεδο, χτυπώντας ταυτόχρονα Παλαιστίνιους. Ο Ολμέρτ χτυπάει τη Γάζα και ο Σινιόρα τον παλαιστινιακό καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ στον Βόρειο Λίβανο. Η επίθεση στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ προβάλλεται ως μάχη κατά της τρομοκρατίας, με τον ισχυρισμό ότι ο λιβανέζικος στρατός χτυπάει την ένοπλη οργάνωση Φατάχ αλ-Ισλάμ που θεωρείται παρακλάδι της αλ-Κάιντα. Στην πραγματικότητα, ο στρατός χτυπάει κυρίως άμαχους που δεν έχουν καμιά σχέση με τη Φατάχ αλ-Ισλάμ.
Η ανθρωπιστική οργάνωση που έχει αναλάβει να βοηθήσει τον κόσμο στον καταυλισμό καταγγέλλει πως όχι μόνο χτυπιούνται άμαχοι, αλλά δεν επιτρέπεται η παροχή βοήθειας. Σε δελτίο τύπου καλούσαν σε κινητοποίηση: “Παρά τα όσα λένε τα ΜΜΕ, ο λιβανέζικος στρατός αρνείται να επιτρέψει την είσοδο βοήθειας μέσα στον καταυλισμό. Παρακαλούμε πάρτε μέρος μαζί με τους εργαζόμενους στη βοήθεια στη δράση έξω από το Ναχρ αλ-Μπάρεντ την Τρίτη 29 Μάη για να πιέσουμε το στρατό να επιτρέψει τη βοήθεια προς τους παλαιστίνιους πρόσφυγες που μένουν ακόμη στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ. Η διαδήλωση θα γίνει από τις 12 το μεσημέρι ως τις 2”
Στον καταυλισμό Ναχρ αλ-Μπάρεντ ζουσαν περίπου 30 χιλιάδες πρόσφυγες. Πρόκειται για Παλαιστίνιους που ξεριζώθηκαν από τη γη και από τα σπίτια τους όταν δημιουργήθηκε το Ισραήλ το 1948. Είναι οι ίδιοι και οι απόγονοί τους που εδώ και εξήντα χρόνια, ζουν στο Ναχρ αλ-Μπάρεντ όπως και σε άλλους καταυλισμούς. Οι Παλαιστίνιοι στο Λίβανο είχαν να αντιμετωπίσουν ένα άγριο ρατσιστικό καθεστώς. Ζούσαν απομονωμένοι μέσα στους καταυλισμούς, σε παραγκουπόλεις, ο ένας πάνω στον άλλο, σε συνθήκες φτώχειας, πείνας, απειλής από τις ασθένειες. Οι περισσότεροι Παλαιστίνιοι του Λιβάνου δεν έχουν διαβατήριο, δεν έχουν καμία υπηκοότητα και μέχρι πρόσφατα δεν μπορούσαν να πάρουν ούτε άδεια εργασίας με αποτέλεσμα να γίνονται τα πιο εύκολα θύματα εκμετάλλευσης.
Οι παλαιστινιακοί καταυλισμοί όμως ήταν πάντα κέντρα έντονης πολιτικοποίησης και δράσης, γι’ αυτό θεωρούνταν παράγοντας αποσταθεροποίησης για τις κυβερνήσεις του Λιβάνου. Από το 1969 και μετά ο λιβανέζικος στρατός δεν είχε το δικαίωμα να μπαίνει μέσα στους καταυλισμούς. Στη διάρκεια του εμφύλιου, στη δεκαετία του ‘70 και του ‘80, πολιτοφυλακές κάθε λογής ανέλαβαν να σφάξουν τους Παλαιστίνιους, συνήθως με τη βοήθεια του Ισραήλ. Πιο γνωστή περίπτωση είναι η σφαγή στη Σάμπρα και τη Σατίλα το 1982.
Ο λιβανέζικος στρατός, για να τηρήσει τη συμφωνία μη εισόδου στον καταυλισμό, εφάρμοσε μια άγρια πολιορκία ενώ ταυτόχρονα βομβάρδιζε. Η κυβέρνηση που δεν αντιστάθηκε ούτε ένα λεπτό στην ισραηλινή εισβολή, τώρα κάνει τον “νταή” απέναντι στους πρόσφυγες. Εκοψε το ρεύμα και το νερό ενώ πτώματα και τραυματίες συνεχίζουν να βρίσκονται μέσα στα σοκάκια και στα χαλάσματα. Τουλάχιστον δύο χιλιάδες πρόσφυγες, κυρίως γυναίκες με μικρά παιδιά, κατάφεραν να φύγουν και να κατευθυνθούν προς άλλο κοντινό προσφυγικό καταυλισμό. Τα παιδιά εκεί σταμάτησαν το σχολείο, γιατί οι αίθουσες έγιναν χώροι υποδοχής των νέων προσφύγων.
Οι Αμερικάνοι έχουν στείλει τρία αεροσκάφη με στρατιωτική βοήθεια προς την κυβέρνηση του Σινιόρα για να συνεχίσει ανενόχλητος το μακελειό. Παλαιστίνιοι στη Γάζα και στο Λίβανο δέχονται παράλληλους βομβαρδισμούς με την υποστήριξη των ευρωπαϊκών κυβερνήσεων και των Αμερικάνων. Το αντιπολεμικό κίνημα χρειάζεται να δείξει τη συμπαράστασή του για να σταματήσουμε αυτό το έγκλημα. Δε θα αφήσουμε τα αδιέξοδα των ΗΠΑ και του Ισραήλ να τα πληρώσουν οι πιο χτυπημένοι απ’ όλους, οι Παλαιστίνιοι που υφίστανται την ισραηλινή κατοχή εδώ και 60 χρόνια.
Αριστερά η Κεντροαριστερά; Ενα "απλουστευτικό" δίλημμα;
Είναι κοινή παραδοχή η επιστροφή της πολιτικής στα κινήματα. Τα τελευταία χρόνια διάφορα κινήματα έχουν κάνει μαζική εμφάνιση και έχουν καταφέρει νίκες, αλλά όλοι βλέπουν πως τίποτα δεν είναι δεδομένο αν δεν δοθεί και πολιτική απάντηση. Οι περιπτώσεις της Ιταλίας και της Γαλλίας και τα πολιτικά διλήμματα που τέθηκαν αποτελούν προκλήσεις για την Αριστερά όλης της Ευρώπης. Ομως σε ζητήματα που είναι ζωής και θανάτου, κάποιοι έχουν να προσφέρουν μόνο παλιές απαντήσεις υποστηρίζοντας ότι η Αριστερά πρέπει, όποτε μπορεί, να μπαίνει σε κυβερνήσεις. Ο ΣΥΡΙΖΑ ανήκει σ’ αυτήν την κατηγορία. Στην Εποχή της Κυριακής δύο άρθρα κάνουν ολοφάνερη την αδυναμία.Το πιο χαρακτηριστικό άρθρο είναι του στελέχους του ΣΥΝ, Χριστόφορου Παπαδόπουλου. Κατηγορεί όσους επιμένουν να διαχωρίζουν την Αριστερά από την Κεντροαριστερά: “Αρκετοί προτείνουν στο πεδίο των συμμαχιών, ακόμα και των στοιχειωδών πολιτικών συνεργασιών, τη διαχωριστική Αριστερά-Κεντροαριστερά, θεωρώντας ότι ο “κυβερνητισμός” είναι το σύμπτωμα και η διάγνωση της ιδεολογικής και πολιτικής κρίσης της Αριστεράς. Κρίση που κάνει περιττή τη διαχωριστική του νεοφιλελευθερισμού.”
Τονίζει ότι ένας τέτοιος διαχωρισμός “για τις συνιστώσες του ΣΥΡΙΖΑ είναι απλούστευση που καταλήγει σε μόνιμη επιφύλαξη, αν όχι σε κυνήγι μαγισσών.” Υποστηρίζει μάλιστα ότι όσοι διαχωρίζουν Αριστερά/Κεντροαριστερά δεν ”μπορούν να κατανοήσουν πως ένα κόμμα φτιαγμένο με τα πιο στέρεα (και εξελιγμένα) υλικά της κομουνιστικής παράδοσης, η Επανίδρυση λόγου χάρη, να συντάσσεται με την κεντροαριστερά για να αντιμετωπίσει το βαρύ (ιδιαίτερα πολιτικό) δίλημμα Μπερλουσκόνι ή Πρόντι.”
Πρόκειται για σκεπτικό πολιτικής διολίσθησης: τι να κάνουμε; Τέθηκε το πολιτικό δίλημμα “Πρόντι ή Μπερλουσκόνι;” και η Επανίδρυση μπήκε στην κυβέρνηση Πρόντι.
Η αντίθεση στην κεντροαριστερά δεν είναι ιδεολογικό κόλλημα. Η κυβέρνηση Πρόντι έχει ήδη βάψει τα χέρια της με αίμα. Στηρίζει με ιταλικά στρατεύματα την κατοχή του Αφγανιστάν και συνεργάζεται με τον πόλεμο του Μπους σε όλα τα επίπεδα. Δεν είναι μόνο ότι αφήνει την αμερικάνικη βάση της Βιτσέντζα να επεκτείνεται. Πέρσι το καλοκαίρι έστειλε πρώτο πρώτο τον ιταλικό στρατό να σταθεροποιήσει το Λίβανο μετά την ήττα της ισραηλινής επίθεσης. Η κυβέρνηση Σινιόρα που σώθηκε και χάρη στον στρατό που έστειλε ο Πρόντι τώρα σφάζει παλαιστινιακούς καταυλισμούς. Η θέση της Αριστεράς είναι να διαδηλώνει ενάντια σ’ αυτά τα εγκλήματα, να προσπαθεί να εμποδίσει και να ρίξει τις κυβερνήσεις που τα εκτελούν, όχι να είναι συνένοχη σαν την Κομμουνιστική Επανίδρυση.
Αν αυτό το μεγάλο έγκλημα διαφεύγει από τον Παπαδόπουλο, στο επίπεδο της οικονομίας τι μπορεί να πει; Μήπως η κυβέρνηση Πρόντι στη διαχωριστική γραμμή νεοφιλελευθερισμός-αντινεοφιλελευθερισμός βρίσκεται με τη δική μας μεριά; Την άγρια πολιτική του Μπερλουσκόνι συνεχίζει και όσον αφορά τις ιδιωτικοποιήσεις στην παιδεία και την υγεία και όσον αφορά τη λιτότητα. Αρα ο Παπαδόπουλος πριν βιαστεί να κατηγορήσει όσους είναι ενάντια στον κυβερνητισμό ότι «μιλάνε γενικά», θα έπρεπε να απαντήσει συγκεκριμένα για ποιες κυβερνήσεις εννοεί ότι πρέπει να συμμετέχει η αριστερά.
Μάλλον όμως δεν έχει δισταγμούς. Φαίνεται από την ανάλυσή του για τη Γαλλία, την άλλη περίπτωση που το δίλημμα τέθηκε έντονα. Το σκεπτικό του Παπαδόπουλου είναι ότι η Αριστερά έχασε εκλογικά στη Γαλλία επειδή δεν είχε κυβερνητική προοπτική. Φαίνεται ότι δεν πρόσεξε πως το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας που είχε ανοιχτή θέση υπέρ της συγκυβέρνησης χαντακώθηκε ενώ αντίθετα η Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα κράτησε τα ποσοστά της.
Η Κομμουνιστική Επανίδρυση και το ΚΚ Γαλλίας είναι αδελφά κόμματα του Συνασπισμού. Συμμετέχουν μαζί στο Ευρωπαϊκό Κόμμα της Αριστεράς. Ο ΣΥΝ ποτέ δεν ψέλλισε ούτε μια κουβέντα ενάντια στην υποστήριξη της κατοχής του Αφγανιστάν από την Επανίδρυση. Ούτε καταδίκασε τη διαγραφή του γερουσιαστή Φράνκο Τουριλιάτο που τόλμησε να ψηφίσει ενάντια στην επίσημη θέση. Αρα οι φοβίες για τον “κυβερνητισμό” δεν είναι μόνο απομεινάρι του 1989, όπως θέλει να μας πείσει ο Παπαδόπουλος. Είναι πραγματικός φόβος των αγωνιστών που δεν θέλουν να δουν τις ψήφους τους και τις ελπίδες τους να μετατρέπονται σε υπουργικές καρέκλες που θα συνεχίσουν την πολιτική Καραμανλή με αριστερό προφίλ.
Γι’ αυτό και το άρθρο του Τάσου Κουράκη δεν βοηθάει τη συζήτηση. Υποστηρίζει ότι το ερώτημα για συμμετοχή σε κυβερνήσεις δεν είναι τόσο σημαντικό, γιατί το ζήτημα είναι το τι κάνει η Αριστερά είτε είναι σε κυβέρνηση είτε όχι: “Το ζητούμενο δεν είναι η συμμετοχή ή όχι στην κυβέρνηση, αλλά αν με τις πράξεις και τις ενέργειές μας φέρουμε πιο κοντά το όραμα του σοσιαλισμού”. Αυτή η “χιλιαστική” τοποθέτηση δεν απαντάει σε κανένα ερώτημα. Υπάρχει περίπτωση μια κεντροαριστερή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Πρόντι ή την Σεγκολέν Ρουαγιάλ να φέρουν πιο κοντά το όραμα του σοσιαλισμού; Το μόνο που κάνουν είναι να τραβήξουν την αριστερά στο βούρκο του νεοφιλελευθερισμού και του πολέμου.
Τα ερωτήματα δεν είναι ακαδημαϊκά. Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις σ’ αυτούς που λένε ότι τα κινήματα μπορούν να δώσουν λευκή επιταγή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση να εφαρμόσει “κεντροαριστερό” πρόγραμμα.
Γι’ αυτό και το άρθρο του Τάσου Κουράκη δεν βοηθάει τη συζήτηση. Υποστηρίζει ότι το ερώτημα για συμμετοχή σε κυβερνήσεις δεν είναι τόσο σημαντικό, γιατί το ζήτημα είναι το τι κάνει η Αριστερά είτε είναι σε κυβέρνηση είτε όχι: “Το ζητούμενο δεν είναι η συμμετοχή ή όχι στην κυβέρνηση, αλλά αν με τις πράξεις και τις ενέργειές μας φέρουμε πιο κοντά το όραμα του σοσιαλισμού”. Αυτή η “χιλιαστική” τοποθέτηση δεν απαντάει σε κανένα ερώτημα. Υπάρχει περίπτωση μια κεντροαριστερή κυβέρνηση με πρωθυπουργό τον Πρόντι ή την Σεγκολέν Ρουαγιάλ να φέρουν πιο κοντά το όραμα του σοσιαλισμού; Το μόνο που κάνουν είναι να τραβήξουν την αριστερά στο βούρκο του νεοφιλελευθερισμού και του πολέμου.
Τα ερωτήματα δεν είναι ακαδημαϊκά. Χρειάζονται καθαρές απαντήσεις σ’ αυτούς που λένε ότι τα κινήματα μπορούν να δώσουν λευκή επιταγή σε οποιαδήποτε κυβέρνηση να εφαρμόσει “κεντροαριστερό” πρόγραμμα.
Παρασκευή, 25 Μάϊος 2007
Χτυπάτε τους παντού...
Οι χτεσινές συλλήψεις 33 στελεχών της Χαμάς από το κράτος του Ισραήλ είναι ένα απίστευτο έγκλημα αλλά και μια απόδειξη τι είδους κράτος-δολοφόνος είναι το Ισραήλ. Μπουκάρανε στα σπίτια της ηγεσίας της Χαμάς, συλλαμβάνοντας ακόμη και έναν υπουργό της, τον Υπουργό Παιδείας Νάσερ αλ-Σάερ, μετά από ολόκληρες βδομάδες ανελέητου βομβαρδισμού της Γάζας και όχι μόνο. Η γυναίκα του αλ-Σάερ λέει ότι μπήκανε στο σπίτι τους, στη Νάμπλους, και τον πήρανε σηκωτό. Συλλάβανε με αντίστοιχο τρόπο δημάρχους βουλευτές και άλλους αξιωματούχους. Συνολικά υπάρχουν 40 Παλαιστίνιοι βουλευτές κρατούμενοι από το Ισραήλ. Σε ποια άλλη χώρα που θα προχωρούσε σε τέτοια εγκλήματα, η απάντηση της "διεθνούς κοινότητας" θα ήταν ότι η κίνηση του Ισραήλ είναι "προβληματική", όπως δήλωσε ο απεσταλμένος του ΟΗΕ για τη Μέση Ανατολή.
Εν τω μεταξύ οι Ισραηλινοί συνεχίζουν να χτυπάνε με τανκς και βομβαρδιστικά. Ενας Παλαιστίνιος δολοφονήθηκε στη Μπέιτ Λαχίγια χτες, μια 40χρονη γυναίκα, η ΑμάλΝταούντ, πέθανε από βομβαρδισμό. Ενας ψαράς, ο Σαϊντ ελ-Αταρ δολοφονήθηκε από πυρά πολεμικών πλοίων.
Η επίσημη ανακοίνωση της Χαμάς είναι: "Θα κυνηγήσουμε τους στρατιώτες της κατοχής και τους εποίκους σε κάθε εκατοστό της κατεχόμενης γης και ανακοινώνουμε ότι δίνουμε το ελεύθερο σε όλους μας τους πυρήνες να χτυπάνε ενάντια στον εχθρό σε κάθε σημείο της Παλαιστίνης".
Εν τω μεταξύ οι Ισραηλινοί συνεχίζουν να χτυπάνε με τανκς και βομβαρδιστικά. Ενας Παλαιστίνιος δολοφονήθηκε στη Μπέιτ Λαχίγια χτες, μια 40χρονη γυναίκα, η ΑμάλΝταούντ, πέθανε από βομβαρδισμό. Ενας ψαράς, ο Σαϊντ ελ-Αταρ δολοφονήθηκε από πυρά πολεμικών πλοίων.
Η επίσημη ανακοίνωση της Χαμάς είναι: "Θα κυνηγήσουμε τους στρατιώτες της κατοχής και τους εποίκους σε κάθε εκατοστό της κατεχόμενης γης και ανακοινώνουμε ότι δίνουμε το ελεύθερο σε όλους μας τους πυρήνες να χτυπάνε ενάντια στον εχθρό σε κάθε σημείο της Παλαιστίνης".
Η καρδιά του κτήνους είναι καχεκτική
Ενα νέο γκάλοπ δημοσιεύουν οι New York Times σήμερα ενισχύοντας την εικόνα ότι η κρίση στο Ιράκ αντανακλάται στο εσωτερικό των ΗΠΑ. Οι Αμερικανοί βλέπουν την κατάσταση στο Ιράκ με τον πιο αρνητικό τρόπο από οποιαδήποτε άλλη χρονική στιγμή.
Συγκεκριμένα, 61% λένε ότι οι ΗΠΑ έπρεπε να μην έχουν μπει στο Ιράκ
76% λένε ότι τα πράγματα πηγαίνουν άσχημα. Σε αυτούς περιλαμβάνεται ένα 47% που λένε ότι τα πράγματα πηγαίνουν πολύ άσχημα. Μόλις 1% λένε ότι τα πράγματα πηγαίνουν πολύ καλά.
Οσον αφορά τον Μπους, το 30% λένε ότι τα πηγαίνει γενικά καλά ενώ το 63% απαντάει αρνητικά. Συγκεκριμένα για την πολιτική του Μπους στο Ιράκ 23% είναι υπέρ και 72% κατά. Σίγουρα η βαθμολογία του Μπους στο Ιράκ είναι χειρότερη, αλλά ακριβώς επειδή έδεσε την τύχη του με αυτόν τον πόλεμο, παίζει ρόλο για να συμπαρασύρει τη συνολική του εικόνα προς τα κάτω. Στην οικονομία έχει 36% υπέρ και 56% κατά, για παράδειγμα.
Το 76% λένε ότι τα επιπλέον στρατεύματα που στάλθησαν στο Ιράκ είτε δεν έχουν καμιά επίπτωση ή κάνουν χειρότερα τα πράγματα. Στους Ρεπουμπλικάνους ψηφοφόρους το αντίστοιχο αποτέλεσμα είναι 51%.
Στο ζήτημα της χρηματοδότησης οι περισσότεροι είναι υπέρ της συνέχισης, ενώ ζητάνε χρονοδιάγραμμα αποχώρησης. Ακόμη και εκεί όμως έχει διαμορφωθεί ένα σκληρό 13% που λέει οτι πρέπει να σταματήσει άμεσα κάθε χρηματοδότηση του πολέμου.
Στο ζήτημα της χρηματοδότησης οι περισσότεροι είναι υπέρ της συνέχισης, ενώ ζητάνε χρονοδιάγραμμα αποχώρησης. Ακόμη και εκεί όμως έχει διαμορφωθεί ένα σκληρό 13% που λέει οτι πρέπει να σταματήσει άμεσα κάθε χρηματοδότηση του πολέμου.
72% λένε ότι τα πράγματα στη χώρα (στις ΗΠΑ) έχουν πάρει άσχημη πορεία. Ενα ποσοστό ρεκόρ για το γκάλοπ των Τάιμς από τότε που ξεκίνησε, το 1983! Κατά τη γνώμη μου είναι το πιο σημαντικό εύρημα, αυτή η γενικευμένη πολιτική απαισοδοξία είναι χαρακτηριστικό που μπορεί να δώσει πολιτικές και κινηματικές εξελίξεις σε οποιαδήποτε κατεύθυνση.
Τετάρτη, 23 Μάϊος 2007
Συνέντευξη με την Ουεσάμ ελ Χαντίντι: "Οι επαναστάτες σοσιαλιστές στην Αίγυπτο έχουμε ξεχωριστό ρόλο"
Η Ουεσάμ ελ Χαντίντι βρέθηκε στην Αθήνα για το τριήμερο Μαρξισμός 2007. Της πήρα την παρακάτω συνέντευξη που δημοσιεύτηκε στην Εργατική Αλληλεγγύη 768
Ποια είναι η κατάσταση του κινήματος στην Αίγυπτο αυτή τη στιγμή;
Υπάρχει ένταση του κινήματος και ένταση της καταστολής. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η καταστολή έχει γίνει πιο έξυπνη. Κάποιοι στο κίνημα, λόγω αυτής της εξέλιξης είναι απαισιόδοξοι και επειδή δεν υπάρχει η μαζική εμφάνιση όπως πριν δύο τρία χρόνια λένε ότι δεν έχει γίνει τίποτα. Είμαι στο κίνημα 15 χρόνια και βλέπω τεράστιες αλλαγές προς το καλύτερο. Οχι στο επίπεδο ζωής των ανθρώπων. Αυτό είναι προς το χειρότερο. Αλλά στο επίπεδο του κινήματος, της ανυπακοής και της αντιπολίτευσης. Παλιά η μόνη αντιπολίτευση ερχόταν από τα επίσημα κόμματα που είχε στήσει ο Σαντάτ. Αυτά πλέον είναι σφραγίδες. Τώρα υπάρχει ένα πραγματικό κίνημα.
Ο πιο σημαντικός αγώνας της προηγούμενης περιόδου ήταν των εργατών στην υφαντουργία της περιοχής Μαχάλα. Τμήμα των μισθών των εργατών ήταν σε ποσοστά από τα κέρδη. Το εργοστάσιο είχε εκατομμύρια κέρδη τα οποία δημοσιοποιούσε σε οικονομικά έντυπα για να προβάλει τις επιτυχίες του. Με αυτά τα κέρδη έκανε νέες επενδύσεις. Ομως στα στοιχεία που έδωσε στους εργάτες δεν υπήρχαν κέρδη και έτσι δεν πήραν τους αναμενόμενους μισθούς.
Εγινε η μεγαλύτερη εργατική διαδήλωση από την δεκαετία του '80. 27.000 εργάτες βρίσκονταν σε απεργία και συνέχισαν να λειτουργούν το εργοστάσιο με δικό τους έλεγχο. Κέρδισαν τον αγώνα και πήραν τους μισθούς τους. Αυτή η νίκη προκάλεσε με τη σειρά της και άλλους αγώνες για παρόμοια αιτήματα. Υπολογίζεται ότι μέσα στο 2007 έχουν γίνει 200 απεργίες στην Αίγυπτο.
Μια επίσης πολύ σημαντική απεργία ήταν στο λιμάνι του Πορτ Σαϊντ. Οι εργάτες εδώ και χρόνια απαιτούσαν να ανανεωθεί ο εξοπλισμός και τα μηχανήματα. Ενα ανυψωτικό μηχάνημα κατέρρευσε πριν λίγους μήνες και σκότωσε έναν εργάτη. Ξεκίνησε απεργία με κύριο αίτημα να γίνει επίσημη έρευνα για το ποιος φταίει που το μηχάνημα δεν ήταν ασφαλές. Εχει επικρατήσει ένα κλίμα στην εργατική τάξη της Αιγυπτου ότι η απεργία, η διαδήλωση και ο αγώνας θα φέρει αποτέλεσμα.
Παράλληλα μετά από πολλά χρόνια ξέσπασε κίνημα αγροτών. Η κυβέρνηση ανατρέπει τους νόμους της αγροτικής μεταρρύθμισης του Νάσερ και δίνει πίσω τη γη στους παλιούς γαιοκτήμονες. Αυτό γίνεται ακόμη και σε περιπτώσεις που η γη αγοράστηκε από τους χωρικούς και πλήρωσαν αποζημίωση στον γαιοκτήμονα.
Στην περιοχή Μανσούρα για παράδειγμα ένας παλιός γαιοκτήμονας κέρδισε στο δικαστήριο τη γη που είχε πριν τον Νάσερ. Η αστυνομία μπήκε και κατέλαβε τη γη από τους αγρότες για να τη δώσει πίσω ενώ οι αγρότες είχαν πληρώσει και είχαν τίτλους κυριότητας. Ο αγώνας που ξέσπασε προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στο καθεστώς, καθώς οι αγρότες ανακάλυψαν μόνοι τους ένα προεδρικό διάταγμα του 1980 που απαγορεύει την επιστροφή γης στους γαιοκτήμονες.
Υπάρχει αλλαγή και στην αντίληψη για τις ιδιωτικοποιήσεις. Στις αρχές του '90 είχε επικρατήσει η άποψη και μέσα στους εργάτες ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας, πιο πολλά μπόνους. Τελικά αυτό που έγινε ήταν πρόωρες συνταξιοδοτήσεις με μειωμένες αποζημιώσεις και συντάξεις. Ψηλός πληθωρισμός και απώλεια των δικαιωμάτων υγειονομικής περίθαλψης.
Στα ιδιωτικοποιημένα εργοστάσια είχαν όλη την ανασφάλεια του ιδιωτικού τομέα με μικρότερους μισθούς από τον ιδιωτικό τομέα. Αυτή είναι η ρίζα του ξεσπάσματος του εργατικού κινήματος, το οποίο βρήκε αφορμή να ξεσπάσει λόγω του συνολικότερου κινήματος για πολιτική αλλαγή που είχε προηγηθεί.
Τι ρόλο έχει παίξει το κίνημα για πολιτική αλλαγή;
Σημείο αφετηρίας του κινήματος δεν ήταν η πολιτική αλλαγή, αλλά η αλληλεγγύη στην παλαιστινιακή Ιντιφάντα. Η δυναμική αναπτύχθηκε με το κίνημα ενάντια στον πόλεμο συνολικά. Στις 20 Μάρτη 2003 ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση στην Αίγυπτο μετά το 1977. Η αστυνομία δεν χτύπησε, αλλά την επόμενη μέρα όταν ξαναέγινε προσπάθεια για διαδήλωση υπήρξε άγρια καταστολή. Το νόημα ήταν: “μια διαδήλωση φτάνει, δεν θα γίνει φαινόμενο”. Κι όμως έγινε φαινόμενο. Διαμορφώθηκαν πολιτικές συμμαχίες ενάντια στο καθεστώς. Το κίνημα Κιφάγια (Αρκετά) έγινε περισσότερο γνωστό και κατάφερε να μετατραπεί σε μια ομπρέλα ταυτισμένο με κάθε αντιπολίτευση στο καθεστώς.
Το καθεστώς άφησε το κίνημα χαλαρό για ένα διάστημα πιστεύοντας πως δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά δύο πτέρυγες στην κυβέρνηση με δημόσιες δηλώσεις που έδειχναν σύγχυση. Ο Μουμπάρακ έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα συνταγματικής αλλαγής προς το δημοκρατικότερο. Ο γιος του, ο Γκαμάλ, έλεγε την ίδια στιγμή ότι είναι απαραίτητη μια συνταγματική αλλαγή.
Αυτή η αστάθεια προκάλεσε αλλαγές νοοτροπίας. Υπήρχαν διαδηλώσεις κάθε βδομάδα. Φαινομενικά, υπήρχε περισσότερη ελευθερία έκφρασης και συγκέντρωσης.
Ομως η “εύκολη περίοδος” τελείωσε μετά από τις ταλαντεύσεις του καθεστώτος και περάσαμε σε σκληρή καταστολή. Ξεκίνησε μια περίοδος που οργάνωνες διαδήλωση και ήταν σαν να παίζεις κορώνα γράμματα. Μία η αστυνομία σε άφηνε μία σε τσάκιζε.
Σημαντικό σημείο καμπής ήταν οι κοινοβουλευτικές εκλογές στα τέλη του 2005. Παρόλη τη νοθεία και τις απαγορεύσεις, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κέρδισαν 85 έδρες, κατεβαίνοντας ως ανεξάρτητοι.
Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές είχαμε συμμετοχή με υποψήφιο τον σύντροφο Καμάλ Χαλίλ. Το βανάκι της προεκλογικής μας καμπάνιας δέχθηκε επίθεση από τραμπούκους και διαλύθηκε ενώ βρίσκονταν μέσα σύντροφοι. Μας πετάξαν έξω από τις εκλογικές επιτροπές και έτσι δεν μπορούσαμε να έχουμε κανέναν έλεγχο για το πόση νοθεία υποστήκαμε.
Ποια είναι η σημασία της Συνδιάσκεψης του Καϊρου σε αυτές τις εξελίξεις;
Το συνέδριο του Καϊρου που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια είναι πολύ σημαντικό ιδιαίτερα σε διεθνές επίπεδο, ως συμμαχία δυνάμεων που συντονίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Τις τελευταίες δύο χρονιές όμως, το Συνέδριο συνδυάστηκε με Κοινωνικό Φόρουμ, το οποίο είχε περισσότερες επιπτώσεις στο εσωτερικό της Αιγύπτου.
Συναντήθηκαν τα διάφορα κινήματα: της εκπαίδευσης, το εργατικό κίνημα, το κίνημα ενάντια στην κατεδάφιση των εργατικών κατοικιών και μετατράπηκε σε σημαντικό σημείο επαφής. Πριν το συνέδριο του Καϊρου, οποιοσδήποτε τέτοιος συντονισμός γινόταν μόνο σε ατομικό επίπεδο. Το Κοινωνικό Φόρουμ προέκυψε ως αίτημα των ανθρώπων που δούλευαν ήδη στα κινήματα και τώρα δεν χρειάζεται να προσπαθούν να συντονιστούν στα τυφλά.
Η πολιτική συμμαχία στο Φόρουμ είναι η ίδια όπως στο Συνέδριο. Οι τρεις μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Νασερικό Κόμμα και οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές.
Πώς αναδείχθηκαν οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές ως σημαντική δύναμη μέσα στο νέο κίνημα;
Τα μέλη των Επαναστατών Σοσιαλιστών είναι πολύ γνωστοί μέσα σε όλα τα κινήματα αντιπολίτευσης ιδιαίτερα μετά την Παλαιστινιακή Ιντιφάντα το 2000.
Αναδείχθηκαν ως ηγέτες στην καμπάνια ενάντια στους νόμους έκτακτκης ανάγκης, στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Στο κίνημα υπεράσπισης των δικαστών, για πολιτική αλλαγή, ενάντια τον πόλεμο, αλλά και για πολλά τοπικά ζητήματα.
Προσπάθειά μας πάντα είναι να σπρώχνουμε το κίνημα ώστε να καταλαβαίνει ότι ο αγώνας για δημοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον αγώνα για κοινωνική αλλαγή.
Ενα παράδειγμα είναι οι πρόσφατες αλλαγές στο Σύνταγμα που παγιώνουν τους νόμους έκτακτης ανάγκης. Από τη μια μεριά χτυπάνε την πολιτική ελευθερία. 36 μπλόγκερ διώκονται με βαριές κατηγορίες. Δεν υπάρχουν κριτήρια για το ποιος κατηγορείται ως τρομοκράτης. Σου ψάχνουν το σπίτι χωρίς άδεια, δεν σου εγγυάται κανείς ότι δεν θα περάσεις από στρατοδικείο.
Ομως τους τελευταίους μήνες έχει ξεσπάσει ένα μεγάλο εργατικό κίνημα. Με τους αντιτρομοκρατικούς νόμους χτυπιούνται και οι εργατικές κινητοποιήσεις.
Οι εργάτριες στη Μανσούρα κάνουν απεργία πείνας μέσα στο εργοστάσιο γιατί τους κλείνουν το εργοστάσιο και δεν τους δίνουν αποζημιώσεις.
Δεν μπορούν να πάνε στο δικαστήριο, δεν έχουν νομικά μέσα και με τους νέους νόμους μπορούν να θεωρηθούν τρομοκράτες λόγω της κατάληψης. Αρα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον πολιτικό από τον κοινωνικό αγώνα.
Η αδυναμία που έχει το κίνημα Κιφάγια είναι ότι δεν μπόρεσε να κάνει τη μετάβαση από το ένα στο άλλο. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε σωστά πως το Κιφάγια είχε ένα συγκεκριμένο σύνθημα το οποίο μετά τις προεδρικές εκλογές και τη συνταγματική αλλαγή ηττήθηκε. Και άρα ρωτάνε γιατί το χρειαζόμαστε το Κιφάγια πλέον; Γι' αυτό εμείς υποστηρίζουμε πως δεν είναι σωστό να συνεχίζουμε μόνο με γενικά πολιτικά αιτήματα. Είναι στιγμή που πρέπει να συνδεθούμε με την μεγάλη κοινωνική αναταραχή.
Ο συντονισμός των Επαναστατών Σοσιαλιστών με την Αδελφότητα υπάρχει και στο εργατικό κίνημα;
Οχι δεν υπάρχει τέτοια συμμαχία. Η συμμαχία μας βασίζεται σε συγκεκριμένες αρχές: ενάντια στους νόμους έκτακτης ανάγκης, στα βασανιστήρια, στα στρατοδικεία. Με βάση αυτά παλεύουμε μαζί. Στο εργατικό κίνημα οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι πολύ ασαφείς.
Η Αδελφότητα έχει στις τάξεις της μεγάλους επιχειρηματίες και υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου στη Μανσούρα για παράδειγμα είναι Αδελφός Μουσουλμάνος.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι μερικές φορές η Αδελφότητα βοηθάει. Στην περίπτωση του αγώνα στο εργοστάσιο αμιάντου, ήταν ένας βουλευτής της Αδελφότητας που έφερε το θέμα στο προσκήνιο. Προσοχή όμως, αυτό δεν είναι συνηθισμένο. Υπάρχουν συνδικαλιστές στην Αδελφότητα αλλά δεν άκουσα ποτέ καμιά αντίρρηση μέσα στο κοινοβούλιο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.
Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές λοιπόν έχουν έναν ξεχωριστό ρόλο να παίξουμε, παρόλο που παλεύουμε σε πολλά μέτωπα μαζί με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Το εργατικό κίνημα για μας είναι η προτεραιότητα.
Υπάρχει ένταση του κινήματος και ένταση της καταστολής. Πρέπει να παραδεχθούμε ότι η καταστολή έχει γίνει πιο έξυπνη. Κάποιοι στο κίνημα, λόγω αυτής της εξέλιξης είναι απαισιόδοξοι και επειδή δεν υπάρχει η μαζική εμφάνιση όπως πριν δύο τρία χρόνια λένε ότι δεν έχει γίνει τίποτα. Είμαι στο κίνημα 15 χρόνια και βλέπω τεράστιες αλλαγές προς το καλύτερο. Οχι στο επίπεδο ζωής των ανθρώπων. Αυτό είναι προς το χειρότερο. Αλλά στο επίπεδο του κινήματος, της ανυπακοής και της αντιπολίτευσης. Παλιά η μόνη αντιπολίτευση ερχόταν από τα επίσημα κόμματα που είχε στήσει ο Σαντάτ. Αυτά πλέον είναι σφραγίδες. Τώρα υπάρχει ένα πραγματικό κίνημα.
Ο πιο σημαντικός αγώνας της προηγούμενης περιόδου ήταν των εργατών στην υφαντουργία της περιοχής Μαχάλα. Τμήμα των μισθών των εργατών ήταν σε ποσοστά από τα κέρδη. Το εργοστάσιο είχε εκατομμύρια κέρδη τα οποία δημοσιοποιούσε σε οικονομικά έντυπα για να προβάλει τις επιτυχίες του. Με αυτά τα κέρδη έκανε νέες επενδύσεις. Ομως στα στοιχεία που έδωσε στους εργάτες δεν υπήρχαν κέρδη και έτσι δεν πήραν τους αναμενόμενους μισθούς.
Εγινε η μεγαλύτερη εργατική διαδήλωση από την δεκαετία του '80. 27.000 εργάτες βρίσκονταν σε απεργία και συνέχισαν να λειτουργούν το εργοστάσιο με δικό τους έλεγχο. Κέρδισαν τον αγώνα και πήραν τους μισθούς τους. Αυτή η νίκη προκάλεσε με τη σειρά της και άλλους αγώνες για παρόμοια αιτήματα. Υπολογίζεται ότι μέσα στο 2007 έχουν γίνει 200 απεργίες στην Αίγυπτο.
Μια επίσης πολύ σημαντική απεργία ήταν στο λιμάνι του Πορτ Σαϊντ. Οι εργάτες εδώ και χρόνια απαιτούσαν να ανανεωθεί ο εξοπλισμός και τα μηχανήματα. Ενα ανυψωτικό μηχάνημα κατέρρευσε πριν λίγους μήνες και σκότωσε έναν εργάτη. Ξεκίνησε απεργία με κύριο αίτημα να γίνει επίσημη έρευνα για το ποιος φταίει που το μηχάνημα δεν ήταν ασφαλές. Εχει επικρατήσει ένα κλίμα στην εργατική τάξη της Αιγυπτου ότι η απεργία, η διαδήλωση και ο αγώνας θα φέρει αποτέλεσμα.
Παράλληλα μετά από πολλά χρόνια ξέσπασε κίνημα αγροτών. Η κυβέρνηση ανατρέπει τους νόμους της αγροτικής μεταρρύθμισης του Νάσερ και δίνει πίσω τη γη στους παλιούς γαιοκτήμονες. Αυτό γίνεται ακόμη και σε περιπτώσεις που η γη αγοράστηκε από τους χωρικούς και πλήρωσαν αποζημίωση στον γαιοκτήμονα.
Στην περιοχή Μανσούρα για παράδειγμα ένας παλιός γαιοκτήμονας κέρδισε στο δικαστήριο τη γη που είχε πριν τον Νάσερ. Η αστυνομία μπήκε και κατέλαβε τη γη από τους αγρότες για να τη δώσει πίσω ενώ οι αγρότες είχαν πληρώσει και είχαν τίτλους κυριότητας. Ο αγώνας που ξέσπασε προκάλεσε μεγάλα προβλήματα στο καθεστώς, καθώς οι αγρότες ανακάλυψαν μόνοι τους ένα προεδρικό διάταγμα του 1980 που απαγορεύει την επιστροφή γης στους γαιοκτήμονες.
Υπάρχει αλλαγή και στην αντίληψη για τις ιδιωτικοποιήσεις. Στις αρχές του '90 είχε επικρατήσει η άποψη και μέσα στους εργάτες ότι οι ιδιωτικοποιήσεις θα φέρουν καλύτερους μισθούς και καλύτερες συνθήκες εργασίας, πιο πολλά μπόνους. Τελικά αυτό που έγινε ήταν πρόωρες συνταξιοδοτήσεις με μειωμένες αποζημιώσεις και συντάξεις. Ψηλός πληθωρισμός και απώλεια των δικαιωμάτων υγειονομικής περίθαλψης.
Στα ιδιωτικοποιημένα εργοστάσια είχαν όλη την ανασφάλεια του ιδιωτικού τομέα με μικρότερους μισθούς από τον ιδιωτικό τομέα. Αυτή είναι η ρίζα του ξεσπάσματος του εργατικού κινήματος, το οποίο βρήκε αφορμή να ξεσπάσει λόγω του συνολικότερου κινήματος για πολιτική αλλαγή που είχε προηγηθεί.
Τι ρόλο έχει παίξει το κίνημα για πολιτική αλλαγή;
Σημείο αφετηρίας του κινήματος δεν ήταν η πολιτική αλλαγή, αλλά η αλληλεγγύη στην παλαιστινιακή Ιντιφάντα. Η δυναμική αναπτύχθηκε με το κίνημα ενάντια στον πόλεμο συνολικά. Στις 20 Μάρτη 2003 ήταν η μεγαλύτερη διαδήλωση στην Αίγυπτο μετά το 1977. Η αστυνομία δεν χτύπησε, αλλά την επόμενη μέρα όταν ξαναέγινε προσπάθεια για διαδήλωση υπήρξε άγρια καταστολή. Το νόημα ήταν: “μια διαδήλωση φτάνει, δεν θα γίνει φαινόμενο”. Κι όμως έγινε φαινόμενο. Διαμορφώθηκαν πολιτικές συμμαχίες ενάντια στο καθεστώς. Το κίνημα Κιφάγια (Αρκετά) έγινε περισσότερο γνωστό και κατάφερε να μετατραπεί σε μια ομπρέλα ταυτισμένο με κάθε αντιπολίτευση στο καθεστώς.
Το καθεστώς άφησε το κίνημα χαλαρό για ένα διάστημα πιστεύοντας πως δεν θα συνεχιζόταν για πολύ. Εμφανίστηκαν για πρώτη φορά δύο πτέρυγες στην κυβέρνηση με δημόσιες δηλώσεις που έδειχναν σύγχυση. Ο Μουμπάρακ έλεγε ότι δεν υπάρχει θέμα συνταγματικής αλλαγής προς το δημοκρατικότερο. Ο γιος του, ο Γκαμάλ, έλεγε την ίδια στιγμή ότι είναι απαραίτητη μια συνταγματική αλλαγή.
Αυτή η αστάθεια προκάλεσε αλλαγές νοοτροπίας. Υπήρχαν διαδηλώσεις κάθε βδομάδα. Φαινομενικά, υπήρχε περισσότερη ελευθερία έκφρασης και συγκέντρωσης.
Ομως η “εύκολη περίοδος” τελείωσε μετά από τις ταλαντεύσεις του καθεστώτος και περάσαμε σε σκληρή καταστολή. Ξεκίνησε μια περίοδος που οργάνωνες διαδήλωση και ήταν σαν να παίζεις κορώνα γράμματα. Μία η αστυνομία σε άφηνε μία σε τσάκιζε.
Σημαντικό σημείο καμπής ήταν οι κοινοβουλευτικές εκλογές στα τέλη του 2005. Παρόλη τη νοθεία και τις απαγορεύσεις, οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι κέρδισαν 85 έδρες, κατεβαίνοντας ως ανεξάρτητοι.
Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές είχαμε συμμετοχή με υποψήφιο τον σύντροφο Καμάλ Χαλίλ. Το βανάκι της προεκλογικής μας καμπάνιας δέχθηκε επίθεση από τραμπούκους και διαλύθηκε ενώ βρίσκονταν μέσα σύντροφοι. Μας πετάξαν έξω από τις εκλογικές επιτροπές και έτσι δεν μπορούσαμε να έχουμε κανέναν έλεγχο για το πόση νοθεία υποστήκαμε.
Ποια είναι η σημασία της Συνδιάσκεψης του Καϊρου σε αυτές τις εξελίξεις;
Το συνέδριο του Καϊρου που διεξάγεται τα τελευταία χρόνια είναι πολύ σημαντικό ιδιαίτερα σε διεθνές επίπεδο, ως συμμαχία δυνάμεων που συντονίζονται ενάντια στον ιμπεριαλισμό. Τις τελευταίες δύο χρονιές όμως, το Συνέδριο συνδυάστηκε με Κοινωνικό Φόρουμ, το οποίο είχε περισσότερες επιπτώσεις στο εσωτερικό της Αιγύπτου.
Συναντήθηκαν τα διάφορα κινήματα: της εκπαίδευσης, το εργατικό κίνημα, το κίνημα ενάντια στην κατεδάφιση των εργατικών κατοικιών και μετατράπηκε σε σημαντικό σημείο επαφής. Πριν το συνέδριο του Καϊρου, οποιοσδήποτε τέτοιος συντονισμός γινόταν μόνο σε ατομικό επίπεδο. Το Κοινωνικό Φόρουμ προέκυψε ως αίτημα των ανθρώπων που δούλευαν ήδη στα κινήματα και τώρα δεν χρειάζεται να προσπαθούν να συντονιστούν στα τυφλά.
Η πολιτική συμμαχία στο Φόρουμ είναι η ίδια όπως στο Συνέδριο. Οι τρεις μεγαλύτερες πολιτικές δυνάμεις είναι η Μουσουλμανική Αδελφότητα, το Νασερικό Κόμμα και οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές.
Πώς αναδείχθηκαν οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές ως σημαντική δύναμη μέσα στο νέο κίνημα;
Τα μέλη των Επαναστατών Σοσιαλιστών είναι πολύ γνωστοί μέσα σε όλα τα κινήματα αντιπολίτευσης ιδιαίτερα μετά την Παλαιστινιακή Ιντιφάντα το 2000.
Αναδείχθηκαν ως ηγέτες στην καμπάνια ενάντια στους νόμους έκτακτκης ανάγκης, στο κίνημα ενάντια στην παγκοσμιοποίηση. Στο κίνημα υπεράσπισης των δικαστών, για πολιτική αλλαγή, ενάντια τον πόλεμο, αλλά και για πολλά τοπικά ζητήματα.
Προσπάθειά μας πάντα είναι να σπρώχνουμε το κίνημα ώστε να καταλαβαίνει ότι ο αγώνας για δημοκρατία είναι άμεσα συνδεδεμένος με τον αγώνα για κοινωνική αλλαγή.
Ενα παράδειγμα είναι οι πρόσφατες αλλαγές στο Σύνταγμα που παγιώνουν τους νόμους έκτακτης ανάγκης. Από τη μια μεριά χτυπάνε την πολιτική ελευθερία. 36 μπλόγκερ διώκονται με βαριές κατηγορίες. Δεν υπάρχουν κριτήρια για το ποιος κατηγορείται ως τρομοκράτης. Σου ψάχνουν το σπίτι χωρίς άδεια, δεν σου εγγυάται κανείς ότι δεν θα περάσεις από στρατοδικείο.
Ομως τους τελευταίους μήνες έχει ξεσπάσει ένα μεγάλο εργατικό κίνημα. Με τους αντιτρομοκρατικούς νόμους χτυπιούνται και οι εργατικές κινητοποιήσεις.
Οι εργάτριες στη Μανσούρα κάνουν απεργία πείνας μέσα στο εργοστάσιο γιατί τους κλείνουν το εργοστάσιο και δεν τους δίνουν αποζημιώσεις.
Δεν μπορούν να πάνε στο δικαστήριο, δεν έχουν νομικά μέσα και με τους νέους νόμους μπορούν να θεωρηθούν τρομοκράτες λόγω της κατάληψης. Αρα δεν μπορείς να ξεχωρίσεις τον πολιτικό από τον κοινωνικό αγώνα.
Η αδυναμία που έχει το κίνημα Κιφάγια είναι ότι δεν μπόρεσε να κάνει τη μετάβαση από το ένα στο άλλο. Υπάρχουν άνθρωποι που λένε σωστά πως το Κιφάγια είχε ένα συγκεκριμένο σύνθημα το οποίο μετά τις προεδρικές εκλογές και τη συνταγματική αλλαγή ηττήθηκε. Και άρα ρωτάνε γιατί το χρειαζόμαστε το Κιφάγια πλέον; Γι' αυτό εμείς υποστηρίζουμε πως δεν είναι σωστό να συνεχίζουμε μόνο με γενικά πολιτικά αιτήματα. Είναι στιγμή που πρέπει να συνδεθούμε με την μεγάλη κοινωνική αναταραχή.
Ο συντονισμός των Επαναστατών Σοσιαλιστών με την Αδελφότητα υπάρχει και στο εργατικό κίνημα;
Οχι δεν υπάρχει τέτοια συμμαχία. Η συμμαχία μας βασίζεται σε συγκεκριμένες αρχές: ενάντια στους νόμους έκτακτης ανάγκης, στα βασανιστήρια, στα στρατοδικεία. Με βάση αυτά παλεύουμε μαζί. Στο εργατικό κίνημα οι Αδελφοί Μουσουλμάνοι είναι πολύ ασαφείς.
Η Αδελφότητα έχει στις τάξεις της μεγάλους επιχειρηματίες και υπάρχει σύγκρουση συμφερόντων. Ο ιδιοκτήτης του εργοστασίου στη Μανσούρα για παράδειγμα είναι Αδελφός Μουσουλμάνος.
Πρέπει να παραδεχθούμε ότι μερικές φορές η Αδελφότητα βοηθάει. Στην περίπτωση του αγώνα στο εργοστάσιο αμιάντου, ήταν ένας βουλευτής της Αδελφότητας που έφερε το θέμα στο προσκήνιο. Προσοχή όμως, αυτό δεν είναι συνηθισμένο. Υπάρχουν συνδικαλιστές στην Αδελφότητα αλλά δεν άκουσα ποτέ καμιά αντίρρηση μέσα στο κοινοβούλιο ενάντια στις ιδιωτικοποιήσεις.
Οι Επαναστάτες Σοσιαλιστές λοιπόν έχουν έναν ξεχωριστό ρόλο να παίξουμε, παρόλο που παλεύουμε σε πολλά μέτωπα μαζί με τους Αδελφούς Μουσουλμάνους. Το εργατικό κίνημα για μας είναι η προτεραιότητα.
Πακιστάν, απώλεια ελέγχου σε μια από τις πιο εύθραυστες περιοχές
Η πολιτική κρίση που έχει ξεσπάσει στο Πακιστάν το τελευταίο διάστημα συνδέεται άμεσα με την αποσταθεροποίηση της κατοχής του Αφγανιστάν. Το Πακιστάν είναι η χώρα που έχει πολύ βασικούς δεσμούς με την ανάπτυξη της αλ-Κάιντα και των Ταλιμπάν. Οι πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες ήταν που με τη βοήθεια των Αμερικάνων βοήθησαν να αναπτυχθούν αυτές οι οργανώσεις την περίοδο της ρώσικης κατοχής στο Αφγανιστάν. Η κυβέρνηση του Μουσάραφ είχε πολύ καλές σχέσεις με το καθεστώς των Ταλιμπάν ως το 2001. Οταν ξεκίνησε ο βομβαρδισμός το 2001, όπως αποκάλυψε ο ίδιος ο Μουσάραφ δέχτηκε τηλεφωνικές απειλές από εκπρόσωπο του Μπους ότι αν δεν μπει με όλες του τις δυνάμεις στον πόλεμο, το Πακιστάν θα “βομβαρδιστεί και θα επιστρέψει στη λίθινη εποχή”. Ο Μουσάραφ φυσικά διάλεξε τον μεγάλο φίλο του, Μπους απέναντι στους ντόπιους φίλους του, Ταλιμπάν. Ομως η εμπλοκή του Πακιστάν στον πόλεμο επιτάχυνε την απώλεια ελέγχου της χούντας του Μουσάραφ. Ο πακιστανικός στρατός έδινε κάλυψη την ώρα που οι αμερικάνοι βομβάρδιζαν περιοχές στα σύνορα, ενώ έφτασαν φορές που οι Αμερικάνοι βομβάρδισαν και χωριά του Πακιστάν. Ετσι όλο και περισσότερες περιοχές του Δυτικού Πακιστάν άρχισαν να πιέζουν τα ισλαμιστικά κόμματα της περιοχής που ως τότε είχαν σχέση αλληλοϋποστήριξης με τον Μουσάραφ, να αποκηρύξουν την εμπλοκή του στρατού. Ο Μουσάραφ προσπαθούσε ταυτόχρονα να έχει καλές σχέσεις με ηγέτες των Ταλιμπάν που του πρόσφεραν κάποια σταθερότητα στα σύνορα αλλά και με τους Αμερικάνους που του ζητούσαν αποτελέσματα. Ο πακιστανικός στρατός μέσα σ’ αυτή την κατάσταση είχε όλο και περισσότερες απώλειες, αρκετές εκατοντάδες νεκρούς σε μάχες μέσα στο 2007. Ετσι και πολιτικά και στρατιωτικά η χούντα του Μουσάραφ έχανε κάθε στήριγμα, χάνοντας ταυτόχρονα και την απόλυτη εμπιστοσύνη των Αμερικάνων. Η πτώση του καθεστώτος Μουσάραφ θα είναι τεράστιας κλίμακας απώλεια για τη σταθερότητα των αμερικάνικων σχεδίων στην περιοχή. Οπως λέει ο δημοσιογράφος Ρόμπερτ Φισκ σε μια πρόσφατη συνέντευξή του: “Υπάρχει μια χώρα στην περιοχή που έχει πολλούς υποστηρικτές των Ταλιμπάν, πολλούς υποστηρικτές της αλ-Καίντα, η πρωτεύουσα της οποίας βρίσκεται σε διαρκές χάος και κρίση, και η οποία έχει στην κατοχή της πυρηνική βόμβα. Ονομάζεται Πακιστάν. Αλλά ο στρατηγός Μουσάραφ είναι φίλος της Δύσης. Τι θα γίνει αν πέσει ο Μουσάραφ; Το Πακιστάν είναι μία από τις πιο εύθραυστες και επικίνδυνες περιοχές”.
Μπους και Καραμανλής, χέρι χέρι προς το βατερλό στο Αφγανιστάν
Μπορεί η αύξηση των αμερικανικών στρατευμάτων για τον έλεγχο της Βαγδάτης να κυριαρχεί στην πολεμική επικαιρότητα, παράλληλα όμως βρίσκεται σε εξέλιξη μια κλιμάκωση στο μέτωπο του Αφγανιστάν. Από καιρό μας προετοίμαζαν για την επερχόμενη “εαρινή επίθεση των Ταλιμπάν”. Πίσω από αυτόν τον τίτλο κρυβόταν το σχέδιο του ΝΑΤΟ να ξανακαταλάβει περιοχές του Αφγανιστάν που είχαν περάσει στα χέρια της Αντίστασης, των “Ταλιμπάν” όπως ονομάζει όλες τις δυνάμεις που βρίσκονται εκτός του δικού του ελέγχου. Η άνοιξη τελειώνει κι απ’ ό,τι φαίνεται η “εαρινή” κλιμάκωση μόλις ξεκινάει. Στην πραγματικότητα η αποτυχία της επίθεσης του ΝΑΤΟ στο Αφγανιστάν είναι αντίστοιχη με την αποτυχία της αύξησης των στρατευμάτων στο Ιράκ.
Ως σημείο αφετηρίας για να δει κανείς το εύρος της αποτυχίας μπορεί να πάρει την τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ που έγινε στα τέλη Νοέμβρη. Το Αφγανιστάν είχε τεθεί ως νο1 καθήκον του ΝΑΤΟ. Οι εκτιμήσεις των αξιωματικών ήταν πολύ άσχημες για την κατοχή. Οι ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες βρίσκονταν ουσιαστικά κλεισμένοι μέσα στους στρατώνες τους. Η κυβέρνηση-μαριονέτα του Χαμίντ Καρζάι είχε περιορισμένο έλεγχο μόνο στην πρωτεύουσα. Ο νότος του Αφγανιστάν είχε περάσει στα χέρια των Ταλιμπάν. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η ηγεσία του ΝΑΤΟ άσκησε πιέσεις σε όλες τις χώρες όχι μόνο να αυξήσουν τα στρατεύματά τους αλλά κυρίως να εμπλακούν με περισσότερο ζήλο σε πραγματικές μάχες. Πολλές χώρες πιέστηκαν να εγκαταλείψουν τους όρους που βάζουν στους κανόνες εμπλοκής με στόχο να προστατεύουν τους στρατιώτες τους. Με αυτόν τον προσανατολισμό, η Ανοιξη του 2007 θα ήταν η αρχή μιας επίθεσης για ανακατάληψη του Αφγανιστάν.
Το μόνο αποτέλεσμα που έχει φέρει μέχρι στιγμής αυτή η στροφή είναι περισσότερους νεκρούς άμαχους. Το πιο πρόσφατο έγκλημα των Αμερικάνων που πήρε δημοσιότητα συνεχίζει να παράγει μακάβριες ειδήσεις. Πριν από λίγο καιρό, αμερικάνοι στρατιώτες “εξοργισμένοι” για μια βόμβα που έσκασε κοντά σε κονβόι τους, άνοιξαν πύρ εναντίον περαστικών αμάχων, είτε ανθρώπων που οδηγούσαν τα αυτοκίνητά τους ή αγροτών που δούλευαν σε κοντινά χωράφια. Μετά το έγκλημα κυνήγησαν όσους ρεπόρτερ έτυχε να καταγράψουν τη σκηνή και τους πήραν τα πειστήρια. Το έγκλημα όμως αποκαλύφθηκε και οι Αμερικάνοι το παραδέχθηκαν. Τώρα αξιωματούχοι του αμερικάνικου στρατού επισκέπτονται τις οικογένειες των νεκρών αμάχων για να τους δώσουν 2.000 δολάρια σε αποζημίωση. Τόση είναι η κοστολόγηση της ζωής ενός Αφγανού.
Η κατάσταση χάους περιγράφεται σε ένα πρόσφατο ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Γκάρντιαν σε σχέση με την καλλιέργεια παπαρούνας για όπιο. Το 2007 αναμένεται η μεγαλύτερη σοδειά στην ιστορία της χώρας! Μέσα στην απόλυτη μιζέρια που έχει πέσει ο πληθυσμός του Αφγανιστάν, η καλλιέργεια αυτή φαίνεται σαν μοναδική λύση, ενώ οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις είτε δεν μπορούν να ελέγξουν περιοχές, είτε επιτρέπουν την καλλιέργεια για να βελτιώνουν τους δεσμούς τους με τους ντόπιους ηγέτες των επαρχιών.
Το κόστος το πληρώνουν πρώτοι οι ίδιοι οι Αφγανοί, με ένα εκατομμύριο από τα συνολικά τριάντα εκατομμύρια του πληθυσμού εξαρτημένους από το όπιο. Ανάμεσά τους 100 χιλιάδες γυναίκες και 60 χιλιάδες παιδιά. “Κάποιες γυναίκες σ’ αυτήν την παραγκούπολη πήραν υπερβολική δόση ή πέθαναν από επιπλοκές των ναρκωτικών”, περιγράφει ο δημοσιογράφος του Γκάρντιαν, “Είναι πάντα οι χήρες που παίρνουν τα περισσότερα ναρκωτικά. Επιβιώνουν μόνο χάρη σε φιλανθρωπίες και δεν αντέχουν την απώλεια των δικών τους. Ο χειμώνας ήταν ο χειρότερος γι’ αυτές. Μόνες, θλιμμένες, παλεύοντας να ταϊσουν τα παιδιά τους, μπορεί να στραφούν στο όπιο για να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους”.
Η περιγραφή δεν εστιάζει μόνο στα ναρκωτικά. Στο σπίτι μιας γυναίκας, της Σίμα που ζει στην παραγκούπολη “μπορείς να ακούσεις νωρίς το πρωί, τα κάρα που σέρνουν γαϊδούρια, τα οποία κουβαλούν τα λύματα από τους βόθρους. Σε ολόκληρη την πρωτεύουσα Καμπούλ, υπάρχει ακόμη ελάχιστη αποχέτευση, τρεχούμενο νερό και οι περισσότεροι δρόμοι είναι χωματόδρομοι.”
Στρατός
Τα τρία δισεκατομμύρια δολάρια που παίρνει η κυβέρνηση Καρζάι ως ετήσια βοήθεια δεν πηγαίνουν ούτε για τις ανάγκες των αρρώστων, των οπιομανών ούτε των φτωχών. Οι δυνάμεις κατοχής επιβάλλουν ότι πρέπει να πηγαίνουν για “ασφάλεια”, για το στρατό και την αστυνομία δηλαδή.
Η κυβέρνηση του Καραμανλή κάνει το παν για να φαίνεται έξω από αυτό το βρόμικο σκηνικό. Η ελληνική παρουσία στο Αφγανιστάν σπάνια αποκτάει δημοσιότητα. Παρουσιάζουν τους έλληνες στρατιώτες ως μια απλή “νοσοκομειακή μονάδα” και ένα “λόχο μηχανικού”. Δεν πρόκειται όμως για “αστεία” εμπλοκή. Υπάρχουν περίπου 200 έλληνες στρατιώτες, αξιωματικοί και κομάντος οι οποίοι βρίσκονται ενταγμένοι στο συνολικό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ. Ο λόχος μηχανικού έχει στη διάθεσή του 74 οχήματα, δύο αεροσκάφη C-130, τα οποία εκτελούν αερομεταφορές στο Καράτσι του Πακιστάν. Μπορεί οι έλληνες στρατιώτες να μην έχουν απομακρυνθεί από την πρωτεύουσα προς το παρόν, αλλά έχουν υποστεί ήδη δύο τραυματισμούς και μια ρουκέτα είχε εκραγεί πολύ κοντά στο στρατόπεδό τους. Η “Ελληνική Δύναμη Αφγανιστάν” κόστισε 24 εκατομμύρια ευρώ το 2006 και οι μετριοπαθείς εκτιμήσεις κάνουν λόγο για άλλα 12 εκατομμύρια το 2007.
Επειδή ολόκληρη η δύναμη του ΝΑΤΟ προσανατολίζεται σε πιο δυναμικές πολεμικές ενέργειες, η ελληνική δύναμη δεν θα είναι έξω από αυτή την ιστορία. Γι’ αυτό εξάλλου πήρε παράταση παραμονής στο Αφγανιστάν παρότι ο αρχικός σχεδιασμός είχε λήξει. Η νοσοκομειακή μονάδα θα παραμείνει τουλάχιστον ως τις 15 Αυγούστου 2007 και ο λόχος μηχανικού ως τις 15 Φλεβάρη 2008. Επίσης στις συμφωνίες που έχει αποδεχθεί η ελληνική κυβέρνηση περιλαμβάνεται αποστολή 13 τανκς, υλικών αρμάτων, ελαφρού οπλισμού και εκατοντάδων καλάσνικοφ, ενώ η δύναμη θα ενισχυθεί με μια μονάδα ελλήνων αστυνομικών που θα αναλάβουν τμήμα της εκπαίδευσης της αφγανικής αστυνομίας.
Για την κυβέρνηση Καραμανλή η παρουσία της στο Αφγανιστάν είναι κεντρική επιλογή με την οποία εκφράζει έμπρακτα τη σύμπλευσή της με τον Μπους και τη συμμετοχή της στον “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία”. Ο υφυπουργός Αμυνας, Μιχαλολιάκος ήταν το πρώτο στέλεχος της κυβέρνησης που είχε κάνει επίσκεψη στην Καμπούλ. Παρόλη τη μυστικοπάθεια που επικρατεί, δεν αποκλείεται να επισκεφθεί ο ίδιος ο Καραμανλής το Αφγανιστάν στις επόμενες μέρες. Βρίσκεται για επίσκεψη στην Αυστραλία μαζί με την Μπακογιάννη και τον Ρουσσόπουλο όπου θα συναντηθούν με τον καλύτερο φίλο του Μπους στην περιοχή, τον πρωθυπουργό Τζον Χάουαρντ.
Ως σημείο αφετηρίας για να δει κανείς το εύρος της αποτυχίας μπορεί να πάρει την τελευταία Σύνοδο του ΝΑΤΟ που έγινε στα τέλη Νοέμβρη. Το Αφγανιστάν είχε τεθεί ως νο1 καθήκον του ΝΑΤΟ. Οι εκτιμήσεις των αξιωματικών ήταν πολύ άσχημες για την κατοχή. Οι ΝΑΤΟϊκοί στρατιώτες βρίσκονταν ουσιαστικά κλεισμένοι μέσα στους στρατώνες τους. Η κυβέρνηση-μαριονέτα του Χαμίντ Καρζάι είχε περιορισμένο έλεγχο μόνο στην πρωτεύουσα. Ο νότος του Αφγανιστάν είχε περάσει στα χέρια των Ταλιμπάν. Μπροστά σε αυτή την κατάσταση η ηγεσία του ΝΑΤΟ άσκησε πιέσεις σε όλες τις χώρες όχι μόνο να αυξήσουν τα στρατεύματά τους αλλά κυρίως να εμπλακούν με περισσότερο ζήλο σε πραγματικές μάχες. Πολλές χώρες πιέστηκαν να εγκαταλείψουν τους όρους που βάζουν στους κανόνες εμπλοκής με στόχο να προστατεύουν τους στρατιώτες τους. Με αυτόν τον προσανατολισμό, η Ανοιξη του 2007 θα ήταν η αρχή μιας επίθεσης για ανακατάληψη του Αφγανιστάν.
Το μόνο αποτέλεσμα που έχει φέρει μέχρι στιγμής αυτή η στροφή είναι περισσότερους νεκρούς άμαχους. Το πιο πρόσφατο έγκλημα των Αμερικάνων που πήρε δημοσιότητα συνεχίζει να παράγει μακάβριες ειδήσεις. Πριν από λίγο καιρό, αμερικάνοι στρατιώτες “εξοργισμένοι” για μια βόμβα που έσκασε κοντά σε κονβόι τους, άνοιξαν πύρ εναντίον περαστικών αμάχων, είτε ανθρώπων που οδηγούσαν τα αυτοκίνητά τους ή αγροτών που δούλευαν σε κοντινά χωράφια. Μετά το έγκλημα κυνήγησαν όσους ρεπόρτερ έτυχε να καταγράψουν τη σκηνή και τους πήραν τα πειστήρια. Το έγκλημα όμως αποκαλύφθηκε και οι Αμερικάνοι το παραδέχθηκαν. Τώρα αξιωματούχοι του αμερικάνικου στρατού επισκέπτονται τις οικογένειες των νεκρών αμάχων για να τους δώσουν 2.000 δολάρια σε αποζημίωση. Τόση είναι η κοστολόγηση της ζωής ενός Αφγανού.
Η κατάσταση χάους περιγράφεται σε ένα πρόσφατο ρεπορτάζ της βρετανικής εφημερίδας Γκάρντιαν σε σχέση με την καλλιέργεια παπαρούνας για όπιο. Το 2007 αναμένεται η μεγαλύτερη σοδειά στην ιστορία της χώρας! Μέσα στην απόλυτη μιζέρια που έχει πέσει ο πληθυσμός του Αφγανιστάν, η καλλιέργεια αυτή φαίνεται σαν μοναδική λύση, ενώ οι ΝΑΤΟϊκές δυνάμεις είτε δεν μπορούν να ελέγξουν περιοχές, είτε επιτρέπουν την καλλιέργεια για να βελτιώνουν τους δεσμούς τους με τους ντόπιους ηγέτες των επαρχιών.
Το κόστος το πληρώνουν πρώτοι οι ίδιοι οι Αφγανοί, με ένα εκατομμύριο από τα συνολικά τριάντα εκατομμύρια του πληθυσμού εξαρτημένους από το όπιο. Ανάμεσά τους 100 χιλιάδες γυναίκες και 60 χιλιάδες παιδιά. “Κάποιες γυναίκες σ’ αυτήν την παραγκούπολη πήραν υπερβολική δόση ή πέθαναν από επιπλοκές των ναρκωτικών”, περιγράφει ο δημοσιογράφος του Γκάρντιαν, “Είναι πάντα οι χήρες που παίρνουν τα περισσότερα ναρκωτικά. Επιβιώνουν μόνο χάρη σε φιλανθρωπίες και δεν αντέχουν την απώλεια των δικών τους. Ο χειμώνας ήταν ο χειρότερος γι’ αυτές. Μόνες, θλιμμένες, παλεύοντας να ταϊσουν τα παιδιά τους, μπορεί να στραφούν στο όπιο για να ξεφύγουν από τη μιζέρια τους”.
Η περιγραφή δεν εστιάζει μόνο στα ναρκωτικά. Στο σπίτι μιας γυναίκας, της Σίμα που ζει στην παραγκούπολη “μπορείς να ακούσεις νωρίς το πρωί, τα κάρα που σέρνουν γαϊδούρια, τα οποία κουβαλούν τα λύματα από τους βόθρους. Σε ολόκληρη την πρωτεύουσα Καμπούλ, υπάρχει ακόμη ελάχιστη αποχέτευση, τρεχούμενο νερό και οι περισσότεροι δρόμοι είναι χωματόδρομοι.”
Στρατός
Τα τρία δισεκατομμύρια δολάρια που παίρνει η κυβέρνηση Καρζάι ως ετήσια βοήθεια δεν πηγαίνουν ούτε για τις ανάγκες των αρρώστων, των οπιομανών ούτε των φτωχών. Οι δυνάμεις κατοχής επιβάλλουν ότι πρέπει να πηγαίνουν για “ασφάλεια”, για το στρατό και την αστυνομία δηλαδή.
Η κυβέρνηση του Καραμανλή κάνει το παν για να φαίνεται έξω από αυτό το βρόμικο σκηνικό. Η ελληνική παρουσία στο Αφγανιστάν σπάνια αποκτάει δημοσιότητα. Παρουσιάζουν τους έλληνες στρατιώτες ως μια απλή “νοσοκομειακή μονάδα” και ένα “λόχο μηχανικού”. Δεν πρόκειται όμως για “αστεία” εμπλοκή. Υπάρχουν περίπου 200 έλληνες στρατιώτες, αξιωματικοί και κομάντος οι οποίοι βρίσκονται ενταγμένοι στο συνολικό σχεδιασμό του ΝΑΤΟ. Ο λόχος μηχανικού έχει στη διάθεσή του 74 οχήματα, δύο αεροσκάφη C-130, τα οποία εκτελούν αερομεταφορές στο Καράτσι του Πακιστάν. Μπορεί οι έλληνες στρατιώτες να μην έχουν απομακρυνθεί από την πρωτεύουσα προς το παρόν, αλλά έχουν υποστεί ήδη δύο τραυματισμούς και μια ρουκέτα είχε εκραγεί πολύ κοντά στο στρατόπεδό τους. Η “Ελληνική Δύναμη Αφγανιστάν” κόστισε 24 εκατομμύρια ευρώ το 2006 και οι μετριοπαθείς εκτιμήσεις κάνουν λόγο για άλλα 12 εκατομμύρια το 2007.
Επειδή ολόκληρη η δύναμη του ΝΑΤΟ προσανατολίζεται σε πιο δυναμικές πολεμικές ενέργειες, η ελληνική δύναμη δεν θα είναι έξω από αυτή την ιστορία. Γι’ αυτό εξάλλου πήρε παράταση παραμονής στο Αφγανιστάν παρότι ο αρχικός σχεδιασμός είχε λήξει. Η νοσοκομειακή μονάδα θα παραμείνει τουλάχιστον ως τις 15 Αυγούστου 2007 και ο λόχος μηχανικού ως τις 15 Φλεβάρη 2008. Επίσης στις συμφωνίες που έχει αποδεχθεί η ελληνική κυβέρνηση περιλαμβάνεται αποστολή 13 τανκς, υλικών αρμάτων, ελαφρού οπλισμού και εκατοντάδων καλάσνικοφ, ενώ η δύναμη θα ενισχυθεί με μια μονάδα ελλήνων αστυνομικών που θα αναλάβουν τμήμα της εκπαίδευσης της αφγανικής αστυνομίας.
Για την κυβέρνηση Καραμανλή η παρουσία της στο Αφγανιστάν είναι κεντρική επιλογή με την οποία εκφράζει έμπρακτα τη σύμπλευσή της με τον Μπους και τη συμμετοχή της στον “πόλεμο ενάντια στην τρομοκρατία”. Ο υφυπουργός Αμυνας, Μιχαλολιάκος ήταν το πρώτο στέλεχος της κυβέρνησης που είχε κάνει επίσκεψη στην Καμπούλ. Παρόλη τη μυστικοπάθεια που επικρατεί, δεν αποκλείεται να επισκεφθεί ο ίδιος ο Καραμανλής το Αφγανιστάν στις επόμενες μέρες. Βρίσκεται για επίσκεψη στην Αυστραλία μαζί με την Μπακογιάννη και τον Ρουσσόπουλο όπου θα συναντηθούν με τον καλύτερο φίλο του Μπους στην περιοχή, τον πρωθυπουργό Τζον Χάουαρντ.
Μετά οι πληροφορίες κάνουν λόγο για επίσκεψη στο Βιετνάμ ενώ το Βήμα είχε κάνει αναφορά και για το Αφγανιστάν. Προφανώς ο Καραμανλής ακόμα ζυγίζει τα υπέρ και τα κατά μιας τέτοιας επίσκεψης. Θέλει να δείξει πόσο “πρόθυμος” παραμένει για πόλεμο, αλλά φοβάται τη δημοσιότητα πάνω στην ελληνική συμμετοχή στην κατοχή του Αφγανιστάν.
Πέμπτη, 10 Μάϊος 2007
Παγιδευμένοι στο Ιράκ
Η αύξηση των αμερικανικών στρατευμάτων στο Ιράκ που αποφάσισε ο Μπους στην αρχή της χρονιάς βρίσκεται σε εξέλιξη. Η τελευταία “δόση” στρατιωτών θα φτάσει εκεί στα τέλη Ιούνη. Ηταν μια επιλογή από την αρχή καταδικασμένη στην αποτυχία. Ομως τώρα, η αποτυχία γίνεται τόσο έντονη και εμφανής που γυρνάει ακόμα περισσότερο σε βάρος της κατοχής. Με οποιονδήποτε τρόπο και να συγκρίνει κανείς τον αριθμό των νεκρών Αμερικανών, περνάνε τις χειρότερες μέρες τους. Από το Δεκέμβρη που είχαν 112 νεκρούς ως τον Απρίλη που είχαν 104 νεκρούς, σε κανένα μήνα δεν είχαν λιγότερους από 80. Δεν υπήρξαν ποτέ αλλοι πέντε τέτοιοι συνεχόμενοι μήνες από την αρχή του πολέμου. Οι ίδιοι οι αμερικάνοι στρατηγοί εκτιμούν ότι ο Μάης θα συνεχίσει και θα επεκτείνει το αρνητικό “ρεκόρ”.
Μια πρόσφατη στρατιωτική έρευνα έδειξε ότι καθώς αγριεύει η κατάσταση, τόσο περισσότερο τα βασανιστήρια ενάντια στους Ιρακινούς γίνονται καθημερινότητα και θεωρούνται λογικά για τον μέσο αμερικάνο φαντάρο. Οι φρικιαστικές σκηνές του Αμπού Γράιμπ δεν ήταν παρά η κορυφή του παγόβουνου. Σύμφωνα με την έρευνα, λιγότεροι από τους μισούς φαντάρους πιστεύουν ότι πρέπει να φέρονται στους Ιρακινούς άμαχους με αξιοπρέπεια και σεβασμό. Περισσότεροι από ενας στους τρεις πιστεύουν πως ο βασανισμός είναι μια αποδεκτή μέθοδος αν μπορεί να σώσει τη ζωή ενός συναδέλφου ή να αποδώσει πληροφορίες για την Αντίσταση. Περίπου ένας στους δέκα αμερικανούς φαντάρους έχει κακομεταχειριστεί ιρακινούς αμάχους με χτυπήματα ή κλωτσιές, ή έχει καταστρέψει περιουσία χωρίς να υπάρχει ιδιαίτερος λόγος. Αν υπολογίσει κανείς ότι ένα εκατομμύριο φαντάροι έχουν περάσει από το Ιράκ, σημαίνει ότι τουλάχιστον 100 χιλιάδες τέτοια περιστατικά έχουν συμβεί. Η έρευνα έδειξε ότι οι στρατιώτες που υποφέρουν από άγχος ή κατάθλιψη ήταν πιο πιθανό να προχωρήσουν σε βίαιη συμπεριφορά, όπως και αυτοί που είχαν συνάδελφό τους χτυπημένο ή νεκρό.
Η πρόταση που κάνει η έρευνα είναι να μειωθεί ο χρόνος υπηρεσίας στο Ιράκ, διότι όσοι παραμένουν περισσότερο από έξι μήνες ή πηγαίνουν για δεύτερη φορά είναι πιο πιθανό να νοσήσουν ψυχικά. Αυτή η πρόταση όμως έρχεται σε πλήρη αντίθεση με την επιλογή του Μπους για αύξηση της αμερικάνικης παρουσίας. Η αύξηση των στρατευμάτων έγινε κυρίως επεκτείνοντας το χρόνο παραμονής και μειώνοντας τα διαλείμματα ανάμεσα σε δύο θητείες.
Η πτώση του ηθικού ξεκινάει από πολύ χαμηλά και φτάνει ως τους αξιωματικούς. Οι περισσότεροι δηλώνουν ότι ο πόλεμος που διεξάγεται δεν μπορεί να οδηγήσει σε αμερικάνικη νίκη. Ενας βρετανός στρατηγός, μιλώντας στο BBC πριν από λίγες μέρες προχώρησε ακόμη παραπέρα. Ο Μάικλ Ρόουζ, επικεφαλής των δυνάμεων του ΟΗΕ στη Βοσνία δήλωσε ότι οι ΗΠΑ και η Βρετανία πρέπει να παραδεχθούν την ήττα τους και να αποχωρήσουν από το Ιράκ: “Είναι οι φαντάροι που μου λένε από το μέτωπο ότι ο πόλεμος είναι χωρίς ελπίδα, κατά πάσα πιθανότητα δεν μπορούν να νικήσουν και όσο νωρίτερα αρχίσουμε να μιλάμε για πολιτικές και όχι στρατιωτικές λύσεις, τόσο πιο σύντομα θα γυρίσουν πίσω και οι ζωές τους θα σωθούν. Φυσικά πρέπει να παραδεχθούμε την ήττα μας”.
Ο αντισυνταγματάρχης Πολ Γίνκγλινγκ, που υπηρέτησε δύο φορές στο Ιράκ, γράφει στο τελευταίο τεύχος του περιοδικού του αμερικάνικου στρατού: “Για δεύτερη φορά σε μια γενιά, οι ΗΠΑ αντιμετωπίζουν την προοπτική μιας ήττας από αντάρτες. Τον Απρίλη του 1975, οι ΗΠΑ εγκατέλειψαν τη Δημοκρατία του Βιετνάμ, αφήνοντας τους συμμάχους τους στα χέρια των βορειοβιετναμέζων Κομμουνιστών. Το 2007, η θλιβερή και επιδεινούμενη κατάσταση δίνει όλο και λιγοτερη ελπίδα για μια αμερικάνικη νίκη και αυξάνει το ρίσκο για έναν ευρύτερο και πιο καταστροφικό πόλεμο στην περιοχή. Για λόγους που δεν είναι ακόμη ξεκάθαροι, τα ανώτερα κλιμάκια του αμερικάνικου στρατού υποτίμησαν τη δύναμη του εχθρού, υπερεκτίμησαν τις δυνατότητες της κυβέρνησης και των σωμάτων ασφαλείας του Ιράκ και δεν κατάφεραν να δώσουν στο Κογκρέσσο ακριβή εκτίμηση για την κατάσταση της ασφάλειας στο Ιράκ.”
Το μεγαλύτερο μέρος της αύξησης της αμερικάνικης παρουσίας στο Ιράκ έχει να κάνει με τη Βαγδάτη. Ο στόχος είναι να εγγυηθούν την “ασφάλεια” ενός τουλάχιστον τμήματος της πρωτεύουσας για να μπορέσουν να σταθεροποιήσουν το κράτος-μαριονέτα που στήνουν. Ομως η αύξηση της αμερικάνικης επιθετικότητας και οι όλο και περισσότερες εισβολές στις φτωχογειτονιές του Σαντρ Σίτι, οδήγησαν στα αντίθετα αποτελέσματα. Ο σιίτης κληρικός Μοκτάντα αλ-Σαντρ κάλεσε τους υποστηρικτές του υπουργούς να αποσυρθούν από την κυβέρνηση. Ο στρατός του Σαντρ που είναι η μεγαλύτερη ένοπλη δύναμη στη Βαγδάτη μετά τους Αμερικάνους, εγκαταλείπει τη γραμμή συγκατάβασης. Η διαδήλωση τουλάχιστον ενός εκατομμυρίου Ιρακινών στην πόλη Νατζάφ στα μέσα του Απρίλη, μετά από έκκληση του Σαντρ έδειξε με ποιον είναι οι περισσότεροι Ιρακινοί. Η διαδήλωση στρεφόταν ενάντια στην αμερικάνικη κατοχή αλλά και υπέρ της ενότητας μεταξύ των Ιρακινών πάνω από θρησκευτικές και εθνοτικές διαφορές.
Οι Αμερικάνοι “έπαιξαν” από την αρχή με την τακτική “διαίρει και βασίλευε”, προωθώντας τη μία κοινότητα σε βάρος της άλλης. Μέχρι που κάποια στιγμή η κατάσταση τους ξέφυγε τελείως από τα χέρια, ανοίγοντας τη δυνατότητα για εμφύλιο. Τώρα εφαρμόζουν τη πιο κλασική και αποτυχημένη αποικιοκρατική τακτική. Χτίζουν μια σειρά από τείχη μέσα στη Βαγδάτη για να αποκλείσουν τις περιοχές όπου μένουν περισσότεροι Σουνίτες από εκεί που μένουν Σιίτες. Τα τείχη άρχισαν να χτίζονται σε μυστικές επιχειρήσεις των πεζοναυτών τις νύχτες. Ακόμη περισσότερη ταλαιπωρία μπήκε στη ζωή των Ιρακινών, έχοντας να διασχίσουν σημεία ελέγχου που αντίστοιχα υπάρχουν μόνο στην κατεχόμενη Παλαιστίνη. Ενώ παράλληληα οι διαιρέσεις γίνονται πιο μόνιμες, με αναγκαστικές μετακομίσεις οικογενειών από τη μία και την άλλη μεριά του τείχους. Ενας δημοσιογράφος μιας αιγυπτιακής εφημερίδας περιγράφει ως εξής την κατάσταση:
“Ενας λαβύρινθος από τείχη έχει κυριολεκτικά ξεπηδήσει γύρω από την πρωτεύουσα. Κάποιοι προσπάθησαν να μαλακώσουν την αγριότητα του μπετόν, ζωγραφίζοντας τοπία πάνω του. Αλλά τα τσιμεντένια εμπόδια υψώνονται παντού, σαν δέντρα σε δάσος. Η ζωή στη Βαγδάτη σταματάει γύρω στις 4 το απόγευμα. Σε κάθε γωνία υπάρχει έλεγχος και πάντα μια πινακίδα που λέει στους οδηγούς ότι ο έλεγχος έχει την έγκριση του πρωθυπουργού και του διοικητή της Επιχείρησης Επιβάλλοντας το Νόμο. Την περασμένη Τρίτη, κόπηκε το ηλεκτρικό στην περιοχή Γαζαλίγια στη Δυτική Βαγδάτη. Το πρωί οι κάτοικοι ξύπνησαν και ανακάλυψαν πιο πολλά τσιμεντένια εμπόδια στους δρόμους και μόνο οι πιο πολυμήχανοι κατάφεραν να βρουν τρόπο να φτάσουν στη δουλειά τους. Ο μηχανικός Αμπού Μαχμούντ είναι ένας από τους λίγους που τα κατάφεραν. Είπε οτι ο καλύτερος δρόμος που βρηκε είχε “μόνο” δέκα σημεία ελέγχου. Οι φοιτητές στο Κολλέγιο κοντά στην Πλατεία Αντάρ έχουν το ίδιο πρόβλημα. Επτά στους δέκα σταμάτησαν να παρακολουθούν τα μαθήματα λόγω της κατάστασης. Από την αρχή του χρόνου, 300 φοιτητές σκοτώθηκαν μόνο στη Βαγδάτη. Η πλατεία Αντάρ, κάποτε ένα από τα πιο πολυσύχναστα μέρη, είναι πολύ δύσκολο να προσεγγιστεί σήμερα”.
Η ολοφάνερη αποτυχία της τακτικής του Μπους, έχει δώσει τον αέρα στους Δημοκρατικούς στις ΗΠΑ να εμφανίζονται ως αντίπαλοι της πολεμοκαπηλίας. Παρότι όλοι τους είναι δηλωμένοι υποστηρικτές της αμερικάνικης κυριαρχίας, πέρασαν πρόταση στο Κογκρέσσο και τη Γερουσία που συνδέει την έγκριση της χρηματοδότησης για τον πόλεμο με την υποχρέωση του Μπους να ξεκινήσει την αποχώρηση του στρατού από την 1η Οκτώβρη. Ηταν η πρώτη φορά που έφτασε τόσο ψηλά ένα χρονοδιάγραμμα αποχώρησης. Ο Μπους όπως ήταν αναμενόμενο, άσκησε το δικαίωμά του για βέτο και το χρονοδιάγραμμα ακυρώθηκε. Δεν μπορεί να γλιτώσει τόσο εύκολα από όλες αυτές τις πιέσεις. Οι δημοσκοπήσεις δεν τον δείχνουν μόνο ακόμη πιο χαμηλά από τα χειρότερα ρεκόρ του. Δείχνουν ότι για πρώτη φορά η πλειοψηφία των Αμερικανών, 51%, θεωρούν πως οι ΗΠΑ στο Ιράκ θα χάσουν. Ενώ το 84% λένε πως δεν θα δεχθούν η Αμερική να ξαναπάει σε πόλεμο χωρίς τους (ευρωπαίους) συμμάχους. Ολόκληρη η ιδεολογική στόχευση για να ξεπεραστεί το “σύνδρομο του Βιετνάμ” έχει πάει περίπατο. Το σύνδρομο έχει επιστρέψει για τα καλά.
Γι' αυτό κανείς δεν μπορεί να προβλέψει αν μια επίθεση στο Ιράν μπορεί να είναι η μοναδική “λύση” για το αδιέξοδο του Μπους. Ενας αεροπορικός βομβαρδισμός μπορεί να θεωρηθεί “ανυψωση ηθικού” για τους στρατηγούς και να ξαναμαζέψει τους Δημοκρατικούς στο άρμα του πολέμου. Αφήνοντας πίσω όμως όχι μόνο χιλιάδες νεκρούς αλλά και μια ακόμα πιο ανεξέλεγκτη κατάσταση στη Μέση Ανατολή.
Τετάρτη, 9 Μάϊος 2007
Δεξιά στροφή στη Γαλλία; Μόνο στα μυαλά των "αναλυτών".
“Η Γαλλία συντηρητικοποιείται”, “Δεξιά στροφή”, “Επιστροφή στη σταθερότητα”. Οι τίτλοι αυτοί των εφημερίδων υποτίθεται περιγράφουν την κατάσταση στη Γαλλία μετά και τον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών. Πρόκειται για ένα ξαναγράψιμο της ιστορίας με πολύ κοντόφθαλμο τρόπο. Τα ίδια σχόλια έκαναν οι ίδιοι σχολιαστές μετά τη νίκη του Οχι στο δημοψήφισμα για το Ευρωσύνταγμα το Μάη του 2005. Τότε η νίκη του Οχι προβαλλόταν ως νίκη του Λεπέν, του γαλλικού εθνικισμού, του φόβου των γάλλων απέναντι στους μετανάστες και απέναντι στον “πολωνό υδραυλικό” που θα τους έπαιρνε τη δουλειά. Αναγκάστηκαν να καταπιούν τη γλώσσα τους για δύο χρόνια. Η εξέγερση στα προάστια το φθινόπωρο του 2005 και αμέσως μετά, το 2006, το τεράστιο κίνημα των καταλήψεων που ανάγκασε την δεξιά κυβέρνηση ντε Βιλπέν να πάρει πίσω το νόμο για την ανασφάλιστη εργασία δεν συμβάδιζαν με την περιγραφή μιας δεξιόστροφης Γαλλίας. Τώρα, αναλυτές σαν τον Παύλο Τσίμα προσαρμόζουν την πραγματικότητα για να δικαιώσουν τη δική τους άποψη, έστω και με δυο χρόνια καθυστέρηση.Ολα τους τα επιχειρήματα είναι αίολα. Πάντα μετρούσαν τη συντηρητικοποίηση με βάση τις ψήφους του Λεπέν. Είχαν δει τεράστια δεξιά στροφή το 2002, όταν ο Λεπέν κατάφερε να περάσει στον δεύτερο γύρο με 16,9%. Τώρα που ο Λεπέν πήρε το μικρότερο ποσοστό της ιστορίας του, χάνοντας ένα εκατομμύριο ψήφους, υποστηρίζουν ότι η συντηρητικοποίηση μετακόμισε στον Σαρκοζί. Ακόμη και το 2002 έξω έπεσαν. Ο Λεπέν είχε πάρει μόλις 230 χιλιάδες ψήφους παραπάνω, αλλά αναδείχθηκε δεύτερος χάρη στην κατάρρευση του Σοσιαλιστικού Κόμματος. Τότε, δεν έλεγαν κουβέντα για το 10,5% της επαναστατικής Αριστεράς. Ακολούθησε το Οχι στο Ευρωσύνταγμα το 2005. Το κόμμα του Λεπέν πέρασε τεράστια κρίση, υπέστη μια διάσπαση και κινδύνευσε να καταρρεύσει οικονομικά. Ο λόγος ήταν ότι η Αριστερά κυριάρχησε την καμπάνια του Οχι, το Οχι ήταν αντινεοφιλελεύθερο, αντικαπιταλιστικό και δεν υπήρχαν περιθώρια για φασιστική εκμετάλλευση. Εξάλλου το “σοκ” του 2002 είχε δυναμώσει τις αντιφασιστικές καμπάνιες. Ο κόσμος απομόνωσε τον Λεπέν και αυτό φάνηκε στη φετινή του επίδοση. Οι αναλυτές των εφημερίδων δεν είδαν τίποτα από όλα αυτά.
Η θεωρία τους γίνεται ντόμινο και φτάνει να υποστηρίζει ότι η Σεγκολέν Ρουαγιάλ έχασε επειδή δεν ήταν αρκετά δεξιά. Ξέθαψαν ακόμη και τον Γιάννο Παπαντωνίου για να σχολιάσει ότι η Ρουαγιάλ έχασε επειδή δεν απευθύνθηκε στον “μεσαίο χώρο”. Οι εκλογές όμως στη Γαλλία κάθε άλλο παρά έκφρασαν κάποια σύγκλιση προς το κέντρο. Πώς αλλιώς εξηγείται η μαζική συμμετοχή με οχτώ εκατομμύρια παραπάνω ψηφοφόρους στον πρώτο γύρο από ό,τι το 2002; Εκατομμύρια άνθρωποι έψαχναν τρόπο να ψηφίσουν ενάντια στον Σαρκοζί και τη δεξιά. Τα γκάλοπ δείχνουν ότι για παράδειγμα στους μουσουλμάνους ψηφοφόρους, το 64% ψήφισε Ρουαγιάλ στον πρώτο γύρο, το 19% Μπαϊρού και μόλις 1%(!) Σαρκοζί.
Το πρόβλημα είναι ότι η Ρουαγιάλ ήταν πολύ δεξιά για να πείσει πραγματικά ότι αποτελεί εναλλακτική λύση στον Σαρκοζί. Οτι έφτασε να πάρει 47% μια τόσο δεξιά υποψήφια, που είχε στηρίξει το Ναι στο Ευρωσύνταγμα και πρότεινε υποχρεωτική στράτευση για τους ατίθασους νέους δείχνει πόσο ανάγκη είχε ο κόσμος να πει Οχι στον Σαρκοζί. Ενας στους δύο ψηφοφόρους της την ψήφισε στον πρώτο γύρο, όχι γιατί την πίστεψε αλλά για να περάσει στον δεύτερο γύρο κόντρα στον Σαρκοζί. Ολόκληρη η Αριστερά κάλεσε τους ψηφοφόρους της να ψηφίσουν αντι-Σαρκοζί στον δεύτερο γύρο, και καλά έκανε. Η Σεγκολέν Ρουαγιάλ όμως δεν έκανε το παραμικρό άνοιγμα προς τα εκεί, δεν έδωσε κανέναν παραπάνω λόγο στον κόσμο να πάει στην κάλπη και να την στηρίξει. Αντίθετα, έκανε ανοίγματα στον Μπαϊρού, την ώρα που οι βουλευτές του “κεντρώου” υποψηφίου στήριζαν τον Σαρκοζί. Ετσι, στο δεύτερο γύρο, ψήφισαν ένα εκατομμύριο λιγοτεροι ψηφοφόροι, ενώ το 2002 είχαν αυξηθεί κατά δυόμισυ εκατομμύρια. Οσο περισσότερο “μεσαίο χώρο” έψαχνε η Ρουαγιάλ, τόσο λιγότερο θα μπορούσε να εκφράσει το “αντι-Σαρκοζί” ρεύμα, ένα ρεύμα που παρά το αποτέλεσμα των εκλογών, παραμένει πλειοψηφικό.
Αυτό το ρεύμα θα μπορούσε να το εκφράσει η Αριστερά. Δεν τα κατάφερε και η πτώση των ποσοστών της προσφέρει ένα επιχείρημα σ' αυτούς που υποστηρίζουν πως υπάρχει “δεξιά στροφή”. Το γεγονός ότι η Αριστερά πήγε πολυδιασπασμένη στις εκλογές ήταν ένας παράγοντας που κόστισε. Ομως δεν αρκεί σαν εξήγηση. Η Αριστερά είχε καταφέρει να γίνει πλειοψηφικό ρεύμα στη μάχη του Ευρωσυντάγματος και ενάντια στην επίθεση του ντε Βιλπέν επειδή είχε βάλει στο κέντρο μια μάχη που κατάφερε να συσπειρώσει όλο τον κόσμο που παλεύει ενάντια στη νεοφιλελεύθερη επίθεση. Αν η επαναστατική αριστερά υποτασσόταν απλά στην πίεση της ενότητας χωρίς συγκεκριμένες αιχμές, κινδύνευε να αφήσει ανοιχτή την πόρτα σε λογικές Κομμουνιστικού Κόμματος Γαλλίας που αναζητούν κεντροαριστερή συγκυβέρνηση με το Σοσιαλιστικό Κόμμα. Η εξευτελιστική στήριξη της Κομμουνιστικής Επανίδρυσης στην Ιταλία στην κυβέρνηση Πρόντι είναι πολύ άσχημο σενάριο για να το δούμε να επαναλαμβάνεται στη Γαλλία. Η ενότητα έχει νόημα όταν γίνεται όχημα για τον κόσμο που παλεύει, όχι για να μοιράσει καρέκλες η Αριστερά. Ο Μπεζανσενό με το ενάμισυ εκατομμύριο ψήφους και 4,1%, διασώθηκε από τη γενική πτώση της Αριστεράς, δείχνοντας ότι μια ανοιχτά αντικαπιταλιστική στάση, με ανοιχτούς τους διαύλους με τη βάση του Σοσιαλιστικού Κόμματος, αλλά με κλειστά τα κεντροαριστερά σενάρια μπορεί να φέρει αποτελέσματα ακόμη και σε δύσκολες συνθήκες.
Το σκηνικό στη Γαλλία βγαίνει πιο πολωμένο μετά τις εκλογές, παρά τις ξαναζεσταμένες αναλύσεις για “δεξιά στροφή”. Ο Σαρκοζί βγαίνει για να υλοποιήσει ένα σκληρό πρόγραμμα για χάρη των γάλλων καπιταλιστών. Θα βρει απέναντί του τους εργάτες και τους φοιτητές που κοντράρουν το νεοφιλελευθερισμό στη Γαλλία ασταμάτητα τα τελευταία χρόνια. Η Αριστερά πρέπει να είναι έτοιμη να ξαναβρεί τις αιχμές που θα την βάλουν επικεφαλής αυτού του κινήματος ενάντια στη δεξιά κυβέρνηση, για να μπορέσει να οργανώσει καινούργιες νίκες. Δεν είναι καιρός για προσαρμογή, αλλά για Αντίσταση.
Πέμπτη, 3 Μάϊος 2007
Μίσος για τον Σαρκοζί
Μενουν τρεις μέρες μέχρι την Κυριακή 6 Μάη, και τον δεύτερο γύρο των γαλλικών εκλογών όπου αναμετρώνται ο δεξιός Νικολά Σαρκοζί και η υποψήφια του Σοσιαλιστικού Κόμματος, Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Η βαθειά πόλωση που καταγράφηκε στον πρώτο γύρο ήδη διαφαίνεται και για τον δεύτερο.Στον πρώτο γύρο ο Σαρκοζί πήρε 31,2% και η Ρουαγιάλ 25,9%. Ομως σύμφωνα με τις δημοσκοπήσεις, ένας στους τρεις από τους ψηφοφόρους του Σαρκοζί και ένας στους δύο ψηφοφόρους της Ρουαγιάλ δεν ψήφισαν επειδή συμφωνούν πολιτικά αλλά για να διασφαλίσουν ότι ο υποψήφιός θα περάσει στο δεύτερο γύρο. Τρία εκατομμύρια νέοι ψηφοφόροι πήγαν στις κάλπες, ανατρέποντας την εικόνα της μαζικής αποχής που υπήρχε στις εκλογές του 2002. Πολλοί από τους νέους ψηφοφόρους προέρχονται από τα εξαθλιωμένα προάστια και η πλειοψηφία τους ψήφισε υπέρ της Ρουαγιάλ.
Το μίσος για τον Σαρκοζί είναι απόλυτα δικαιολογημένο. Ο Σαρκοζί ήταν ο υπουργός εσωτερικών που αποκάλεσε τους νέους των γαλλικών προαστίων “αποβράσματα” στη διάρκεια της εξέγερσης των προαστίων. Στο πρόγραμμά του περιλαμβάνεται ο περιορισμός του δικαιώματος στην απεργία. Εκπρόσωπος της σκληρής δεξιάς, ανταγωνίστηκε με τον Λεπέν ποιος είναι πιο ρατσιστής στη διάρκεια της προεκλογικής εκστρατείας. Υποστήριξε πως κάποιος γίνεται παιδόφιλος ή αυτοκτονεί στην εφηβεία του, όχι για κοινωνικούς λόγους, αλλά γιατί είναι γραμμένο στα γονίδιά του. Ο Λεπέν φυσικά δεν δίστασε να κατηγορεί τον Σαρκοζί για τις ουγγρο-εβραϊκές του ρίζες, ενώ αποκαλούσε τα παιδιά της Ρουαγιάλ “μπασταρδάκια” επειδή δεν είναι παντρεμένη. Η πολιτική νομιμοποίηση του Λεπέν από το Σαρκοζί, έδωσε στους φασίστες ακόμα μεγαλύτερο περιθώριο να χύνουν το δηλητήριό τους για τους μετανάστες, τους μουσουλμάνους και τους φτωχούς. Εκλογικά ηττήθηκαν όμως, παίρνοντας 1 εκατομμύριο ψήφους λιγότερες από το 2002.
Η πόλωση απέναντι στον Σαρκοζί, ο φόβος να μην επαναληφθεί ένα φαινόμενο τύπου 2002 με τον Λεπέν στο δεύτερο γύρο και η αδυναμία της Αριστεράς να κατεβάσει μια κοινή υποψηφιότητα οδήγησε σε απότομη πτώση τις υποψήφιες του Κομμουνιστικού Κόμματος, της Εργατικής Πάλης και των Πράσινων ενώ κράτησε τον ακτιβιστή Ζοζέ Μποβέ στο 1,3%. Μόνο ο Ολιβιέ Μπεζανσενό, υποψήφιος της Επαναστατικής Κομμουνιστικής Λίγκας, διατήρησε το ποσοστό του, παίρνοντας 4,1% και ενάμισυ εκατομμύριο ψήφους, 300 χιλιάδες παραπάνω σε σχέση με το 2002. Η επιτυχία του Μπεζανσενό είναι πολύ σημαντικό κρατούμενο, γιατί δείχνει ότι η εκλογική υποχώρηση της Αριστεράς, δεν ήταν μονόδρομος, αλλά είχε να κάνει με συγκεκριμένες πολιτικές επιλογές. Το Κομμουνιστικό Κόμμα για παράδειγμα πλήρωσε οτι δηλώνει ανοιχτά πως ενδιαφέρεται για την προοπτική της συγκυβέρνησης με τους Σοσιαλιστές, απειλώντας να επαναλάβει τα λάθη της κυβέρνησης Ζοσπέν.
Ο δεύτερος γύρος θα είναι ένα δημοψήφισμα ενάντια στο Σαρκοζί. Η Αριστερά, η Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα, το ΚΚ και για πρώτη φορά η Αρλέτ Λαγκιγιέ της Εργατικής Πάλης καλούν τον κόσμο να ψηφίσει Σεγκολέν Ρουαγιάλ. Χωρίς να υποστηρίζουν την Ρουαγιάλ, λένε πως η Αριστερά πρέπει να βρεθεί μαζί με τον κόσμο που θα πάει στην κάλπη γιατί μισεί τη Δεξιά και τον Σαρκοζί. Είναι μια σωστή επιλογή. Ομως ακόμα και να μη βγει η Ρουαγιάλ, δεν θα είναι αποτέλεσμα “δεξιάς στροφής” όπως περιγράφουν κάποιοι αναλυτές. Θα είναι απόδειξη ότι η δεξιά προσαρμογή του Σοσιαλιστικού Κόμματος δεν το βοηθάει να εκφράσει τον κόσμο που παλεύει στη Γαλλία. Η Ρουαγιάλ, παρόλο το μίσος προς το Σαρκοζί, στον πρώτο γύρο έμεινε δεύτερη, με 25,9%. Η επιλογή της ως υποψήφια μέσα στο Σοσιαλιστικό Κόμμα έγινε απομονώνοντας όλα τα κομμάτια που βρέθηκαν στο στρατόπεδο του “Οχι” στο Ευρωσύνταγμα.
Ο κόσμος όμως που έδωσε το χαστούκι του 55% στην Ευρωπαϊκή Ενωση, το Μάη του 1955, θα συνεχίσει να βρίσκεται εκεί, είτε με Σαρκοζί ή με Ρουαγιάλ πρόεδρο. Οπως και οι φοιτητές που με τις καταλήψεις τους ανάγκασαν την κυβέρνηση να πάρει πίσω το νόμο για την ανασφάλιστη εργασία το 2006. Οπως και οι νέοι στα προάστια που εξεγέρθηκαν ενάντια στη φτώχεια, το ρατσισμό και την αστυνομία. Την 1η Μάη, καθώς γράφονταν οι γραμμές που διαβάζετε, οι διαδηλώσεις που οργανώθηκαν σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας είχαν χαρακτήρα ενάντια στο νεοφιλελευθερισμό και ενάντια στο Σαρκοζί. Τα κρατούμενα από τις μεγαλύτερες νίκες που έχει πετύχει το κίνημα στην Ευρώπη θα στοιχειώνουν τον επόμενο πρόεδρο. Γιατί η αντίθεση στο νεοφιλελευθερισμό στη Γαλλία είναι ένα φαινόμενο που απλώνεται πολύ πιο βαθειά από όσο μπόρεσε να καταγραφεί στις φετινές προεδρικές εκλογές.
(δημοσιεύτηκε στην Εργατική Αλληλεγγύη #765, www.sek-ist.gr/765/4.htm)
Δευτέρα, 30 Απρίλιος 2007
Οι εργάτες της Τουρκίας τρομάζουν τους στρατηγούς
Η κατάσταση στην Τουρκία είναι λογικό να προκαλεί ανησυχία. Οι στρατηγοί έκαναν το λεγόμενο "ηλεκτρονικό πραξικόπημα" απειλώντας ότι δεν θα ανεχθούν εκλογή του σημερινού Υπουργού Εξωτερικών, Αμπντουλάχ Γκιουλ στην προεδρία της Δημοκρατίας. Παράλληλα έγιναν δύο ογκώδεις διαδηλώσεις, μία στην Αγκυρα και μία στην Ισταμπούλ, που είχαν την στήριξη του στρατού. Είναι σίγουρα άσχημα σημάδια. Ομως, υπάρχουν μια σειρά "παρεξηγήσεις" στους σχολιασμούς των εφημερίδων, οι οποίες είναι αποτέλεσμα του ελληνικού "μύθου" για το καθεστώς της Τουρκίας που αναπαράγεται.Αυτό που συμβαίνει στην Τουρκία είναι περισσότερο δείγμα του ότι οι στρατηγοί νιώθουν πως έχουν χάσει τον έλεγχο και προσπαθούν να τον ξαναδιεκδικήσουν. Δεν είναι απόδειξη ότι "οι στρατηγοί κυβερνάνε". Πρέπει κανείς να έχει στο μυαλό του τα εκλογικά αποτελέσματα του 2002. Ολα τα παραδοσιακά "κεμαλικά" κόμματα που στήριζε ο στρατός καταποντίστηκαν. Το κόμμα του Ορθού Δρόμου, της Τανσού Τσιλέρ έπεσε κάτω από το 10% και έμεινε εκτός βουλής. Το ίδιο έπαθε και το κόμμα της Μητέρας Πατρίδας του Μεσούτ Γιλμάζ (περίπου από το 13% έπεσε στο 5%). Οι φασίστες του MHP έπεσαν από το 18% στο 8,3%. Την πιο εντυπωσιακή κατάρρευση έπαθε το κόμμα του τότε πρωθυπουργού, Μπουλέντ Ετζεβίτ, το λεγόμενο "Κόμμα της Δημοκρατικής Αριστεράς". Επεσε από το 22% στο 1,2%(!). Επρόκειτο για πολιτικό σεισμό.
Ετσι φτάσαμε σε μια δικομματική βουλή, υπό την απόλυτη κυριαρχία του AKP, του κόμματος του Ερντογάν, το οποίο έχει "ισλαμιστική" παράδοση. Το κόμμα αυτό, ανοιχτά φιλοευρωπαϊκό και φιλοαμερικάνικο, θέλει να συγκρίνεται με τα αντίστοιχα χριστιανοδημοκρατικά κόμματα της Ευρώπης. Ομως ο κόσμος που το ψήφισε, ψήφισε ενάντια στη στρατοκρατία, ψήφισε ενάντια στο συνεχιζόμενο πόλεμο ενάντια στους Κούρδους. Και βέβαια ψήφισε ενάντια στον πόλεμο του Μπους, που είχε ξεκινήσει στο Αφγανιστάν και στην αντι-ισλαμική υστερία που είχε ξεσπάσει.
Αυτή η αντίφαση έφτασε μέχρι τις κορυφές, την 1η Μάρτη του 2003. Ηταν η στιγμή που το τουρκικό κοινοβούλιο ψήφιζε για να δώσει δικαίωμα στα αμερικάνικα στρατεύματα να χρησιμοποιήσουν το τούρκικο έδαφος για να κάνουν χερσαία επέμβαση στην Τουρκία (Ο πόλεμος ξεκίνησε 20 μέρες αργότερα.) Μια τεράστια διαδήλωση (η φωτό πάνω) πολιόρκησε το κοινοβούλιο και ανάγκασε τους βουλευτές του AKP να βγουν εκτός γραμμής. Η ψηφοφορία χάθηκε προκαλώντας την οργή των Αμερικάνων. Η έλλειψη του τουρκικού εδάφους κόστισε πάρα πολύ και υποβάθμισε ακόμη και το ρολο της βάσης του Ιντζιρλίκ, ενώ αντίθετα ο ρόλος της Σούδας για τον βομβαρδισμό του Ιράκ αναβαθμίστηκε.
Η κυβέρνηση Ερντογάν συνέχιζε παρόλα αυτά να έχει όλα τα χαρτιά υπέρ της. Δεν υπήρχε άλλο πολιτικό κόμμα που να μπορεί να κυβερνήσει σταθερά τη χώρα. Περνούσε μια σειρά από αντεργατικές νεοφιλελεύθερες επιθέσεις και ιδιωτικοποιήσεις ενώ το χρηματιστήριο ανέβαινε. Παράλληλα άνοιγε δρόμο για την ευρωπαϊκή προοπτική της χώρας και περνούσε νόμους που χαλάρωναν τον αυταρχισμό, σε ζητήματα όπως τα δικαιώματα των Κούρδων, των άλλων μειονοτήτων και η μαντήλα.
Ο μόνος τρόπος που οι στρατηγοί θα μπορούσαν να ξανακερδίσουν το χαμένο έδαφος ήταν ο δρόμος της προβοκάτσιας. Γι' αυτό όλες οι ιστορίες με τις επιθέσεις φασιστών στην Τραπεζούντα, με τις δολοφονίες προσώπων όπως ο Αρμένιος Χραντ Ντινκ, ή οι χριστιανοί βιβλιοπώλες πριν από λίγο καιρό. Είχαν προηγηθεί επιθέσεις φασιστών και παρακρατικών σε κουρδικές περιοχές για να εξαναγκάσουν το PKK να ξαναβγεί στη μάχη.
Αυτά που βιώνουμε αυτές τις μέρες είναι η κορύφωση αυτής της προσπάθειας αποσταθεροποίησης από μεριάς των στρατηγών. Μια προσπάθεια που δεν έχει μείνει χωρίς απάντηση. Η κηδεία του Χραντ Ντινκ για παράδειγμα μετατράπηκε σε μια αυθόρμητη διαδήλωση 200.000 ανθρώπων που φώναζαν: "Είμαστε όλοι Αρμένιοι".
Αυτά που βιώνουμε αυτές τις μέρες είναι η κορύφωση αυτής της προσπάθειας αποσταθεροποίησης από μεριάς των στρατηγών. Μια προσπάθεια που δεν έχει μείνει χωρίς απάντηση. Η κηδεία του Χραντ Ντινκ για παράδειγμα μετατράπηκε σε μια αυθόρμητη διαδήλωση 200.000 ανθρώπων που φώναζαν: "Είμαστε όλοι Αρμένιοι".
Υπάρχουν τρεις παράγοντες που πρέπει να λάβει κανείς υπόψη του για να έξηγήσει καλύτερα τι γίνεται.
Πρώτον, οι στρατηγοί πιέζονται να αναλάβουν δράση λόγω της κρίσης στο Ιράκ. Θεωρούσαν ότι ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν μια καλή ευκαιρία να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή. Αντί για αυτό είδαν να αυξάνονται οι κίνδυνοι, λόγω της αποτυχίας της κατοχής και της μετατροπής του Βόρειου Ιράκ σε ντε-φάκτο αυτόνομη κουρδική περιοχή. Ετσι βλέπουν την κατάσταση ταυτόχρονα σαν ευκαιρία για αρπαγή και σαν κίνδυνο.
Πρώτον, οι στρατηγοί πιέζονται να αναλάβουν δράση λόγω της κρίσης στο Ιράκ. Θεωρούσαν ότι ο πόλεμος στο Ιράκ ήταν μια καλή ευκαιρία να αναβαθμιστεί ο ρόλος της Τουρκίας στην περιοχή. Αντί για αυτό είδαν να αυξάνονται οι κίνδυνοι, λόγω της αποτυχίας της κατοχής και της μετατροπής του Βόρειου Ιράκ σε ντε-φάκτο αυτόνομη κουρδική περιοχή. Ετσι βλέπουν την κατάσταση ταυτόχρονα σαν ευκαιρία για αρπαγή και σαν κίνδυνο.
Δεύτερον, οι στρατηγοί θεωρούν ότι "τους παίρνει" να εκβιάσουν, επειδή οι Αμερικάνοι φοβούνται το τι θα σημάνει μια συνεχιζόμενη κυριαρχία του AKP σε σχέση με την ευρύτερη περιοχή. Εχοντας ως κύριο αντίπαλο το Ιράν, με τους Σιίτες ισλαμιστές να παίρνουν το πάνω χέρι στο Ιράκ και τους αδελφούς μουσουλμάνους να αποτελούν την κύρια δύναμη αντιπολίτευσης και στην Αίγυπτο (σε φιλικό για τους Αμερικάνους καθεστώς) και στη Συρία (σε όχι φιλικό καθεστώς), μια "ισλαμική" Τουρκία θα είναι τεράστια πολιτική ήττα για τις πολιτικές σκοπιμότητες των ΗΠΑ στην περιοχή. Δεν είναι ότι δεν εμπιστεύονται τον Ερντογάν και τον Γκιουλ. Ομως φοβούνται τον κόσμο που ψήφισε AKP, γιατί είναι κόσμος που σιχαίνεται και τους Αμερικάνους και τις βάσεις τους, και το Ισραήλ και τη διχόνοια Τούρκων/Κούρδων.
Τρίτον, σε όλα αυτά έχει βάλει με βρόμικο τρόπο το χεράκι της η Ευρωπαϊκή Ενωση και ιδιαίτερα η ελληνική κυβέρνηση. Ολες αυτές οι απειλές και οι εκβιασμοί για το ευρωπαϊκό μέλλον της Τουρκίας λειτουργούν προς όφελος των στρατηγών. Πρώτον γιατί έχουν λειτουργήσει σαν μοχλός επιθέσεων σε βάρος των μισθών και των κατακτήσεων των εργαζομένων. Ετσι δίνουν το επιχείρημα στους στρατηγούς να λένε: "Η κυβέρνηση Ερντογάν σκύβει το κεφάλι στους Ευρωπαίους" κι έτσι σίγουρα ένα κομμάτι κόσμου που παρασύρθηκε και πήγε στις διαδηλώσεις της δεξιάς θεωρούσε ότι διαδήλωσε ενάντια στην "ευρωπαιόδουλη" κυβέρνηση Ερντογάν. Δεύτερον, οι εκβιασμοί της Ελλάδας για βέτο, η συνεχιζόμενη κούρσα των εξοπλισμών, οι διαρκείς παραβιάσεις του τουρκικού εναέριου χώρου και όλα τα συναφή, κάνουν την τουρκική κοινωνία να νιώθει υπό απειλή και έτσι να ενισχύονται οι φωνές των στρατηγών που ζητάνε ενίσχυση του κράτους.
Σάββατο, 28 Απρίλιος 2007
Ο "πρώτος" αγγλικός παιάνας προς τον ομοφυλόφιλο έρωτα, χαμένος εδώ και 250 χρόνια
Σύμφωνα με τον χτεσινό Guardian, ο ακαδημαϊκός Hal Gladfelder εντόπισε το πρώτο αγγλικό κείμενο που υπερασπίζεται την ομοφυλοφιλία.Ο συγγραφέας του κειμένου, Thomas Cannon, αναγκάστηκε να φύγει από τη χώρα για να γλιτώσει από τη δίωξη. Φοβόταν ακόμη και για τη ζωή του μιας και ο "σοδομισμός" ήταν τιμωρητέος με ποινή θανάτου.
Το έργο του Cannon θεωρείται η "πιο εκτενής και ποικίλλη πραγμάτευση της ανδρικής ομυφυλόφιλης επιθυμίας σε ολόκληρη τη λογοτεχνία του 18ου αιώνα"
"Η ανώμαλη επιθυμία είναι αντίφαση ως όρος, καθαρή βλακεία", γράφει ο Cannon, "Η επιθυμία είναι μια ερωτική παρόρμηση προερχόμενη τα πιο μύχια ανθρώπινα σημεία".
Σε ένα σημείο, ο Cannon περιγράφει πως ένας διακαής εραστής ερωτεύεται μια όμορφη κυρά, η τουλάχιστον έτσι νόμιζε. "Ο συνεπαρμένος Αμόριο, αρπάζοντάς την, τρέχει προς το κρεβάτι, όπου την ξεφορτώνει γρήγορα, ανακαλύπτει πίσω απ' την αγκράφα ένα σώμα πιο ντελικάτο απ' την φαντασία, όμως με φύλο αρσενικό".
Ο Cannon, γιος επισκόπου, έμεινε εξορία για τρια χρόνια και το 1755 η μητέρα του έκανε εκστρατεία με υπογραφές για να εκπέσουν οι κατηγορίες. Ηταν δύσκολες εποχές για τους ομοφυλόφιλους, μια περίοδος ανοίγματος που είχε οδηγήσει στην εξάπλωση των molly houses, των ανάλογων γκέι μπαρ του 18ου αιώνα, γρήγορα ξαναγύρισε σε νέα καταστολή.
Οι βρετανικές εφημερίδες ήταν γεμάτες από ρεπορτάζ από την Ολλανδία οπου εξελισσόταν μια επίσημη εκστρατεία για να εξαλειφθεί αυτό το "απαίσιο έγκλημα του σοδομισμού". Τουλάχιστον 60 άνδρες καταδικάστηκαν σε θάνατο, με τα γκέι ζευγάρια συχνά να πνίγονται, να κρεμιούνται ή να καίγονται.
Σαν σήμερα πριν από 40 χρόνια, η πρώτη κατάληψη στα χρόνια της Χούντας.
Η κατάληψη της ελληνικής πρεσβείας στο Λονδίνο την Παρασκευή 28 Απρίλη ήταν η πρώτη αντιστασιακή ενέργεια ενάντια στη χούντα των συνταγματαρχών. Ηταν μόλις μια βδομάδα μετά το πραξικόπημα της 21ης Απριλίου. Η κίνηση ξεκίνησε με πρωτοβουλία της ομάδας γύρω από το αντιπολεμικό περιοδικό Peace News, ένα περιοδικό με δραστηριότητα στο φοιτητικό κίνημα που έκανε τις πρώτες κινητοποιήσεις ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ. Το βρετανικό αντιπολεμικό κίνημα είχε αναπτύξει δεσμούς με το κίνημα στην Ελλάδα από πιο πριν. Το 1963 όταν η Φρειδερίκη, βασίλισσα της Ελλάδας τότε, έκανε επίσκεψη στην Αγγλία, την υποδέχθηκαν δύο χιλιάδες διαδηλωτές.
Τα προσωνύμια “Φρίκη” και “Γκεσταπίτισσα” στα ελληνικά ακούγονταν μαζί με τα “Nazi Queen” στα αγγλικά, από τους διαδηλωτές που θύμιζαν ότι εκτός των άλλων η Φρειδερίκη είχε περάσει από τη ναζιστική νεολαία. Ανάμεσά στους διαδηλωτές, η Μπέτυ Αμπατιέλλου, γυναίκα του Αντώνη Αμπατιέλλου, που βρισκόταν στη φυλακή ήδη από τον εμφύλιο. Εφτασε να φωνάξει πολύ κοντά στη Φρειδερίκη: “Λευτεριά στον Αντώνη Αμπατιέλλο”. Η είδηση έφτασε στην Ελλάδα και έπαιξε ρόλο για να εντείνει την οργή ενάντια στο κρατος της Δεξιάς. Δεν μεσολάβησε μεγάλο διάστημα μέχρι τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη και τη φυγή του Καραμανλή στο Παρίσι κάτω από την κατακραυγή για το παρακράτος.
Το 1967 στην κατάληψη της ελληνικής πρεσβείας δίπλα στο αντιπολεμικό κίνημα συμβάδιζε η νέα επαναστατική αριστερά που χτιζόταν στην Αγγλία. Τα ονόματα των συλληφθέντων ήταν: Andy Anderson, Ron Bailey, Susan Bailey, Julian Banyard, John Brawley, Doug Brewood, Terry Chandler Howard Cheney, Val Dickson, Roger Etherington, Vincent Flynn, Del Foley, Jo Foster, Alan Fowler, Ian Hutchinson, Jenny James, Steven Jeffrys, John Lea, Peter Lumsden, Mike McKenna, Barnaby Martin, Triantafyelia Matziorini, Elizabeth Miller, Morgan O’Brien, Bob Overy, Andrew Papworth, Huw Price, Louis Radice, Michael Randle, Philip Redman, John Rose, Derek Russell, Heather Russell Mike Seaman, Jeffrey Shaw, Martin Shaw, Diana Shelley, Maria Styllou, Gwyn Weller, Ken Weller, Peter Willis.
Διαβάζοντάς τα βρίσκει κανείς ανθρώπους που έγιναν ηγετικά στελέχη επαναστατικών οργανώσεων όπως οι Διεθνείς Σοσιαλιστές από όπου προέρχεται το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία, για παράδειγμα τον συγγραφέα Τζον Ρόουζ, φοιτητή τότε. Ο Κρις Χάρμαν, σημερινός υπεύθυνος του περιοδικού International Socialism Journal, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τις κλούβες της αστυνομίας. Ενα από τα δύο ελληνικά ονόματα είναι της Μαρίας Στύλλου, υπεύθυνης σήμερα του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω του ΣΕΚ.
Η κατάληψη κράτησε λιγότερο από μία ώρα αλλά προκάλεσε τεράστιο πανικό και στην πρεσβεία αλλά και στη βρετανική κυβέρνηση, που έψαχνε τρόπο να φτιάξει ομαλά τις σχέσεις με το νέο καθεστώς στην Ελλάδα. Περίπου 50 διαδηλωτές υπό την ομπρέλλα της πρωτοβουλίας “Σώστε την Ελλάδα τώρα” είσεβαλαν και κατάλαβαν την πρεσβεία το βράδυ της 28ης Απρίλη. Το πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της εφημερίδας The Sun, της 29ης Απρίλη είναι χαρακτηριστικό:
“Η εισβολή άρχισε με τους διαδηλωτές να χτυπάνε το κουδούνι της πρεσβείας. Ο κύριος Κρίστο Τσέτκοβιτς, ο μπάτλερ της πρεσβείας είπε στον κόσμο ότι ο πρέσβης δεν ήταν εκεί. Τότε ένας άνδρας έριξε γροθιά στο πρόσωπο του μπάτλερ. Επεσε κάτω, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλλαν στο σπίτι.
Ο πρέσβης, ο 59χρονος κύριος Δημήτριος Νικολαρεϊζης ήταν στην εκκλησία με τη γυναίκα του και την πριγκίπισσα Μαρίνα. Ομως οι κόρες του η Γιάννα, δέκα χρονών και η Τζοάνα, επτά, ήταν στο σπίτι. Είδαν τους διαδηλωτές να εισβάλλουν από την κύρια είσοδο της πρεσβείας. Καθώς οι εισβολείς όρμαγαν στις σκάλες, η Γιάννα τους ρώτησε: “Είστε επισκέπτες;”. Μια υπηρέτρια έτρεξε από έξω από την πρεσβεία και φώναζε:
“Βοήθεια αστυνομία, εισβολή”. Προσπάθησε να σταματήσει τα αυτοκίνητα στο δρόμο, ζητώντας βοήθεια από τους οδηγούς.
Η γυναίκα του πρέσβη, κυρία Νικολαρεϊζη, έμαθε για την εισβολή στην εκκλησία, και αργότερα είπε ότι είχε τρομοκρατηθεί επειδή τα δύο παιδιά της ήταν στην πρεσβεία. Ετρεξε στην κατειλημμένη πρεσβεία στην οδό Απερ Μπρουκ και βρήκε τα παιδιά της σώα και αβλαβή. Ο πρέσβης και η οικογένειά του θα έτρωγαν το βραδινό τους μετά από την εκκλησία. Ενας γραμματέας της πρεσβείας είπε: “Δεν έχουν φάει ακόμα. Είναι πολύ ταραγμένοι”. Ενώ οι διαδηλωτές καταλάμβαναν την Πρεσβεία, ένας εκπρόσωπος του κινήματος: “Σώστε την Ελλάδα τώρα” δήλωνε σε δημοσιογράφους μέσω τηλεφώνου: “Η διαδήλωση θα παραμείνει ειρηνική”. Καλούμε τη βρετανική κυβέρνηση να μην παρέμβει με κανένα τρόπο σ’ αυτή την ειρηνική κατάληψη ελληνικού εδάφους ούτε να βοηθήσει με κανένα τροπο την παράνομη στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα”. Οι διαδηλωτές έστησαν ένα μεγάφωνο στο μπαλκόνι και μετέδιδαν συνθήματα ενάντια στην ελληνική δικτατορία. Ενας εκπρόσωπος των διαδηλωτών είπε: “Στείλαμε μηνύματα σε ελληνικές πρεσβείες σε πολλά σημεία του κόσμου λέγοντας πως η ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου είναι το πρώτο τμήμα του ελληνικού εδάφους που απελευθερώνεται από τη στρατιωτική χούντα που κυβερνάει τώρα την Ελλάδα”.
Νωρίς το πρωί της 29ης Απριλίου, 30 άντρες και 12 γυναίκες βρίσκονταν στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα του Γουέστ Εντ όπου τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για διατάραξη κοινής ειρήνης. Θα παρουσιαστούν στο δικαστήριο”. Λίγο παρακάτω η ίδια εφημερίδα έκανε λόγο για τις σχέσεις που έφτιαχνε η Βρετανία με τη “νέα κυβέρνηση” των συνταγματαρχών.
Τα προσωνύμια “Φρίκη” και “Γκεσταπίτισσα” στα ελληνικά ακούγονταν μαζί με τα “Nazi Queen” στα αγγλικά, από τους διαδηλωτές που θύμιζαν ότι εκτός των άλλων η Φρειδερίκη είχε περάσει από τη ναζιστική νεολαία. Ανάμεσά στους διαδηλωτές, η Μπέτυ Αμπατιέλλου, γυναίκα του Αντώνη Αμπατιέλλου, που βρισκόταν στη φυλακή ήδη από τον εμφύλιο. Εφτασε να φωνάξει πολύ κοντά στη Φρειδερίκη: “Λευτεριά στον Αντώνη Αμπατιέλλο”. Η είδηση έφτασε στην Ελλάδα και έπαιξε ρόλο για να εντείνει την οργή ενάντια στο κρατος της Δεξιάς. Δεν μεσολάβησε μεγάλο διάστημα μέχρι τη δολοφονία του Γρηγόρη Λαμπράκη στη Θεσσαλονίκη και τη φυγή του Καραμανλή στο Παρίσι κάτω από την κατακραυγή για το παρακράτος.
Το 1967 στην κατάληψη της ελληνικής πρεσβείας δίπλα στο αντιπολεμικό κίνημα συμβάδιζε η νέα επαναστατική αριστερά που χτιζόταν στην Αγγλία. Τα ονόματα των συλληφθέντων ήταν: Andy Anderson, Ron Bailey, Susan Bailey, Julian Banyard, John Brawley, Doug Brewood, Terry Chandler Howard Cheney, Val Dickson, Roger Etherington, Vincent Flynn, Del Foley, Jo Foster, Alan Fowler, Ian Hutchinson, Jenny James, Steven Jeffrys, John Lea, Peter Lumsden, Mike McKenna, Barnaby Martin, Triantafyelia Matziorini, Elizabeth Miller, Morgan O’Brien, Bob Overy, Andrew Papworth, Huw Price, Louis Radice, Michael Randle, Philip Redman, John Rose, Derek Russell, Heather Russell Mike Seaman, Jeffrey Shaw, Martin Shaw, Diana Shelley, Maria Styllou, Gwyn Weller, Ken Weller, Peter Willis.
Διαβάζοντάς τα βρίσκει κανείς ανθρώπους που έγιναν ηγετικά στελέχη επαναστατικών οργανώσεων όπως οι Διεθνείς Σοσιαλιστές από όπου προέρχεται το Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα στη Βρετανία, για παράδειγμα τον συγγραφέα Τζον Ρόουζ, φοιτητή τότε. Ο Κρις Χάρμαν, σημερινός υπεύθυνος του περιοδικού International Socialism Journal, ήταν ανάμεσα σε αυτούς που κατάφεραν να διαφύγουν μέσα από τις κλούβες της αστυνομίας. Ενα από τα δύο ελληνικά ονόματα είναι της Μαρίας Στύλλου, υπεύθυνης σήμερα του περιοδικού Σοσιαλισμός από τα Κάτω του ΣΕΚ.
Η κατάληψη κράτησε λιγότερο από μία ώρα αλλά προκάλεσε τεράστιο πανικό και στην πρεσβεία αλλά και στη βρετανική κυβέρνηση, που έψαχνε τρόπο να φτιάξει ομαλά τις σχέσεις με το νέο καθεστώς στην Ελλάδα. Περίπου 50 διαδηλωτές υπό την ομπρέλλα της πρωτοβουλίας “Σώστε την Ελλάδα τώρα” είσεβαλαν και κατάλαβαν την πρεσβεία το βράδυ της 28ης Απρίλη. Το πρωτοσέλιδο ρεπορτάζ της εφημερίδας The Sun, της 29ης Απρίλη είναι χαρακτηριστικό:
“Η εισβολή άρχισε με τους διαδηλωτές να χτυπάνε το κουδούνι της πρεσβείας. Ο κύριος Κρίστο Τσέτκοβιτς, ο μπάτλερ της πρεσβείας είπε στον κόσμο ότι ο πρέσβης δεν ήταν εκεί. Τότε ένας άνδρας έριξε γροθιά στο πρόσωπο του μπάτλερ. Επεσε κάτω, ενώ οι διαδηλωτές εισέβαλλαν στο σπίτι.
Ο πρέσβης, ο 59χρονος κύριος Δημήτριος Νικολαρεϊζης ήταν στην εκκλησία με τη γυναίκα του και την πριγκίπισσα Μαρίνα. Ομως οι κόρες του η Γιάννα, δέκα χρονών και η Τζοάνα, επτά, ήταν στο σπίτι. Είδαν τους διαδηλωτές να εισβάλλουν από την κύρια είσοδο της πρεσβείας. Καθώς οι εισβολείς όρμαγαν στις σκάλες, η Γιάννα τους ρώτησε: “Είστε επισκέπτες;”. Μια υπηρέτρια έτρεξε από έξω από την πρεσβεία και φώναζε:
“Βοήθεια αστυνομία, εισβολή”. Προσπάθησε να σταματήσει τα αυτοκίνητα στο δρόμο, ζητώντας βοήθεια από τους οδηγούς.
Η γυναίκα του πρέσβη, κυρία Νικολαρεϊζη, έμαθε για την εισβολή στην εκκλησία, και αργότερα είπε ότι είχε τρομοκρατηθεί επειδή τα δύο παιδιά της ήταν στην πρεσβεία. Ετρεξε στην κατειλημμένη πρεσβεία στην οδό Απερ Μπρουκ και βρήκε τα παιδιά της σώα και αβλαβή. Ο πρέσβης και η οικογένειά του θα έτρωγαν το βραδινό τους μετά από την εκκλησία. Ενας γραμματέας της πρεσβείας είπε: “Δεν έχουν φάει ακόμα. Είναι πολύ ταραγμένοι”. Ενώ οι διαδηλωτές καταλάμβαναν την Πρεσβεία, ένας εκπρόσωπος του κινήματος: “Σώστε την Ελλάδα τώρα” δήλωνε σε δημοσιογράφους μέσω τηλεφώνου: “Η διαδήλωση θα παραμείνει ειρηνική”. Καλούμε τη βρετανική κυβέρνηση να μην παρέμβει με κανένα τρόπο σ’ αυτή την ειρηνική κατάληψη ελληνικού εδάφους ούτε να βοηθήσει με κανένα τροπο την παράνομη στρατιωτική δικτατορία στην Ελλάδα”. Οι διαδηλωτές έστησαν ένα μεγάφωνο στο μπαλκόνι και μετέδιδαν συνθήματα ενάντια στην ελληνική δικτατορία. Ενας εκπρόσωπος των διαδηλωτών είπε: “Στείλαμε μηνύματα σε ελληνικές πρεσβείες σε πολλά σημεία του κόσμου λέγοντας πως η ελληνική πρεσβεία του Λονδίνου είναι το πρώτο τμήμα του ελληνικού εδάφους που απελευθερώνεται από τη στρατιωτική χούντα που κυβερνάει τώρα την Ελλάδα”.
Νωρίς το πρωί της 29ης Απριλίου, 30 άντρες και 12 γυναίκες βρίσκονταν στο κεντρικό αστυνομικό τμήμα του Γουέστ Εντ όπου τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες για διατάραξη κοινής ειρήνης. Θα παρουσιαστούν στο δικαστήριο”. Λίγο παρακάτω η ίδια εφημερίδα έκανε λόγο για τις σχέσεις που έφτιαχνε η Βρετανία με τη “νέα κυβέρνηση” των συνταγματαρχών.
Τετάρτη, 25 Απρίλιος 2007
Θα βγάλει κανένα συμπέρασμα το ΚΚΕ και ο ΣΥΝ από τις εκλογές στη Γαλλία;
Βιάστηκε να πανηγυρίσει το ΚΚΕ, στον Κυριακάτικο Ριζοσπάστη, για τα αποτελέσματα των γαλλικών εκλογών. Τι να πανηγυρίσει; Την ήττα της Αριστεράς, που σύμφωνα με τον αρθρογράφο, δικαιώνει το ΚΚΕ που πάντα υποτιμούσε τις διεργασίες στη Γαλλία. Για να βγάλει το ΚΚΕ δικαιωμένο από τα αποτελέσματα, ο Ριζοσπάστης θάβει όλες τις κατακτήσεις του κινήματος σαν ένα τίποτα. Ειρωνεύεται όσους θεωρούσαν ότι στη Γαλλία διεξάγονται “γεγονότα ιστορικής σημασίας για όλη την Ευρώπη” και τις δυνάμεις του φοιτητικού κινήματος στην Ελλάδα που εμπνεύστηκαν από το γαλλικό κίνημα.
Είναι απαράδεκτο να ξεχνάει κανείς την ήττα του Ευρωσυντάγματος στη Γαλλία. Ποιο μεγαλύτερο πολιτικό πλήγμα έπαθε ποτέ η Ευρωπαϊκή Ενωση; Να ξεχνάει κανείς ότι ο ντε Βιλπέν πήρε πίσω το νόμο για τη σύμβαση πρώτης απασχόλησης μετά από ένα τεράστιο κύμα καταλήψεων στα Πανεπιστήμια; Και μόνο το γεγονός ότι οι καταλήψεις στην Ελλάδα που ξεκίνησαν πέρσι και έβαλαν τη Νέα Δημοκρατία στη γωνία, ξεκίνησαν από τους φοιτητές που “κοίταζαν προς τη Γαλλία” είναι μια τεράστια νίκη του γαλλικού κινήματος.
Ομως το ΚΚΕ τότε δεν ήταν με τον “γαλλικό δρόμο” γιατί ήταν ενάντια στις καταλήψεις. Ευτυχώς η ΠΚΣ “έμαθε γαλλικά” στην πορεία. Τώρα ο Ριζοσπάστης τη συμβουλεύει να τα ξεχάσει: “Το γαλλικό λαϊκό και νεολαιίστικο κίνημα πάρα το ΟΧΙ που είπε στο «ευρωσύνταγμα», παρά τις μαζικές κινητοποιήσεις κατά της «πρώτης εργασίας» δεν πήγε πουθενά, δεν προχώρησε ούτε ένα βήμα μπροστά.”
Το ερώτημα δεν είναι αν προχώρησε το κίνημα, το ερώτημα είναι τι έκανε η Αριστερά για να το εκφράσει. Και απαντήσεις “στυλ ΚΚΕ” υπήρξαν στη Γαλλία. Η Αρλέτ Λαγκιγιέ και η Εργατική Πάλη επέλεξαν το δρόμο της αποχής από τις επιτροπές που φτιάχτηκαν σε όλη τη χώρα μετά τη νίκη στο Δημοψήφισμα, για να μην “συγχρωτιστούν” με σοσιαλδημοκράτες. Αποτέλεσμα: πτώση από το 5,72% στο 1,34%. Ο άλλος δρόμος, ο οποίος δεν είναι άγνωστος στο ΚΚΕ, ήταν ο δρόμος που ακολούθησε το ΚΚ Γαλλίας. Μπήκε μέσα στις επιτροπές και αντί να μπει σε πραγματική συζήτηση με τους αγωνιστές που είχαν όρεξη να εκφραστεί πολιτικά η νίκη στο δημοψήφισμα, “έστηνε” πλειοψηφίες στις συγκεντρώσεις για να διασφαλίσει ότι η Μαρί-Ζορζ Μπυφέ θα είναι η επίσημη υποψηφία του κινήματος. Αποτέλεσμα: ούτε 2%.
Η Μαζί-Ζορζ Μπυφέ είχε βέβαια την επίσημη υποστήριξη του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς. Ηγετικές μορφές, όπως ο Μπερτινότι από την Ιταλία και ο Λαφοντέν από τη Γερμανία πήγαν στη Γαλλιά για να βοηθήσουν την Μπυφέ. Ο Συνασπισμός, μέλος επίσης του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς, πρόβαλλε την υποψηφιότητα Μπυφέ από την αρχή, αναπαράγοντας το παραμύθι ότι είναι η “υποψήφια του κινήματος”. Ακόμη και την ημέρα των εκλογών, την Κυριακή, η Αυγή είχε συνέντευξη με την Μπυφέ, στην οποία μάλιστα τη ρωτούσε αν θα ξεπεράσει το 3,5%. Η αποτυχία της Μπυφέ είναι ένα δίδαγμα για τις επιλογές τύπου ΣΥΡΙΖΑ. Πολιτική έκφραση του κινήματος δεν γίνεται όποιος βαφτίζει τον εαυτό του έτσι, ενώ την ίδια ώρα αφήνει ανοιχτή την πόρτα για συγκυβερνήσεις με τη σοσιαλδημοκρατία. Μόνο οσο πλησίαζαν οι εκλογές κάποια στελέχη του Συνασπισμού άρχισαν να μιλάνε και για τον Μπεζανσενό, χωρίς όμως να παίρνουν αποστάσεις από τους εναγκαλισμούς του Ευρωπαϊκού Κόμματος της Αριστεράς με την Μπυφέ.
Η Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα και το 4,1% του Μπεζανσενό λείπουν και από την ανάλυση του Ριζοσπάστη. Λείπουν γιατί δικαιώνουν μια διαφορετική άποψη που λέει ότι η Αριστερά πρέπει να πρωτοστατεί στα κινήματα, να μην φοβάται να παλεύει πλάι πλάι με κόσμο που βρίσκεται στα δεξιά της, αλλά την ίδια στιγμή να υπερασπίζεται ότι η προοπτική βρίσκεται στην ανατροπή του καπιταλισμού.
Τρίτη, 24 Απρίλιος 2007
Απομυθοποίηση της ισλαμοφοβίας
Μαχμούντ Μαμντάνι
Καλός μουσουλμάνος, κακός μουσουλμάνος
Οι Ηνωμένες πολιτείες, ο ψυχρός πόλεμος και τα αίτια της τρομοκρατίας.
Εκδόσεις Μελάνι, 2006
471 σελίδες
Καλός μουσουλμάνος, κακός μουσουλμάνος
Οι Ηνωμένες πολιτείες, ο ψυχρός πόλεμος και τα αίτια της τρομοκρατίας.
Εκδόσεις Μελάνι, 2006
471 σελίδες
R. Hrair Dekmejian
Επαναστατημένο Ισλάμ
Ο φονταμενταλισμός στον αραβικό κόσμο
Εκδόσεις Παπαζήση, 2007
585 σελίδες
Ισλάμ, πολιτικό Ισλάμ, ισλαμικός φονταμενταλισμός, τρομοκρατία. Τέσσερα διαφορετικά φαινόμενα τα οποία η κυρίαρχη προπαγάνδα προσπαθεί να τα μπερδέψει και έτσι να ταυτίσει τους μουσουλμάνους με τους τρομοκράτες. Αυτή την προπαγάνδα βοηθάνε όσοι διανοούμενοι μεταφέρουν τη συζήτηση για το σύγχρονο πολιτικό Ισλάμ σε μια συζήτηση “περί πολιτισμού”, ψάχνοντας εξηγήσεις για φαινόμενα τύπου αλ-Κάιντα στον 7ο αιώνα και τον Μωάμεθ.
Το πιο σημαντικό που καταφέρνουν τα δύο βιβλία που κυκλοφόρησαν πρόσφατα, αν και ξεκινάνε από διαφορετικές αφετηρίες, είναι ότι βοηθάνε σ' αυτό το
ξεκαθάρισμα. Δεν είναι ο 7ος αιώνας στον οποίο πρέπει να ψάξουμε, μας λένε και οι δύο συγγραφείς, αλλά ο 20ος.Τα ισλαμοφοβικά επιχειρήματα, όταν διατυπώνονται με όρους κοινωνιολογίας, ονομάζουν το φαινόμενο του πολιτικού ισλάμ “προνεωτερικό”. Περιγράφουν δηλαδή τον ισλαμισμό ως απομεινάρι του Μεσαίωνα που προσπαθεί με τη βία να κρατήσει τις παραδόσεις ενώ ο κόσμος αλλάζει. Ο Μαμντάνι στο πρώτο μέρος του βιβλίου του καταπιάνεται με αυτό το επιχείρημα. Θυμίζει πως πρόκειται για κλασικό επιχείρημα της αποικιοκρατίας που περιέγραφε τους ιθαγενείς ως “άγριους” που χρειάζονται είτε εκπολιτισμό είτε αστυνόμευση. Είναι το ίδιο επιχείρημα του απαρτχάιντ της Νότιας Αφρικής που “εξηγούσε” τη βία των αντιστεκόμενων μαύρων με τον “καθυστερημένο” πολιτισμό τους. Οποιος θέλει πραγματικά να εξηγήσει τη σχέση της βίας με τη “νεωτερικότητα” λέει ο Μαμντάνι πρέπει να ξεκινήσει από τις γενοκτονίες των Ινδιάνων, το δουλεμπόριο, το Ολοκαύτωμα, τους μαζικούς βομβαρδισμούς.
Το πολιτικό Ισλάμ είναι γέννημα του ύστερου 19ου αιώνα. Μουσουλμάνοι διανοούμενοι προσπαθούσαν να ανανεώσουν το Ισλάμ για να μπορέσει να αποτελέσει ένα πολιτικό όχημα απέναντι στις νέες προκλήσεις, που ήταν η αποδυνάμωση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας και η επέκταση της αποικιοκρατίας στις μουσουλμανικές περιοχές. Δεν ήταν “θεολογία” αλλά πολιτική. Οι διανοούμενοι αυτοί δεν ήταν κληρικοί, αντίθετα έρχονταν σε σύγκρουση με τους παραδοσιακούς ουλεμάδες. Δεν επικαλούνταν την παράδοση και τη στροφή στο παρελθόν, αλλά την “ιτζντιχάντ”, δηλαδή την επανερμηνεία του Κορανίου με βάση τις αλλαγμένες συνθήκες.
Οι διαδρομές που ακολούθησε αυτό το “εκσυχρονιστικό Ισλάμ” σε κάθε χώρα ήταν πολλές και διαφορετικές μέσα στον 20ο αιώνα. Ο Ντεκμετζιάν εξετάζει τις διαφορετικές τάσεις, ταξινομώντας τες σε ριζοσπαστικές/συντηρητικές και δείχνει τα διαφορετικά συμπεράσματα στα οποία οδηγούσε η κάθε “ιτζντιχάντ” ανάλογα με τις πολιτικές στοχεύσεις του κάθε διανοητή και της κάθε οργάνωσης, κάνοντας καταγραφή σε όλες ανεξαιρέτως τις αραβικές χώρες.
Πώς όμως φτάσαμε στην τρομοκρατία; Ο Μαμντάνι αναζητάει τις αιτίες στον ψυχρό πόλεμο και στο πολιτικό στοίχημα που έπαιξαν οι ΗΠΑ στηρίζοντας την ισλαμική τρομοκρατία ενάντια στη Σοβιετική Ενωση. Το “σύνδρομο του Βιετνάμ” έκοψε τη δυνατότητα των ΗΠΑ για άμεσες στρατιωτικές επεμβάσεις για δεκαετίες. Ο δρόμος που έμενε ανοιχτός ήταν ο πόλεμος μέσω “αντιπροσώπων”, αλλά και αυτός λόγω της αποτυχίας στην Ανγκόλα και της διεθνούς κατακραυγής για την αμερικάνικη υποστήριξη σε οργανώσεις που χρηματοδοτούνταν από το απαρτχάιντ στη Ροδεσία και τη Μοζαμβίκη, δεν μπορούσε να γίνεται με διαφανή χρηματοδότηση και καθοδοδήγηση. Οι φιλοαμερικάνοι τρομοκράτες έπρεπε να έχουν μεγάλη αυτονομία και στους τρόπους δράσης και στη χρηματοδότηση. Ετσι στη Νικαράγουα, οι Κόντρας βασίζονται στο εμπόριο ναρκωτικών και στους δεσμούς τους με τους κολομβιανούς βαρόνους κοκαϊνης, ενώ η CIA αναλαμβάνει το “ξέπλυμα”.
Αυτή η λογική που ο Μαμντάνι ονομάζει “ιδιωτικοποίηση και διεθνοποίηση του πολέμου” εφαρμόστηκε στο πολλαπλάσιο στο Αφγανιστάν. Η CIA αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση των ισλαμικών ομάδων που ανιστέκονται στη ρώσικη εισβολή. Η επικράτηση των πιο φανατικών ομάδων ανάμεσα στους Αφγανούς μοτζαχεντίν προέκυψε από σύμπτωση δύο συμφερόντων. Από τη μία οι Αμερικάνοι ήθελαν παραγωγή “πολλών νεκρών Ρώσων”. Από την άλλη οι πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες που είχαν αναλάβει το ρόλο του μεσάζοντα προτιμούσαν τις ισλαμιστικές οργανώσεις από τις περισσότερο εθνικιστικές, διότι οι δεύτερες απειλούσαν τη σταθερότητα στις μεικτές εθνικά περιοχές του Πακιστάν.
Αυτή η λογική που ο Μαμντάνι ονομάζει “ιδιωτικοποίηση και διεθνοποίηση του πολέμου” εφαρμόστηκε στο πολλαπλάσιο στο Αφγανιστάν. Η CIA αναλαμβάνει τη χρηματοδότηση των ισλαμικών ομάδων που ανιστέκονται στη ρώσικη εισβολή. Η επικράτηση των πιο φανατικών ομάδων ανάμεσα στους Αφγανούς μοτζαχεντίν προέκυψε από σύμπτωση δύο συμφερόντων. Από τη μία οι Αμερικάνοι ήθελαν παραγωγή “πολλών νεκρών Ρώσων”. Από την άλλη οι πακιστανικές μυστικές υπηρεσίες που είχαν αναλάβει το ρόλο του μεσάζοντα προτιμούσαν τις ισλαμιστικές οργανώσεις από τις περισσότερο εθνικιστικές, διότι οι δεύτερες απειλούσαν τη σταθερότητα στις μεικτές εθνικά περιοχές του Πακιστάν.
Ομως ο έλεγχος της CIA πάνω στους μουτζαχεντίν δεν ήταν άμεσος. Χρηματοδοτούσαν τις υψηλόβαθμες ηγεσίες που κατηχούσαν τους μαχητές αλλά τα δίκτυα των ισλαμικών σχολείων είχαν τη δικιά τους ζωή. Οταν οι Ρώσοι τελικά ηττήθηκαν και ο ψυχρός πόλεμος τελείωσε, υπήρχαν δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι από ολόκληρο τον ισλαμικό κόσμο που είχαν περάσει μια δεκαετία “τζιχάντ” και δεν είχαν κανένα λόγο να μη συνεχίσουν όχι πλέον ενάντια στη Σοβιετική Ενωση αλλά ενάντια στα καθεστώτα της Μέσης Ανατολής και τις ΗΠΑ. Η Αλ Κάιντα ήταν ένα τέτοιο γέννημα.
Παράλληλα εντός του Αφγανιστάν, η “ιδιωτικοποίηση του πολέμου” οδηγούσε στον ανταγωνισμό ανάμεσα στους πολέμαρχους που είχαν δυναμώσει χάρη στην αμερικανική υποστήριξη και στο εμπόριο οπίου και ηρωίνης. Οι πόλεις του Αφγανιστάν βομβαρδίστηκαν για ακόμη μια φορά. Η μοναδική δύναμη που μπόρεσε να σταθεί για λίγο διάστημα πάνω από το ματοκύλισμα ήταν μια οργάνωση φοιτητών, οι Ταλιμπάν, οι μόνοι μισομορφωμένοι που είχαν απομείνει στη διαλυμένη χώρα και μπορούσα να υποσχεθούν τάξη. Ο “μεσαίωνας” είχε έρθει ήδη στο Αφγανιστάν μετά από 15 χρόνια κατοχής και πολέμου, δεν τον έφεραν οι Ταλιμπάν. Η μπούργκα σε βάρος των γυναικών δεν ήρθε λόγω “παράδοσης” αλλά λόγω του μιλιταρισμού και σαν “λύση” απέναντι σε μια “κουλτούρα” βιασμών που είχε αναπτυχθεί μέσα στη βαρβαρότητα του πολέμου και του εμφυλίου.
Ο Ντεκμετζιάν φέρνει πολλά παραδείγματα όπου το “τέρας του Φρανκενστάιν” στράφηκε ενάντια σε αυτόν που το δημιούργησε ή το ενίσχυσε. Ο Σαντάτ της Αιγύπτου πριν δολοφονηθεί από τους ισλαμιστές ήταν γνωστός ως ο “πιστός πρόεδρος”, έχοντας χαλαρώσει την πίεση πάνω στη Μουσουλμανική Αδελφότητα ελπίζοντας πως θα αποτελέσει αντίβαρο απέναντι στην Αριστερά και τους νασερικούς. Κάτι αντίστοιχο έγινε με τη Χαμάς και το Ισραήλ.
Ο Μαμντάνι επιμένει στους λόγους που οι ΗΠΑ εξέθρεψαν το μαχητικό Ισλάμ στα χρόνια του ψυχρού πολέμου. Δεν ασχολείται καθόλου γιατί τεράστιες μάζες απλών ανθρώπων εκφράζονται μέσα από αυτό (κάτι που κάνει πιο συγκροτημένα ο Κρις Χάρμαν στο βιβλίο Ριζοσπαστικό Ισλάμ, Ιμπεριαλισμός και Αριστερά). Ο Ντεκμετζιάν, παρότι το βιβλίο του ασχολείται περισσότερο με τις ηγεσίες των οργανώσεων, εντοπίζει το κλειδί στη δεκαετία του '70 στην οποία υπήρξε “το τέλος της αισιοδοξίας” στον αραβικό κόσμο. Από τη μια πλευρά η οικονομική κρίση από την άλλη η απογοήτευση από τις αποτυχίες του εθνικισμού και της Αριστεράς άνοιξε το δρόμο για την ισλαμική εναλλακτική λύση.
Το βιβλίο του Ντεκμετζιάν είναι αρκετά παλιό (πρωτογράφτηκε το 1985, με επιμέλεια το 1995, περιέχει όμως ένα επίμετρο για την ελληνική έκδοση γραμμένο το 2006). Είναι “στεγνό”, γεμάτο χρήσιμες πληροφορίες, χωρίς να φιλοδοξεί να δώσει μια συνεκτική κοινωνική ανάλυση. Το βιβλίο του Μαμντάνι είναι πολύ γλαφυρό, με καλοδιατυπωμένα επιχειρήματα χωρίς ακαδημαϊσμούς. Είναι ένα δυνατό αντιιμπεριαλιστικό μανιφέστο που καταλήγει πως απέναντι στην πρώτα και κύρια κρατική τρομοκρατία “Μόνο ένα παγκόσμιο κίνημα ειρήνης είναι ικανό να σώσει την ανθρωπότητα”.
(έχει δημοσιευτεί στο τελευταίο Σοσιαλισμος από τα Κάτω #62)
Δευτέρα, 23 Απρίλιος 2007
Η Επαναστατική Αριστερά είναι το μέλλον
Δεν γράφω εγώ: Ειναι η ανακοίνωση του Ολιβιέ Μπεζανσενό το βράδυ των εκλογών:Περίπου 1,6 εκατομμύρια ψηφοφόροι στήριξαν την υποψηφιότητά μου. Είναι 600 χιλιάδες παραπάνω από το 2002. Παρόλη την πίεση της “χρήσιμης ψήφου” που τις τελευταίες βδομάδες αποτελούσε το κύριο ζήτημα στην καμπιάνια της Σεγκολέν Ρουαγιάλ, το 4,5% των ψηφοφόρων διάλεξαν να ψηφίσουν εμένα. Είναι μια πολύτιμη ενθάρρυνση για τις μάχες του αύριο. Ευχαριστώ αυτούς και αυτές που με ψήφισαν. Καταφέραμε μαζί σε αυτή την καμπάνια, πέρα από το εκλογικό αποτέλεσμα να ανταποκριθούμε στις κοινωνικές απαιτήσεις του κόσμου. Για το δικαίωμα στην εργασία, την αύξηση της αγοραστικής δύναμης και επίσης για το δικαίωμα στην κατοικία. Τον κατώτατο εγγυημένο μισθό στα 1.500 ευρώ καθαρά, την αύξηση όλων των μισθών κατά 300 ευρώ καθαρά, την επίταξη των άδειων σπιτιών για τους άστεγους, την απαγόρευση των απολύσεων και τον αγώνα ενάντια στις διακρίσεις. Οπως και για ζητήματα που από εδώ και μπρος θα τεθούν στην κοινωνία και στον κόσμο της εργασίας,, όπως και κινητοποιήσεις που θα γίνουν για να ακουστεί η φωνή μας και η δύναμή μας.
Ο Νικολά Σαρκοζί βρίσκεται επικεφαλής και θα ανταγωνιστεί με τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ στο δεύτερο γύρο. Η δεξιά εφαρμόζει εδώ και πέντε χρόνια μια πολιτική συστηματικής κατεδάφισης των κοινωνικών κατακτήσεν και ο Σαρκοζί θέλει να εφαρμόσει από δω και μπρος στην γαλλική κοινωνία τη θεραπεία σοκ του γαλλικού ΣΕΒ. Αυτό θα σημάνει περισσότερες ανισότητες, περισσότερες αδικίες και λιγότερες ελευθερίες. Ο Λεπέν αποκλείστηκε από τις εκλογές και αυτό είναι εξαιρετικό νέο. Ομως ο Σαρκοζί έκανε μια καμπάνια εξαιρετικά αντιδραστική. Ψαρεύοντας στα νερά του Εθνικού Μετώπου, αυτός και το πρόγραμμά του είναι ένας μεγάλος άμεσος κίνδυνος.
Κανένας δεν είναι ιδιοκτήτης των ψήφων του και ο καθένας και η καθεμιά είναι προφανώς ελευθερος στην επιλογή του στις 6 Μάη. Ομως εδώ και πέντε χρόνια η LCR πολεμάει την πολιτική του Σιράκ και των πρωθυπουργών του στο δρόμο όπως και στις κάλπες. Γι' αυτό, σας καλώ την 1η Μάη να διαδηλώσουμε σε όλες τις πόλεις της Γαλλίας για τα άμεσα κοινωνικά μέτρα που υποστήριξα στη διάρκεια αυτής της καμπάνιας και ενάντια στα αντικοινωνικά σχέδια του Σαρκοζί. Ενάντια σ' αυτήν την αλλαζονική δεξιά, ο δεύτερος γύρος παίρνει αναγκαστικά τα χαρακτηριστικά ενός δημοψηφίσματος αντι-Σαρκοζί για όλους και όλες που θέλουν να αντισταθούν στην πολιτική του. Στις 6 Μάη θα είμαστε στο πλευρό εκείνων που θέλουν να εμποδίσουν το Νικολά Σαρκοζί να ανέβει στην Προεδρία της Δημοκρατίας. Δεν πρόκειται για ψήφο υποστήριξης στη Σεγκολέν Ρουαγιάλ αλλά για ψήφο ενάντια στο Νικολά Σαρκοζί.
Απέναντι σε αυτή τη σκληρή δεξιά, το σοσιαλιστικό κόμμα και η υποψήφιά του δεν μπορούν να σταθούν στο ύψος της πρόκλησης. Πρότεινα σε όλη τη διάρκεια της καμπάνιας μια αναδιανομή του πλούτου. Υπογραμμίζω ότι δεν είναι τέτοια τα σχέδια του Σοσιαλιστικού Κόμματος, το οποίο βρίσκεται στο ίδιο στρατόπεδο με τη δεξιά αποδεχόμενο το φιλελευθερισμό και υποστηρίζοντας τα κέρδη των μεγάλων επιχειρήσεων. Οπως βρίσκεται και στο στρατόπεδο του πατριωτισμού και του εθνικισμού. Το Σοσιαλιστικό Κόμμα προσπαθεί να ανταγωνιστεί με τη δεξιά στο γήπεδο του πατριωτισμού και του εθνικισμού. Γι' αυτό η LCR δεν υποστηρίζει τη Σεγκολέν Ρουαγιάλ.
Καλώ αυτές και αυτούς που συμφωνούν με τις προτάσεις μας να ανασυνταχθούμε ώστε μαζί να μπορέσουμε να δημιουργήσουμε μια ικανή δύναμη που θα τις υπερασπίσει στις κοινωνικές κινητοποιήσεις. Οποιος και αν πάρει τη θέση του προέδρου από τις κάλπες στις 6 Μάη, θα πρέπει να συνεχίσουμε να αντιστεκόμαστε στις φιλελεύθερες πολιτικές και η LCR θα συνεχίσει να εργάζεται για την μεγαλύτερη δυνατή ενότητα στους αγώνες που έρχονται. Και αυτό θα συμβεί, είτε στην άσχημη περίπτωση που βγει ο Σαρκοζί στις 6 Μάη, αλλά εξίσου αν η Σεγκολέν Ρουαγιάλ εκλεγεί θα αντιμετωπίσει μια αντιπολίτευση από τα αριστερά της και όχι μόνο από τα δεξιά της.
Χρειαζόμαστε μια νέα αντικαπιταλιστική δύναμη. Για να είμαστε χρήσιμοι όπως ήμασταν χρήσιμοι αυτά τα πέντε τελευταία χρόνια στους αγώνες και τις αντιστάσεις στηριζόμενοι στην καινούργια πολιτική γενιά που αναδεικνύεται μετά τις κινητοποιήσεις ενάντια στο Νόμο της πρώτης Απασχόλησης, στα προάστια και στις επιχειρήσεις. Η LCR σας προτείνει να οικοδομήσουμε μαζί μια τέτοια δύναμη, ικανή να πολεμήσει τον καπιταλισμό και να προσφέρει την ελπίδα ότι ένας άλλος κόσμος είναι εφικτός.
Παρίσι, 22 Απρίλη, 8.30μμ
Κυριακή, 22 Απρίλιος 2007
Τρομοκράτες 40 ημερών
Ούτε οι 150 άνθρωποι που σκοτώθηκαν στη Σομαλία μέσα στην τελευταία βδομάδα, φαίνεται να αξίζουν τα φώτα της δημοσιότητας. Το 40 ημερών μωρό της φωτογραφίας είναι ενα από τα τελευταία θύματα του Μπους. Χτυπήθηκε στις μάχες που έχουν ξεσπάσει στην πρωτεύουσα της Σομαλίας Μογκαντίσου ανάμεσα στο στρατό κατοχής της Αιθιοπίας και τις δυνάμεις της Αντίστασης. Ο αιθιοπικός στρατός εισέβαλε με τις ευλογίες των Αμερικάνων στις αρχές της χρονιάς για να ανατρέψει την κυβέρνηση των Ισλαμικών Δικαστηρίων (που είχε καταφέρει να ελέγξει και να "σταθεροποιήσει" το μεγαλύτερο μέρος της Σομαλίας στη διάρκεια του εμφυλίου). Το "ντου" του αιθιοπικού στρατού ήταν "σοκ και δέος". Βομβάρδισαν με AC-130 μια χώρα χωρίς αεροδρόμια και κατέλαβαν τα κυβερνητικά κτήρια με σύγχρονα όπλα ενώ οι αντιστεκόμενοι είχαν λιανοντούφεκα. Και όλα αυτά γιατί η κυβέρνηση των Ισλαμικών Δικαστηρίων δεν ήταν έμπιστος σύμμαχος των ΗΠΑ στην κρίσιμη περιοχή του Αφρικανικού Κέρατος. Αρα, προτιμότερο το χάος και ο θάνατος από τον μη-έλεγχο. Η εισβολή της Αιθιοπίας ήταν τμήμα του "πολέμου ενάντια στην τρομοκρατία" του Μπους.
Αυτό που επιβεβαιώνεται όμως για μια ακόμη φορά είναι ότι η υπεροπλία είναι αρκετή για να καταλάβεις μια χώρα και να ρίξεις μια κυβέρνηση. Για να καθυποτάξεις τον ντόπιο πληθυσμό όμως και να διατηρήσεις την "τάξη" δεν αρκεί. Οι Αιθίοπες ήδη το πληρώνουν αυτό το μάθημα όπως το πληρώνουν οι Αμερικάνοι στο Ιράκ. Δυστυχώς τα μωρά σαν κι αυτό της φωτογραφίας το πληρώνουν πιο ακριβά. Για το background δείτε εδώ και εδώ
Στα τσακίδια
Μία από τις τελευταίες συναντήσεις του Σιράκ πριν αποχωρήσει από την προεδρία ήταν με τον Χόσνι Μουμπάρακ, το δικτάτορα της Αιγύπτου. Οπως γράφει η Al-ahram υπήρχε πάντα καλή χημεία μεταξύ των δύο ανδρών, που αμφότεροι νοιάζονται για τη σταθερότητα στη Μέση Ανατολή. Αποκαλυπτικό για τη λεπτή γραμμή που χωρίζει την République από τα μπουντρούμια του Μουμπάρακ.
Για όποιον ενδιαφέρεται για τους πραγματικούς ανθρώπους, πέρα από τα δυο πτώματα που περπατάνε ακόμα, ο σπουδαίος ιστορικός Joel Beinin, με αφορμή το εργατικό κίνημα που έχει ξεσπάσει το τελευταίο διάστημα στην Αίγυπτο κάνει μια αναδρομή στις σχέσεις εργατικών αγώνων και καθεστώτος από το 56 και μετά στην Αίγυπτο εδώ. Μια πιο αναλυτική περιγραφή του τρέχοντος εργατικού κινήματος στην Αίγυπτο και ιδιαίτερα στην υφαντουργία από τον Beinin μαζί με τον Χοσάμ Χαμαλάουϊ (τον blogger που αναφέρω σε χθεσινή μου δημοσίευση) υπάρχει στο Middle East Report.
Να ψηφίσουμε όπως παλέψαμε
Ξημερώνει Κυριακή 22 Απρίλη και οι καρδιές και το μυαλό όλων πρέπει να είναι στη Γαλλία και μαζί με τον Ολιβιέ Μπεζανσενό, τον υποψήφιο της LCR (Επαναστατική Κομμουνιστική Λίγκα). Μπορεί δυστυχώς η Αριστερά να μην κατάφερε να έχει κοινό υποψήφιο στις εκλογές (με κύρια ευθύνη του ΚΚΓ), όμως ο Μπεζανσενό είναι η φωνή που θα εκφράσει όλες τις τεράστιες μάχες που δόθηκαν στη Γαλλία τα τελευταία χρόνια και καθόρισαν το ευρωπαϊκό πολιτικό σκηνικό. Από τον καυτό Δεκέμβρη του '95 με τις απεργίες που μπλόκαραν την κυβέρνηση Ζιπέ-Σιράκ ως τις μάχες των μεταναστών χωρίς χαρτιά, τη Νίκαια του 2000, φτάνοντας ως το Δημοψήφισμα που πέταξε το Ευρωσύνταγμα στα σκουπίδια και το κίνημα των νέων που τσάκισαν το νόμο CPE για την πρώτη απασχόληση. Χρωστάμε πολλά στο κίνημα στη Γαλλία. Θέλουμε να δούμε να δυναμώνει και η πολιτική του έκφραση.
Στο site της καμπάνιας του βρίσκει κανείς και μια βιντεοσκοπημένη δήλωση του Ken Loach που στηρίζει τον Ολιβιέ στις εκλογές.
Σάββατο, 21 Απρίλιος 2007
Κι οι Τρώες λοιπόν...
Διαβάζοντας κανείς στον Guardian για το τείχος που χτίζουν βράδυ οι Αμερικάνοι στη Βαγδάτη, για να χωρίσουν τις γειτονιές των Σουνιτών από τις γειτονιές των Σιιτών με στόχο να περιορίσουν τη "βία" στην πρωτεύουσα, δεν μπορεί παρά να νιώσει αηδία με το σύγχρονο "διαίρει και βασίλευε". Ο ιρακινός πρόσφυγας και καθηγητής στο Λονδίνο, Σάμι Ραμαντάνι εδώ εξηγεί ότι η διακοινοτική βία δεν είναι το βασικό χαρακτηριστικό της βίας στο Ιράκ, αλλά η Αντίσταση στους Αμερικάνους.
Γι' αυτό η είδηση του Τείχους (που έρχεται να συμπληρώσει την τακτική του Ισραήλ στη Δυτική Οχθη) περισσότερο πρέπει να μας παραπέμψει στον Μπρεχτ (1) και στον Καβάφη (2)
(1)
Τις μέρες που η πτώση ήταν πια βέβαιη
ύψωσαν οι Τρώες κομματάκια
στα μεγάλα ξύλινα τείχη
κομματάκια
Κι άρχισαν πάλι
θάρρος ν' αποκτούν κι ελπίδα
Κι οι Τρώες λοιπόν...
(2)
Είν’ η προσπάθειές μας, των συφοριασμένων
είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Κομμάτι κατορθώνουμε, κομμάτι
παίρνουμ’ επάνω μας κι αρχίζουμε
νάχουμε θάρρος και καλές ελπίδες.
Μα πάντα κάτι βγαίνει και μας σταματά.
Ο Aχιλλεύς στην τάφρον εμπροστά μας
βγαίνει και με φωνές μεγάλες μάς τρομάζει.—
Είν’ η προσπάθειές μας σαν των Τρώων.
Θαρρούμε πως με απόφασι και τόλμη
θ’ αλλάξουμε της τύχης την καταφορά,
κ’ έξω στεκόμεθα ν’ αγωνισθούμε.
Aλλ’ όταν η μεγάλη κρίσις έλθει,
η τόλμη κι η απόφασίς μας χάνονται
ταράττεται η ψυχή μας, παραλύει
κι ολόγυρα απ’ τα τείχη τρέχουμε
ζητώντας να γλυτώσουμε με την φυγή.
Όμως η πτώσις μας είναι βεβαία.
Επάνω,στα τείχη, άρχισεν ήδη ο θρήνος.
Των ημερών μας αναμνήσεις κλαιν κ’ αισθήματα.
Πικρά για μας ο Πρίαμος κ’ η Εκάβη κλαίνε.
Τελικά πόση παγκοσμιοποίηση υπάρχει;
Ενα πρόσφατο άρθρο του Tim Koechlin στο Review of Radical Political Economics (δυστυχώς βρίσκεται μόνο μέσω βιβλιοθηκών) αποτελεί φοβερό εργαλείο απέναντι στο μύθο ότι επειδή υπάρχει "παγκοσμιοποίηση" οι εργάτες έχουν χάσει τη δυνατότητά τους να παλεύουν. Το γνωστό επιχείρημα ότι "αν δεν τους αρέσει εδώ, θα πάρουν τα εργοστάσιά τους και θα φύγουν", πολύ απλά δεν ισχύει.
Υπολόγισε τις παραγωγικές επενδύσεις με βάση το DFI (Αμεσες Ξένες Επενδύσεις), το ποσό δηλαδή που επενδύσει μια χώρα σε άλλες μέσω των πολυεθνικών της. Το αμερικάνικο DFI την περίοδο 1960-1991 ήταν 4,6% των συνολικών αμερικάνικων επενδυσεων. Στη δεκαετία της "παγκοσμιοποίησης" 1991-2004 έφτασε 7,4%. Σιγά το ποσοστό. Πάνω από 90% των αμερικάνικων επενδύσεων συνεχίζουν να γίνονται εντός των ΗΠΑ και το κέρδος το παράγουν οι αμερικάνοι εργάτες.
Ακόμα πιο ενδιαφέρον είναι το πού πάνε αυτές οι ξένες επενδύσεις. Στις αναπτυσσόμενες χώρες (αυτές που υποτίθεται ότι παίρνουν τις δουλειές), από το 7,4% πηγαίνει περίπου το 1/3, δηλαδή το 2,5%. Το 1960-1991 το ποσοστό αυτό ήταν 2,2%. Τι σημαίνει πρακτικά αυτό; Οτι το 70% των επενδύσεων των αμερικάνικων πολυεθνικών γίνεται σε άλλες πλούσιες χώρες.
Οσον αφορά τις αναπτυσσόμενες, αυτό το 2,5% μοιράζεται με άνισο τρόπο. Το 31% πηγαίνει σε 4 συγκεκριμένες χώρες: το Μεξικό, τη Σιγκαπούρη, τη Βραζιλία, το Χονγκ Κογκ. Αλλο ένα 11% σε 5 χώρες: την Κίνα, τη Μαλαισία, την Ταϊβάν, την Αργεντινή και τη Χιλή. Δηλαδή στο Μεξικό πηγαίνει το 3,2% των αμερικανικών άμεσων ξένων επενδύσεων και στην Κίνα το 1%(!).
Οσον αφορά τις πολύ φτωχές χώρες (τις 50 πιο φτωχές του κόσμου) εκεί πηγαίνει μόνο το 0,8% του παγκόσμιου DFI. Βέβαια όσον αφορά το εσωτερικών αυτών των χωρών, τα ποσά αυτά είναι τεράστια αλλά σε σχέση με την παγκόσμια οικονομία δεν μετράνε. Αυτά τα νούμερα είναι μια καλή υπενθύμιση για όσους στην Αριστερά επιμένουν να μιλάνε με όρους "Κέντρου-Περιφέρειας". Η απάντηση είναι: Ποια Περιφέρεια;
Το επιχείρημα συνεχίζεται σε σχέση με την κατανάλωση. Τα προϊόντα που παράγουν οι αμερικάνικες πολυεθνικές δεν γυρίζουν στις ΗΠΑ για να τα "εκμεταλλευτούν" οι αμερικάνοι καταναλωτές. Το 66% της παραγωγής από αμερικάνικη DFI πωλείται σε ντόπιους καταναλωτές, το 23% σε τρίτες χώρες και μόλις το 11% σε Αμερικάνους. Αυτή η αναλογία ισχύει και για τις επενδύσεις σε φτωχές χώρες: 71% παραγωγής αμερικάνικων πολυεθνικών στην περιοχή Ασίας/Ειρηνικού αγοράζεται από ντόπιους, 66% στη Λατινική Αμερική και 62% στην Αφρική.
Η συνολική παραγόμενη αξία από αμερικάνικες πολυεθνικές το 2003 ήταν 705 δισεκατομμύρια δολάρια, 6,4% του αμερικάνικου ΑΕΠ. Από αυτά το 81% παρήχθη σε πλούσιες χώρες.
Οσον αφορά το εργατικό δυναμικό, οι αμερικάνικες πολυεθνικές απασχολούσαν 6,6 εκατομμύρια εργάτες το 1982 και 9,9 εκατομμύρια το 2003. Σε ποσοστό αντιστοιχεί σε 6% του αμερικάνικου εργατικού δυναμικού το '82 και 6,9% το 2003. Το 2001 62% των εργαζόμενων σε αμερικάνικες πολυεθνικές ήταν σε χώρες υψηλών μισθών, ενώ το 1977 ήταν 70%.
Το 2001 οι εργαζόμενοι σε αμερικάνικες πολυεθνικές σε φτωχες χώρες ήταν 2,6% του αμερικάνικου εργατικού δυναμικού.
Το 2001 οι εργαζόμενοι σε αμερικάνικες πολυεθνικές σε φτωχες χώρες ήταν 2,6% του αμερικάνικου εργατικού δυναμικού.
Οποιος ψάχνει τη δύναμη της ανατροπής, πρέπει να ξεκινάει από εκεί που "χαλκεύονται οι αλυσίδες", όπως έλεγε και η Ρόζα Λούξεμπουργκ. Οι αμερικάνοι εργάτες συνεχίζουν να είναι η μεγαλύτερη δύναμη για την ανατροπή του καπιταλισμού.
Τα ίδια ισχύουν και για εμάς εδώ.
Είναι παραμύθι ότι οι "πολυεθνικές δεν έχουν πατρίδα". Δεν είναι τόσο εύκολο για τους ελληνες καπιταλιστές να αφήσουν την Ελλάδα. Εδώ έχουν και τις αποθήκες και τα δίκτυα τους και τους καταναλωτές τους και τους Καραμανλήδες και τους Χριστόδουλους και τις εφημερίδες τους και τα κανάλια τους με τα ψέματά τους.
Βέβαια η λύση είναι να τους τα πάρουμε όλα, χωρίς να περιμένουμε να δούμε αν είναι ικανοί να κουνηθούν αυτοί.
21η Απριλίου, 1120 χιλιόμετρα Νοτιοανατολικά
Ξημερώνει 21η Απριλίου. Απαραίτητη ευκαιρία για να θυμόμαστε τα δικά μας, όμως στην Αίγυπτο όπου η χούντα παραμένει στην εξουσία, ξεδιπλώνονται Πολυτεχνεία. Οπως γράφει ο Χοσάμ ελ-Χαμαλάουϊ στο blog του, 200 εργάτες σε βιομηχανία κατασκευής τούβλων στο Κάιρο συνεχίζουν για 4η μέρα κατάληψη του εργοστασίου ενάντια στη διάλυση της εταιρείας. Κάποιοι έχουν ξεκινήσει απεργία πείνας και τρεις βρίσκονται στο νοσοκομείο. Παράλληλα 600 εργαζόμενοι και καθηγητές κάνουν κατάληψη στα σχολεία Νέων Μουσουλμάνων ενάντια στην κακομεταχείριση που υφίστανται από τα αφεντικά. Μέσα στο Μάρτη αιγύπτιοι εργάτες και εργάτριες έχουν κάνει 10 καταλήψεις, 7 απεργίες και 3 διαδηλώσεις. Στις 28 Απρίλη 280 εργάτες στην υφαντουργία Μανσούρα-Ισπανία απειλούν με κατάληψη, η οποία θα είναι η τρίτη τους κινητοποίηση μέσα σε δύο μήνες ενάντια στην καθυστέρηση μισθών. Εδώ έχω γράψει λίγο γενικότερα σε σχέση με τις εξελίξεις στην Αίγυπτο.
Πέμπτη, 19 Απρίλιος 2007
Άλλος για τον Γκράμσι;
Στο 5ο συνέδριο του Καϊρου ενάντια στον ιμπεριαλισμό και το σιωνισμό, ο Αλί Φαγιάντ, μέλος της Εκτελεστικής Επιτροπής της Χεζμπολάχ του Λιβάνου, κάνοντας "πέσιμο" στα τμήματα της ευρωπαϊκής Αριστεράς που αποφεύγουν τα "πολλά πολλά" με τους μουσουλμάνους και τα ισλαμικά κινήματα αντίστασης, ξάφνιασε με την αναφορά του στον Γκράμσι. Οπως γράφει η αιγυπτιακή Al-ahram: "Αναφέρθηκε στο επιχείρημα του Γκράμσι που μιλούσε για την ανάγκη δημιουργίας ενός κοινού μετώπου σε σημαντικές ιστορικές συγκυρίες ώστε να προκύψουν ιστορικές αλλαγές, μετά τις οποίες η κάθε ομάδα μπορεί να διαλέξει το διαφορετικό της δρόμο. Τι όμορφη ειρωνία να ακούς έναν Ισλαμιστή, να αναφέρεται στα λόγια ενός Δυτικού κομμουνιστή θεωρητικού".
Ο Γκράμσι θα ήταν σίγουρα χαρούμενος με αυτή την αναφορά που "χτυπάει κέντρο". Αντίθετα θα είχε έτοιμη μια καλή ιταλική βρισιά για έναν άλλο όψιμο θαυμαστή του, τον Νικολά Σαρκοζί. Σε συνέντευξή του στον Figaro λέει πως "Εχω ιδιοποιηθεί την ανάλυση του Γκράμσι. Η ισχύς κατακτιέται με τις ιδέες".
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, 70 χρόνια μετά το θάνατο του Γκράμσι και παρά τη διπλή προσπάθεια σταλινικών και "ευρωκομμουνιστών" είτε να τον θάψουν είτε να τον μετατρέψουν σε κεντροαριστερό ή σε υλικό για διδακτορική έρευνα, οι ιδέες του παραμένουν έτοιμες να μετατραπούν σε "υλική δύναμη". Ευτυχώς όχι από τον Σαρκοζί, αλλά από τα κινήματα.
Η τελευταία έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου, με συγγραφείς τον Κρις Χάρμαν και τον Κρις Μπάμπερι είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να διαβάσει κανείς για αρχή (ή και όχι για αρχή).
Ο Γκράμσι θα ήταν σίγουρα χαρούμενος με αυτή την αναφορά που "χτυπάει κέντρο". Αντίθετα θα είχε έτοιμη μια καλή ιταλική βρισιά για έναν άλλο όψιμο θαυμαστή του, τον Νικολά Σαρκοζί. Σε συνέντευξή του στον Figaro λέει πως "Εχω ιδιοποιηθεί την ανάλυση του Γκράμσι. Η ισχύς κατακτιέται με τις ιδέες".
Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, 70 χρόνια μετά το θάνατο του Γκράμσι και παρά τη διπλή προσπάθεια σταλινικών και "ευρωκομμουνιστών" είτε να τον θάψουν είτε να τον μετατρέψουν σε κεντροαριστερό ή σε υλικό για διδακτορική έρευνα, οι ιδέες του παραμένουν έτοιμες να μετατραπούν σε "υλική δύναμη". Ευτυχώς όχι από τον Σαρκοζί, αλλά από τα κινήματα.
Η τελευταία έκδοση του Μαρξιστικού Βιβλιοπωλείου, με συγγραφείς τον Κρις Χάρμαν και τον Κρις Μπάμπερι είναι ό,τι καλύτερο μπορεί να διαβάσει κανείς για αρχή (ή και όχι για αρχή).
Μετρώντας πτώματα
Στα διεθνή μέσα και στα news sites, συνεχίζει να είναι πρώτο θέμα το μακελειό στη Βιρτζίνια. Στο Ιράκ 4 επιθέσεις χτες, μόλις μέσα σε μία μέρα κόστισαν σχεδόν 200 νεκρούς. Ομως 200 Ιρακινοί νεκροί συνεχίζουν να αξίζουν λιγότερο από 33 Αμερικανούς νεκρούς. Και αν ήταν μόνο 200.... Οι νεκροί στο Ιράκ υπολογίζονται σε 500 την ημέρα (κάθε μέρα), σύμφωνα με την πρόφατη έρευνα του ιατρικού περιοδικού Lancet. Ο πόλεμος και η κατοχή του Ιράκ έχει κοστίσει το θάνατο του 2,5% του συνολικού πληθυσμού της χώρας. Το Lancet είναι η εξαίρεση μέσα στην παράδοση της αποικιοκρατικής κουλτούρας που δεν "μετράει πτώματα ιθαγενών". Για τους σοσιαλιστές οι "500" και οι "33" δεν μπαίνουν σε ζυγαριά. Είναι θύματα του ίδιου συστήματος που αποξενώνει και δολοφονεί. Ο Michael Moore στο Bowling for Columbine είχε κάνει αυτή τη σύνδεση με έναν αξεπέραστο τρόπο.
Νοσταλγοί του Ολοκαυτώματος και Νοσταλγοί του Ευρωσυντάγματος
Θυμάστε το παραμύθι ότι το "Οχι" των Γάλλων (και ακόμα περισσότερο των Ολλανδών) στο Ευρωσύνταγμα ήταν ένα "Οχι" δεξιό και ξενοφοβικό;
Σύμφωνα με τον Monde ο Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν μόλις δήλωσε ανοιχτά την υποστήριξή στην υποψηφιότητα Σαρκοζί για την προεδρία της γαλλικής δημοκρατίας. Ο ντ'Εσταίν ήταν από τους βασικούς εμπνευστές και προπαγανδιστές του Ευρωσυντάγματος. Τώρα αγκαλιάζει τον Σαρκοζί, την ίδια ώρα που ο Σαρκοζί τρέχει πίσω από τον Λεπέν, προτείνοντας υπουργείο Εθνικής Ταυτότητας και Μετανάστευσης. Και ο Λεπέν με τη σειρά του μπορεί να εξαπολύει τους φασίστες τους κόμματός του να χτυπάνε μαροκινούς μετανάστες μέσα στην προεκλογική περίοδο.
Ετσι, τουλάχιστον τα κομμάτια του παζλ μπήκανε στη σωστή τους θέση. Οι νοσταλγοί του Ευρωσυντάγματος στριμωγμένοι μαζί με τους νοσταλγούς του Ολοκαυτώματος.
Σύμφωνα με τον Monde ο Βαλερί Ζισκάρ ντ'Εσταίν μόλις δήλωσε ανοιχτά την υποστήριξή στην υποψηφιότητα Σαρκοζί για την προεδρία της γαλλικής δημοκρατίας. Ο ντ'Εσταίν ήταν από τους βασικούς εμπνευστές και προπαγανδιστές του Ευρωσυντάγματος. Τώρα αγκαλιάζει τον Σαρκοζί, την ίδια ώρα που ο Σαρκοζί τρέχει πίσω από τον Λεπέν, προτείνοντας υπουργείο Εθνικής Ταυτότητας και Μετανάστευσης. Και ο Λεπέν με τη σειρά του μπορεί να εξαπολύει τους φασίστες τους κόμματός του να χτυπάνε μαροκινούς μετανάστες μέσα στην προεκλογική περίοδο.
Ετσι, τουλάχιστον τα κομμάτια του παζλ μπήκανε στη σωστή τους θέση. Οι νοσταλγοί του Ευρωσυντάγματος στριμωγμένοι μαζί με τους νοσταλγούς του Ολοκαυτώματος.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)